Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα σκουπίδια

Η εκδήλωση των Νομαρχιακών Επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ Καβάλας, Δράμας και Ξάνθης την ερχόμενη Δευτέρα στο αμφιθέατρο του Διοικητηρίου Καβάλας για τη διαχείριση των απορριμμάτων προβλέπεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Άλλωστε, η ευαισθησία της αριστεράς σε ζητήματα περιβάλλοντος δεν αμφισβητείται. Τρία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, η βουλευτής και υπεύθυνη του Τομέα Περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ Ηρώ Διώτη, και τα στελέχη του κόμματος Γιάννης Γρηγοριάδης και Μηνάς Μοναστηρίδης θα εξετάσουν επί τριήμερο τα προβλήματα. Θα επισκεφθούν τη Θάσο για να μιλήσουν με τους φορείς του νησιού και τη Νικήσιανη για να ενημερωθούν για τα προβλήματα με την ύδρευση και τη Δευτέρα θα παρουσιάσουν τις θέσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το φλέγον θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Αυτή τη βραδυφλεγή βόμβα κατά του περιβάλλοντος, αυτή την απειλή διαρκείας που κείτεται σε ρεματιές και λαγκάδια, απειλώντας με μόλυνση τον υδροφόρο ορίζοντα και την τροφική αλυσίδα. Και όχι μόνο. Είναι μια διαρκής εστία πιθανής πρόκλησης πυρκαγιάς το καλοκαίρι λόγω των υψηλών θερμοκρασιών που αναπτύσσονται και των εύφλεκτων υλικών, που πετιούνται ελαφρά τη καρδία.



Επειδή όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε φιλολογικός σύλλογος, ούτε σωματείο φίλων της φιλοσοφίας, οφείλει τη Δευτέρα να πείσει ότι είναι σε θέση να εφαρμόσει όσα επαγγέλλεται. Που πάει να πει ότι είναι σε θέση να πείσει, να εξηγήσει, αλλά και να πάει κόντρα αν χρειαστεί με μια κοινή γνώμη εθισμένη στις αρνήσεις. Όταν δηλαδή στο πλαίσιο ενός συνολικού σχεδίου, που είναι δεδομένο ότι σήμερα δεν υπάρχει, αλλά που μπορεί αύριο κάλλιστα να προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει η ώρα της εφαρμογής. Δεν θα είναι απλό. Σε αυτή την περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι υποχρεωμένος να έρθει κόντρα σε συντηρητικές αντιλήψεις της κοινωνίας που σήμερα όχι μόνο ανέχεται, αλλά κανακεύει συστηματικά.



Εν τέλει αυτό που ζητά ο πολίτης να ακούσει και τη Δευτέρα, αλλά και γενικότερα από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι οι δηλώσεις προθέσεων. Οι πολίτες ζητούν μια συνολική πρόταση εφαρμοσμένης πολιτικής ικανή να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο. Οι αναλύσεις του αδιεξόδου που σήμερα βιώνουμε είναι αναμφίβολα χρήσιμες. Αλλά δεν συνιστούν πολιτική πρόταση. Αυτός είναι ο λόγος της στασιμότητας των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών και όχι ο Πρετεντέρης.

Read More

Ξέρεις από βέσπα;

Μου αρέσουν οι καμπύλες της. Η ομορφιά της. Η ιταλική φινέτσα της κι ας βαριέμαι να την πλένω και να τη φροντίζω. Η βέσπα για μένα είναι κάτι περισσότερο από εξαιρετικά χρήσιμο και αποτελεσματικό εργαλείο της καθημερινότητας. Όχι, δεν είναι «ιδεολογία» και άλλα τέτοια βαρύγδουπα, αλλά είναι το κουστούμι το καλό. Ή μάλλον καλύτερα μοιάζει με εκείνο το λινό παντελόνι, που το ‘κλαψα όταν σκίστηκε πέρυσι. Δικαίως, κάποιος θα μπορούσε να κάνει λόγο για ανακύκλωση ενός μύθου, που αναπτύχθηκε μέσω της τηλεόρασης, των ταινιών, δημοσιευμάτων του ειδικού Τύπου και εν τέλει της πολιτικής της ιταλικής εταιρίας. Ναι, είναι κι έτσι. Από τον Γκρέγκορι Πεκ στο «Διακοπές στη Ρώμη» δεν επηρεάστηκα, αλλά έχω ζωηρή την εικόνα του Θανάση Βέγγου να κάνει προσπέραση και να πετά τη μνημειώδη ατάκα «Ξέρεις από βέσπα»; πριν σωριαστεί εκτός δρόμου. Έχω δει ουκ ολίγες φορές τον ερωτοχτυπημένο με την Τζένη Καρέζη Αλέκο Αλεξανδράκη στο «Δεσποινίς Διευθυντής» να προσπαθεί να βάλει μπρος εκείνη τη βέσπα για να προλάβει το κορίτσι. Μια τρελοπαρέα με τον Βουτσά και τον Τζανετάκο -αν θυμάμαι καλά- να καβαλούν τις βέσπες και να κάνουν τσάρκα.



Κοινός τόπος των πλέον ζωηρών εικόνων, του Βέγγου με το «ξέρεις από βέσπα» και του Αλεξανδράκη έξω φρενών και μουτζουρωμένου με το αναθεματισμένο μηχανάκι είναι η εμφαντική απουσία ίχνους εξιδανίκευσης. Στη μια περίπτωση ο Βέγγος όντας άσχετος ρωτούσε και ξαναρωτούσε επειδή δεν ήξερε πού ήταν το φρένο, ενώ στην άλλη ο Αλεξανδράκης προδόθηκε από τα καπρίτσια ενός δικύκλου, που αρνούνταν να πάρει μπρος. Πουθενά δεν υπάρχει ηρωισμός, μαγκιά και τσαμπουκάς. Πουθενά θρίαμβος.



Ίσως τελικά αυτή είναι και η αιτία της επιλογής. Το ατελές του πράγματος. Τα καπρίτσια της Ιταλίδας μου, που πέρυσι το καλοκαίρι μού ‘ψησε το ψάρι στα χείλη με τα ηλεκτρολογικά της, αλλά που σπανίως με έχει αφήσει στον δρόμο. Σα να λέμε τρελαμένο θηλυκό, που δεν σε αφήνει στιγμή σε ησυχία, σε τυραννά, σε φτάνει στα όρια, αλλά δεν σε εγκαταλείπει. Είναι πάντα εκεί. Πάντα έτοιμη για μια μικρή ή μεγαλύτερη τσάρκα. Για τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ ή για μια σύντομη βουτιά στις παραλίες πέριξ της Καβάλας. Ναι. Ξέρω από βέσπα.

Read More

Ρευστό σκηνικό

Το μόνο βέβαιο ενόψει των εκλογών στον δήμο Καβάλας είναι πως δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Τούτο δεν σημαίνει πως τα σενάρια που κυκλοφορούν είναι σώνει και καλά ανυπόστατα, αλλά πως όλα –ή σχεδόν όλα- είναι απολύτως ρευστά. Τρεις φαντάζουν αυτή τη στιγμή οι μόνες σίγουρες υποψηφιότητες: Αυτή του υποψηφίου που θα στηρίξει το ΚΚΕ, του νυν δημάρχου Κωστή Σιμιτσή και του Άρη Βέρρου από τη «Συμπαράταξη Πολιτών» σε ένα σκηνικό απόλυτης ρευστότητας.



Ο Σιμιτσής θα κατέλθει προτάσσοντας την εμπειρία των δυο θητειών υπό τις πλέον αντίξοες συνθήκες που γνώρισε η αυτοδιοίκηση τα τελευταία 30 χρόνια. Οι αντίπαλοί του θα τον κατηγορήσουν για μετριότητα και αναποτελεσματικότητα, αλλά αυτός θα επικαλεστεί τις δραστικές περικοπές σε όλους τους τομείς. Θα προτάξει την ολοκλήρωση του Σχεδίου Πόλης Περιγιαλίου και τη χρηστή διοίκηση εν αντιθέσει με τις διώξεις εναντίον των διοικούντων τη Νομαρχία. Στα υπέρ του προσμετρώνται οι δύο στις δύο νίκες το 2006 και το 2010 και το γεγονός ότι κατεβαίνει ως εν ενεργεία δήμαρχος. Στα μείον, η δεδομένη φθορά μετά από δυο θητείες.



Ο Βέρρος έχει αντικειμενικά πιο δύσκολη αποστολή. Κατεβαίνει με την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, που πλέον δεν είναι ένα κόμμα μεταξύ 3-5%, αλλά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που τον περασμένο Ιούνιο έλαβε το 26,89% και έχει αντικειμενικά στόχο τη νίκη. Το ενδεχόμενο να μην περάσει στον δεύτερο γύρο θα θεωρηθεί δικαίως καταστροφή, ενώ και η ήττα στον δεύτερο γύρο θα έχει πολύ πικρή γεύση. Το πρόβλημα για τον Βέρρο είναι η δυσαρμονία μεταξύ του εκλογικού ποσοστού και της οργανωμένης βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, οι τριβές μεταξύ συνιστωσών και η κάμψη που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις.



Στο μεταξύ, η κατάσταση φαντάζει και είναι ακόμα πιο ρευστή δεδομένου ότι δεν είναι γνωστό ποιος θα υποδειχθεί ως υποψήφιος από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας. Το ενδεχόμενο της καθόδου του Γιώργου Καλαντζή μάλλον απομακρύνεται μετά την ανάδειξή του ως αντιπροέδρου της Βουλής, ο βουλευτής Ντίνος Κλειτσιώτης είναι έτοιμος να «ενδώσει» στις πιέσεις, ενώ οι Κώστας Αντωνιάδης και Θόδωρος Μαρκόπουλος θεωρούν πως είναι σε θέση να αποταθούν και εκτός κομματικής βάσης με αρκετές πιθανότητες. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.

Read More

Αυτοδιοικητική τομή

Ο κύβος φαίνεται πως έχει πια ριφθεί. Οι επόμενες δημοτικές εκλογές θα γίνουν τον ερχόμενο Ιούνιο μαζί με τις ευρωεκλογές, με τις οποίες θα συμπίπτουν στο εξής ανά 5 χρόνια, ενώ η κυβέρνηση εξετάζει τον διαχωρισμό της ψήφου για δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους, που θα ψηφίζονται σε ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο. Άρα από την 1η Ιανουαρίου του 2015, όταν θα αναλάβουν καθήκοντα οι νέοι δημοτικοί άρχοντες δεν θα ανέρχονται στην εξουσία παρατάξεις που θα ελέγχουν με απόλυτη πλειοψηφία το Δημοτικό Συμβούλιο. Ο δήμαρχος θα μπορεί να συγκαλεί τη δική του δημοτική ομάδα για να συζητούν τα θέματα, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα ελέγχει απόλυτα το Σώμα, με συνέπεια να είναι υποχρεωμένος να μπει στη βάσανο ενός ουσιαστικού διαλόγου με το Δημοτικό Συμβούλιο, που συν τω χρόνω θα πρέπει να πείθει και όχι να ελέγχει.



Η τομή αυτή δεν αρκεί για να λύσει τα προβλήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Θα υπάρξουν αδιέξοδα, μπορεί και παραλυτικές ισορροπίες, ενώ είναι βέβαιο ότι οι δήμαρχοι άλλοτε θα επιχειρούν με κάθε τρόπο τον προσεταιρισμό των συμβούλων για να είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι και άλλοτε θα καταγγέλλουν την εν λόγω διάταξη ότι τους καθιστά λιγότερο αποτελεσματικούς κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, αφού κάποιες σημαντικές αποφάσεις θα καθυστερούν ή θα ακυρώνονται από τα Δημοτικά Συμβούλια.



Συν τω χρόνω όμως θα επέλθει μια νέα ισορροπία. Όταν οι ρόλοι ενός εκάστου εμπεδωθούν, ο δήμαρχος θα γίνει αυτό που έπρεπε να είναι μέχρι σήμερα: Το εκτελεστικό όργανο του Δημοτικού Συμβουλίου, που δεν θα το ελέγχει εξ ορισμού. Άρα θα εξαλειφθεί μια βασική αιτία που ο δημαρχιακός θώκος έφτασε να δημιουργεί Φρανκεστάιν της αυτοδιοίκησης. Θα ήταν ευχής έργον αυτή η τομή να συνοδευόταν με ανακατανομή των πόρων μεταξύ κεντρικής διοίκησης και δήμων και περιφερειών ώστε οι νέες αυτοδιοικητικές αρχές, να δικαιολογούν περισσότερο τον τίτλο τους. Να μην εξαρτώνται από τις διαθέσεις του εκάστοτε υπουργού Εσωτερικών και να είναι σε θέση να κάνουν το κουμάντο τους με τους δικούς τους πόρους.



Αλλά, σε κάθε περίπτωση, η τομή στην αλλαγή της ισορροπίας μεταξύ δημάρχων και δημοτικών συμβουλίων δεν είναι μικρή υπόθεση.

Read More

Η ώρα της πληρωμής

Έφτασε η ώρα της πληρωμής για τα χρήματα που πετάχτηκαν συνειδητά στον βούρκο του Βιοτεχνικού Πάρκου Καβάλας. Μικρή σημασία έχει αν τελικά το μάρμαρο πληρώσουν κατά κύριο λόγο ο πρώην νομάρχης Θόδωρος Καλλιοντζής και ο στενός του συνεργάτης Ανδρέας Μπαλίκας που διώκονται με την κατηγορία της απιστίας σε βαθμό κακουργήματος ή εν τέλει οι ευθύνες διαχυθούν και στους άλλους εταίρους αυτής της υπόθεσης, δηλαδή τους διοικούντες τον δήμο και το Επιμελητήριο Καβάλας. Σε κάθε περίπτωση τα χρήματα πετάχτηκαν εκεί που δεκαετίες πριν οι κάτοικοι της Νέας Καρβάλης ψάρευαν γριβάδια. Πετάχτηκαν παρά τις ενστάσεις όσων αντιδρούσαν έντονα στην υλοποίηση του έργου και χρεώνονταν με συνοπτικές διαδικασίες τον χαρακτηρισμό του γραφικού.



Αλλά το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και στην προκειμένη περίπτωση βούλιαξε στον βούρκο και στην έκταση που είναι δεσμευμένη με δουλεία διόδου του αγωγού της Καβάλα Oil. Όταν το έργο έφτασε στην τελική ευθεία και αφού στο μεταξύ είχαν πεταχτεί τα χρήματα της ιδίας συμμετοχής και των κοινοτικών κονδυλίων, που σε τούτη τη χώρα αντιμετωπίζονταν από την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ σαν μάννα εξ ουρανού για τη διάθεση του οποίου οι διοικούντες δεν αισθάνονταν την ανάγκη να δώσουν λογαριασμό, άρχισαν οι γεωτρήσεις, οι περενομετρήσεις και οι συσκέψεις επί συσκέψεων με στόχο την εξεύρεση τρόπων εγκατάστασης βιοτεχνικών μονάδων σε έναν χώρο που δημιουργήθηκε γι αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Με άλλα λόγια κλήθηκαν οι επιστήμονες να δώσουν λύσεις σε ένα πρόβλημα, που θα έπρεπε και θα μπορούσε να μη δημιουργηθεί.



Τεχνικά στον 21ο αιώνα τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα είναι εφικτά. Υπάρχουν τρόποι και για την εξυγίανση του εδάφους και την υπέρβαση των προβλημάτων, που όμως κοστίζουν. Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης δεν αναστέλλουν μόνο τα σχέδια μεταφοράς επαγγελματιών στο ΒΙΟΠΑ. Ενδέχεται να τα ακυρώσουν λόγω του κόστους εγκατάστασης.



Ευλόγως, το ενδιαφέρον της υπόθεσης επικεντρώνεται στο πρόσωπο του Θόδωρου Καλλιοντζή, που στο μεταξύ διώκεται και για την υπόθεση με τις «μαϊμού» συναυλίες, εκδηλώσεις και εκτυπώσεις επί των ημερών του. Αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να καταδικαστεί η νοοτροπία των αιρετών, που λόγω έπαρσης και αλαζονείας πετούσαν το δημόσιο χρήμα σαν κομφετί. Δεν έγινε μόνο στην περίπτωση του ΒΙΟΠΑ.

Read More

Παλατάκι με ανοιχτό μυαλό

Η ημερίδα για τη διερεύνηση των δυνατοτήτων προστασίας, ανάδειξης και επανάχρησης του μεταλλευτικού συγκροτήματος Θάσου στα Λιμενάρια, που πραγματοποιείται αύριο Σάββατο 25 Μαΐου στα Μεταλλεία μπορεί να αποτελέσει την απαραίτητη τομή με το χτες και το σήμερα. Μπορεί να συμβάλλει ώστε να τεθούν οι βάσεις για την ανάδειξη του μνημείου στο σύνολό του. Αν και τα συμπεράσματα θα βγουν μετά τα όσα κατατεθούν κατά τη διάρκεια της ημερίδας, το κύρος της οποίας εγγυώνται οι διοργανώτριες αρχιτεκτονικές σχολές του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, είναι βέβαιο ότι η εικόνα του μνημείου πρέπει να αλλάξει συνολικά το συντομότερο δυνατόν και τούτο είναι εφικτό.

Όπως σημείωσε σε συνέντευξή του στην «Ε» ο Αναπληρωτής Καθηγητής Τμήματος Αρχιτεκτόνων Πανεπιστημίου Θράκης και μέλος της οργανωτικής επιτροπής της ημερίδας Νικόλαος Λιανός η συντήρηση του συγκροτήματος δεν συνεπάγεται σώνει και καλά ένα κόστος απαγορευτικό, που μόνο ένας επιχειρηματικός κολοσσός θα μπορούσε να διαθέσει. Ο κ. Λιανός θεωρεί την ανακατασκευή του μνημείου και αντιεπιστημονική και ανέφικτη και προτείνει να γίνουν πολύ συγκεκριμένες κινήσεις εκ των ενόντων για την ανάδειξη του χώρου, κάτι που ήδη έχει ξεκινήσει η ομάδα των κατοίκων που κινητοποιείται για την ανάδειξη του μνημείου. Είναι εφικτό για παράδειγμα να γίνει μια αποψίλωση από τα πευκάκια, που φυτρώνουν ανάμεσα στις πέτρες και τα θεμέλια. Είναι επίσης εφικτό να μπουν επιγραφές, που να ενημερώνουν τον επισκέπτη για την αλυσίδα παραγωγής.

Όσον αφορά τα σενάρια περί την τουριστική αξιοποίηση του Παλατιού, δηλαδή των γραφείων διοίκησης του συγκροτήματος, ο κ. Λιανός απορρίπτει κατηγορηματικά την αξιοποίησή του χωριστά, υπό την έννοια ότι είναι το κερασάκι στην τούρτα του συγκροτήματος των μεταλλείων και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται, χωρίς όμως να αποκλείει τίποτα. Όπως δηλαδή μπορεί να συμπεράνει κανείς διαβάζοντας τη συνέντευξή του, δεν απορρίπτει μια πρόταση για τη δημιουργία ενός ξενοδοχειακού συγκροτήματος εφόσον πληρείται ο όρος της συνολικής ανάδειξης του χώρου και όχι του Παλατιού μεμονωμένα.

Κοντολογίς, δεν χρειάζονται μαξιμαλιστικές προσεγγίσεις. Το ζητούμενο είναι η ανάδειξη του μνημείου και ο σεβασμός του χώρου. Η απάντηση δεν είναι ούτε η μετατροπή του Παλατιού σε καζίνο, ούτε η εμμονή σε σχέδια αυτοδιαχείρισης. Ανοιχτό μυαλό χρειάζεται.

Read More

Φίμωση

«Ακόμα κι αν όλοι οι άνθρωποι, εκτός από έναν, είχαν την ίδια γνώμη, δε θα ‘χαν το δικαίωμα να φιμώσουν αυτόν τον ένα, όπως ακριβώς κι αυτός δε θα είχε το δικαίωμα, αν διέθετε την απαιτούμενη δύναμη, να φιμώσει όλους τους άλλους», σημείωνε στο εμβληματικό του έργο «Περί Ελευθερίας» ο ωφελιμιστής Τζον Στιούαρτ Μιλλ το 1859. Ενάμιση περίπου αιώνα αργότερα, οι διοργανωτές του συνεδρίου TEDGlobal χρειάστηκε να ανακοινώσουν χθες πως η ομιλία του πρώην Έλληνα πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου θα πραγματοποιηθεί κανονικά βάσει του προγράμματος, παρά το αίτημα της ομάδας «Real Democracy Now Edinburgh». Το αίτημα της ομάδας που μάλιστα φέρει τον τίτλο «πραγματική δημοκρατία» ήταν να αφαιρεθεί το όνομα του Παπανδρέου από τον κατάλογο των ομιλητών. Με άλλα λόγια να φιμωθεί.



Είναι αναμφιβόλως σημαντικό που τελικά οι διοργανωτές του συνεδρίου δεν κάμφθηκαν από τους «αγανακτισμένους», που έσπευσαν να προσυπογράψουν το αίτημα, σημειώνοντας μάλιστα προς άρση πιθανών παρεξηγήσεων ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα πάρει δραχμή για να μιλήσει στο συνέδριο. Όχι, δεν είναι κάποιο σπουδαίο επίτευγμα. Αλλά στις μέρες μας κάθε μικρή νίκη κατά του σκοταδισμού στο όνομα της προόδου ή του φασισμού έχει τη σημασία της. Εν προκειμένω, το πρόβλημα δεν ήταν τι θα πει ο Παπανδρέου, παρά την άποψη των διοργανωτών που σημειώνουν στην ανακοίνωσή τους ότι η εμπειρία του είναι πολύτιμη γιατί διαθέτει «τη σπάνια γνώση ανθρώπου που έζησε από τα μέσα μια κρίσιμη στιγμή για την ήπειρο».



Αυτό που έχει σημασία είναι να το πει. Να μιλήσει. Να κάνει κοινό κτήμα την εμπειρία του και με όσους πιστεύουν ότι απλά υπήρξε άτυχος γιατί βρέθηκε στο επίκεντρο της παγκόσμιας κρίσης και με όσους πιστεύουν ότι τα έκανε σκατά. Μα, θα αντιτείνουν πολλοί οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας, ο Παπανδρέου έπαιξε το παιχνίδι των διεθνών νταβατζήδων συνειδητά και χαντάκωσε τη χώρα. Αν έτσι είναι δεν έχουν παρά να στηρίξουν τις κατηγορίες τους και να θέσουν το θέμα στους αρμόδιους θεσμούς για την απονομή δικαιοσύνης.



Σε κάθε περίπτωση, ό,τι να πιστεύει κανείς για τον Παπανδρέου και το πολιτικό σύστημα οιαδήποτε προσπάθεια φίμωσης συνιστά επικίνδυνο ολίσθημα.

Read More