Φωτοβολταϊκά στη στέγη

Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν αρκούν αυτή τη στιγμή για να καλύψουν τις ενεργειακές μας ανάγκες. Μπορούν όμως κάλλιστα να λειτουργούν συμπληρωματικά, συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας άλλης κουλτούρας, που είναι εξίσου σημαντική, με την πρόοδο των ερευνών για την εξέλιξή τους. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται ο δήμος Αλεξανδρούπολης και ήδη το δημοτικό σχολείο της Νέας Χιλής είναι το πρώτο, που θα καλύπτει τα λειτουργικά του έξοδα με ενέργεια από τον ήλιο, μετά την τοποθέτηση φωτοβολταϊκών συστημάτων στη στέγη του. Ο στόχος του προγράμματος δεν είναι μόνο η εξοικονόμηση ενέργειας και η βελτίωση της ενεργειακής αποδοτικότητας των δημοσίων κτιρίων, που είναι απολύτως απαραίτητη σε συνθήκες κρίσης, αλλά και η ευαισθητοποίηση των παιδιών σε θέματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, σημειώνει ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Γιάννης Φαλέκας.

Το παράδειγμα του δημοτικού σχολείου της Αλεξανδρούπολης είναι ενδεικτικό των δυνατοτήτων που υπάρχουν και μένουν ανεκμετάλλευτες ελλείψει ενός συνολικού σχεδίου για τη χώρα. Το γεγονός ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όντως δεν αρκούν για να καλύψουν σήμερα τις ενεργειακές ανάγκες της χώρας δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να αξιοποιηθούν πολλαπλώς για να μειώσουν την εξάρτησή της από τα ορυκτά καύσιμα, καθώς και το κόστος θέρμανσης, ψύξης και φωτισμού. Παράλληλα με την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στις στέγες σχολείων, μπορούν να τοποθετηθούν φωτοβολταϊκά για τη λειτουργία των στύλων φωτισμού στους δρόμους, να τοποθετηθούν ανεμογεννήτριες και να τεθεί επιτέλους σε εφαρμογή η εκμετάλλευση των γεωθερμικών πεδίων.

Αρκεί να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο προς αυτή την κατεύθυνση και να ξεπεραστούν οι αγκυλώσεις και ιδεοληψίες, που στο όνομα του περιβάλλοντος ορθώνουν διαρκώς εμπόδια, προτάσσοντας το ζήτημα της αισθητικής ρύπανσης ή των συνεπειών που μπορεί για παράδειγμα να υπάρξουν στο οικοσύστημα ακόμα και από τη λειτουργία μιας ανεμογεννήτριας. Αρνούμενοι να αντιληφθούν ότι οι ανθρώπινες παρεμβάσεις στο φυσικό τοπίο μπορεί να αλλάζουν συχνά τις ισορροπίες, χωρίς το αποτέλεσμα να είναι εξ ορισμού αρνητικό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λίμνη Πλαστήρα, που δημιουργήθηκε από ένα φράγμα στα Κακαβάκια, που συγκέντρωσε τα νερά του Ταυρωπού και εποχικών ρεμάτων με συνέπεια τη δημιουργία ενός εξαιρετικού υδροβιοτόπου εκεί που παλιά υπήρχαν χωράφια και αγροικίες. Το φράγμα άλλαξε άρδην δεδομένα και ισορροπίες δημιουργώντας ένα νέο σημείο ισορροπίας, που αποδείχθηκε πολλαπλώς πιο ωφέλιμο.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Ο κεντρώος Τσίπρας

Η συνέντευξη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στην εκπομπή Netweek της Έλλης Στάη στη ΝΕΤ επιβεβαίωσε τη σταδιακή μεν, αλλά ολοκληρωτική μετατόπισή του από την περιοχή που μέχρι πρότινος γειτνίαζε με τις ακροαριστερές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ στον πολιτικό χώρο της κυβερνητικής κεντροαριστεράς. Τα όσα είπε ο κ. Τσίπρας εκφράζουν πολλά στελέχη της Δημοκρατικής Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, καθώς και τον λεγόμενο χώρο του δημοκρατικού κέντρου και θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης με στόχο την έξοδο της χώρας από την κρίση.



Όσον αφορά τα ταξίδια του στη Γερμανία και στην Αμερική και μάλιστα στην έδρα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο κ. Τσίπρας δήλωσε αποφασισμένος να συμμαχήσει ακόμα και με τον διάβολο για να σωθεί η χώρα από το αδιέξοδο. Όταν μίλησε για μια άλλη οικονομική πολιτική και του τέθηκε το ερώτημα αν λεφτά υπάρχουν, αλλά η κυβέρνηση δεν τα δίνει στους εργαζόμενους αναγνώρισε ότι «λεφτά δεν υπάρχουν», προσθέτοντας πως η λύση μπορεί να βρεθεί μόνο αν η χώρα επιστρέψει σε τροχιά ανάπτυξης. Διαβεβαίωσε ότι το κόμμα του δεν θέλει να διώξει επενδυτές: «Θέλουμε αξιοποίηση και όχι εκποίηση του Δημόσιου» εξήγησε, προσθέτοντας ότι «θα κρίνουμε με βάση το συμφέρον της χώρας».



Όταν ρωτήθηκε με ποιες δυνάμεις μπορεί να συνεργαστεί εάν δεν πάρει αυτοδυναμία, αφού τόνισε πως το κόμμα του θα επιδιώξει ευρύτερες συνεργασίες ακόμα και αν κατακτήσει την αυτοδυναμία γιατί οι συνεργασίες είναι στην κουλτούρα του δήλωσε έτοιμος να συνεργαστεί με δυνάμεις από τον «λαϊκό χώρο του Κέντρου», της δεξιάς και της κεντροαριστεράς.



Τόνισε πως θα ήταν αστείος αν έθετε ζήτημα εξόδου της χώρας από το ευρώ, αναγνώρισε ότι η δανειακή σύμβαση είναι διακρατική συμφωνία που –αν και κακή-κάκιστη- θα σεβαστεί, υπογραμμίζοντας πως πρέπει να τη θάψουμε βαθιά για να μη μολύνει με το μικρόβιο της ύφεσης το σύνολο της Ευρώπης, δίχως να παραλείψει να αναφερθεί σε κεϋνσιανές πολιτικές για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η λέξη επαναδιαπραγμάτευση για το μνημόνιο ακούστηκε τόσο καθαρά όσο ποτέ.



Το μόνο που μένει να απαντηθεί είναι αν αυτή η πολιτική ατζέντα, που μπορεί να αποτελέσει μια βάση συνεργασίας και με τη ΔΗΜΑΡ και με το ΠΑΣΟΚ μπορεί να γίνει αποδεκτή εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Ίδωμεν.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Μουσικά σχολεία

Οι κινητοποιήσεις που θα κάνουν αύριο γονείς και μαθητές των Μουσικών Σχολείων επαναλαμβάνουν σαν ηχώ θαρρείς το παράλογο της εποχής. Αν διαδήλωναν μόνο για το κόστος μεταφοράς από και προς το σχολείο, που είναι ένα από τα αιτήματα όχι όμως το σημαντικότερο, τότε θα υπήρχε λογική. Το να διαδηλώνουν όμως για να παίρνουν οι απόφοιτοι μια πιστοποίηση ότι όντως αποφοίτησαν από Μουσικό Σχολείο και όχι από Γενικό και για να καλυφθούν επιτέλους έστω στη μέση της χρονιάς τα ουκ ολίγα κενά σε δασκάλους μουσικής, δεν έχει λογική. Σε μια στοιχειωδώς σοβαρή ευρωπαϊκή χώρα δεν θα υπήρχε περίπτωση να συμβεί ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Ο λόγος ύπαρξης των Μουσικών Σχολείων είναι να παρέχουν μαζί με την υπόλοιπη εκπαίδευση μουσικές γνώσεις, οπότε η πιστοποίησή τους θα ήταν αυτονόητη. Όπως, ακόμα σημαντικότερο, αυτονόητη θα ήταν η τοποθέτηση δασκάλων μουσικής από την έναρξη της σχολικής χρονιάς.



Είναι απλό· απλούστατο. Σε μια στοιχειωδώς σοβαρή χώρα τα Μουσικά Σχολεία υπάρχουν και λειτουργούν εφόσον καλύπτουν μια συγκεκριμένη αναγκαιότητα. Εντάσσονται στον συνολικότερο εκπαιδευτικό σχεδιασμό για να καλύψουν συγκεκριμένες ανάγκες της κοινωνίας. Όταν η λειτουργία Μουσικών Σχολείων εντάσσεται σε ένα τέτοιο πλαίσιο αιτήματα σαν και αυτά της αυριανής κινητοποίησης δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποτελούν σημείο τριβής. Οι πιστοποιήσεις των αποφοίτων θα ήταν μια αυτονόητη διαδικασία, ενώ δεν θα υπήρχε περίπτωση να παρατηρείται έλλειψη σε καθηγητές μουσικής.



Αλλά εδώ είναι Ελλάδα. Εδώ η λειτουργία των Μουσικών Σχολείων σχεδιάστηκε και εφαρμόστηκε στο ποδάρι. Οι Σύλλογοι Γονέων και οι διευθυντές των σχολείων θέτουν το ζήτημα της κάλυψης των ουκ ολίγων κενών σε καθηγητές μουσικής και απόκριση δεν παίρνουν. Στο μεταξύ, οργιάζουν οι φήμες περί υποβάθμισης ή και κατάργησης των Μουσικών Σχολείων, όπως συνέβη με τα Αθλητικά Γυμνάσια και Λύκεια. Μέσα σε αυτό το κλίμα οι καθηγητές μουσικής, με την αρωγή και των άλλων συναδέλφων τους, κάνουν ακόμα τη δουλειά τους. Μέσα σε αυτό το κλίμα πορεύεται το Μουσικό Σχολείο Καβάλας με οδηγό το μεράκι των εκπαιδευτικών που αρνούνται να τα παρατήσουν, του Συλλόγου Γονέων που βοηθά πάντα όπου και όπως μπορεί και της διεύθυνσης του Σχολείου. Δεν το βάζουν κάτω. Αλλά υπό τέτοιες συνθήκες δεν είναι βέβαιο αν θα τα καταφέρουν.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Πικροδάφνες

Την περασμένη εβδομάδα κλάπηκαν διακόσιες φρεσκοφυτεμένες πικροδάφνες από τις διαχωριστικές νησίδες της διαδρομής Καβάλα-Παληό. Νύχτα έγινε.



Το πρώτο συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί αντιμετώπισαν αυτή την απλούστατη παρέμβαση του δήμου για τον εξωραϊσμό της καθεμέρας μας με μια τυφλή οργή, εναντίον του πλησίον. Δεν το έκαναν γιατί πεινούσαν δεδομένου ότι οι πικροδάφνες δεν τρώγονται, ούτε έχουν μεταπωλητική αξία. Δεν το έκαναν για να στείλουν ένα μήνυμα στο πλαίσιο μιας ακτιβιστικής ενέργειας. Το έκαναν με μοναδικό κίνητρο το μίσος κατά του δήμου και των δημοτών. Δεν αισθάνονται πολίτες, δεν αισθάνονται δημότες, δεν θέλουν τίποτα που να βελτιώνει έστω και στοιχειωδώς την καθημερινότητα.



Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι τόλμησαν να το πράξουν σε έναν δρόμο πολυσύχναστο, βέβαιοι ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Βέβαιοι ότι ουδείς εκ των διερχόμενων οδηγών θα έμπαινε στη διαδικασία να τους καταγγείλει. Όχι, δεν είμαστε ρουφιάνοι. Όταν βλέπουμε κάποιον να αποπατεί δίπλα μας, να σπάζει και να ρημάζει δημοτική ή δημόσια περιουσία δεν αντιδρούμε διότι πολύ απλά δεν θεωρούμε τα δημοτικά και δημόσια πράγματα δικά μας. Δεν αισθανόμαστε συνιδιοκτήτες, αλλά αντίπαλοι του κράτους και του δήμου. Μα, θα αντιτείνει κανείς, μπορεί οι πικροδάφνες να ξεριζώθηκαν ξημερώματα και έτυχε ουδείς να το αντιληφθεί. Πράγματι. Αλλά και μέρα-μεσημέρι να το ‘καναν ουδείς ή –έστω- ελάχιστοι θα αντιδρούσαν.



Το τρίτο συμπέρασμα είναι η σιγουριά τους ότι δεν πρόκειται να εντοπιστούν από τις διωκτικές αρχές, είτε γιατί οι αστυνομικοί είναι λιγοστοί, είτε γιατί σε συνδυασμό με την αδιαφορία των πολιτών, η πράξη τους δεν θα γινόταν γνωστή.



Κοντολογίς, αυτή η βαρβαρότητα δεν θα ήταν εύκολο να συμβεί για παράδειγμα στη Γερμανία. Όχι πως εκεί όλα βαίνουν καλώς. Αλλά εκεί υπάρχει συνείδηση δημότη-πολίτη. Εκεί θα φοβόνταν ότι κάποιος θα τους έβλεπε και θα το κατήγγειλε αμέσως στην αστυνομία. Εκεί ο χρόνος αντίδρασης της αστυνομίας μετά την καταγγελία θα ήταν άμεσος. Αλλά στη Γερμανία, όπως και στις άλλες χώρες της δυτικής Ευρώπης τρώγαν βελανίδια όταν εμείς είχαμε χοληστερίνη. Εκεί δεν έχουν ελιές από τα χρόνια του Πλάτωνα να διατηρούν αθάνατο το αρχαίο ελληνικό πνεύμα με το θρόισμα των φύλλων, με συνέπεια να χρειάζεται να μελετούν χρόνια την ελληνική φιλοσοφία για να αντιληφθούν αυτά, που εμείς γνωρίζουμε ούτως ή άλλως. Από αέρος.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Ζήτημα αξιών

Το παραμύθι ότι «μαζί τα φάγαμε» δεν πείθει ούτε τους εμπνευστές του, αντίθετα οργίζει και δικαίως την πλειοψηφία των πολιτών που δεν πήραν μέρος στο πάρτι της μεταπολίτευσης. Από την άλλη σκηνές από αυτό το απερίγραπτο πάρτι βγαίνουν σε συνέχειες στο φως, με τελευταία την απάτη με τις εικονικές συνταγές, που αποκάλυψαν «Τα Νέα». Απάτη με συνταγές πανάκριβων φαρμάκων και σκευασμάτων που γράφτηκαν και εκτελέστηκαν σε ονόματα νεκρών. Προφανώς η ευθύνη δεν είναι συλλογική. Δεν φταίμε συνολικά ως κοινωνία ούτε για τους επίορκους γιατρούς, ούτε για τα περιβόητα διαπλεκόμενα συμφέροντα, ούτε για τους δημοσιογράφους, που πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο. Η ευθύνη μας έγκειται στις αξίες που διαμορφώσαμε ως κοινωνία τα τελευταία τριάντα χρόνια. Σήμερα, που η κρίση σεργιανάει στους δρόμους, αφήνει απλήρωτους τους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, πετσοκόβει τα εισοδήματα των δημοσίων υπαλλήλων και κλείνει το ένα μαγαζί μετά το άλλο, η αγανάκτηση για αυτούς τους γιατρούς είναι καθολική.



Εάν όμως γινόταν να μεταφερθούμε νοητά στις δεκαετίες του ’90 και του 2000, πολλοί από όσους σήμερα θα ζητήσουν χωρίς δεύτερη κουβέντα την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων, θα αδιαφορούσαν. Τότε, δεν προείχε η ηθική του πλησίον, αλλά το πορτοφόλι του και μάλιστα χωρίς να νοιάζει τους περισσότερους ο τρόπος που το γέμισε. Μεταξύ του γιατρού –ναι, υπήρχαν πολλοί τέτοιοι- που τιμούσε τον όρκο που είχε δώσει και γι αυτό κυκλοφορούσε με ένα αυτοκίνητο, που μπορεί να κατείχε 20 χρόνια και του γιατρού, που κυκλοφορούσε με το καγιέν, ελάχιστοι έμπαιναν στη διαδικασία να αξιολογήσουν το ήθος και την επιστημονική κατάρτιση ενός εκάστου. Ο μάγκας, ο άρχοντας, ο καραμπουζουκλής ήταν ο ιδιοκτήτης του καγιέν με συνοπτικές διαδικασίες. Ό,τι συνέβαινε δηλαδή με τους δημοσιογράφους, τους εκδότες, τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης και άλλους πολλούς.



Εν τέλει, αυτό που πρωτεύει δεν είναι αν θα καταδικαστούν οι γιατροί που έγραφαν συνταγές σε πεθαμένους. Το ζητούμενο είναι αν η κρίση μπορεί να γίνει ο καταλύτης για να αλλάξει το αξιακό μας σύστημα ως κοινωνία. Το αξιακό σύστημα που εξέθρεψε αυτά τα νοσηρά φαινόμενα και για το οποίο αναμφιβόλως φταίμε. Δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά όταν βλέπαμε τους άλλους να τρώνε, είτε τους καμαρώναμε, είτε θέλαμε να κάτσουμε μαζί τους στο ίδιο τραπέζι.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Η μύτη

Ζούμε στη χώρα που οι «φωστήρες» του επικοινωνιακού επιτελείου της κυβέρνησης κόβουν και ράβουν κατ’ επιλογήν δηλώσεις αντιπάλων πολιτικών σε μια επίδειξη γκεμπελισμού, όπως συνέβη με την περίπτωση του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Διαμαντόπουλου για να χρεώσουν στο ΣΥΡΙΖΑ την τρομοκρατική επίθεση στο Mall. Ζούμε στη χώρα, που ένας στους δέκα Έλληνες αναζητά πολιτικό σωσίβιο σε ένα ακροδεξιό ναζιστικό μόρφωμα όπως η «Χρυσή Αυγή», που απειλεί ευθέως τη δημοκρατική ομαλότητα. Ζούμε στη χώρα, που αν και ύμνησε με τον αρχηγό των Θεών, τον Δία τη φιλοξενία, ανέχεται να προπηλακίζεται ξένος αξιωματούχος στο πλαίσιο μιας εθιμοτυπικής επίσκεψης, όπως συνέβη πρόσφατα στο δημαρχείο Καβάλας με μέλη μιας Κίνησης, που επέλεξε να ονομάζεται «Πατριωτική».



Ζούμε σε μια χώρα, που μικρά παιδιά πηγαίνουν νηστικά στο σχολείο, γέροντες αναζητούν τροφή στα σκουπίδια, άνθρωποι με χρόνιες ασθένειες κάνουν περικοπές στη λήψη απαραίτητων φαρμάκων και πραγματικά στολίδια σαν το Νοσοκομείο Καβάλας αντιμετωπίζονται με ανεπίτρεπτη προχειρότητα, όπως συνέβη με τον γραμμένο στο ποδάρι οργανισμό, βάσει του οποίου ακρωτηριάζεται. Διότι κινήσεις όπως η υπαγωγή της Νευρολογικής στην Καρδιολογική κλινική για παράδειγμα δεν λογίζονται ως κινήσεις νοικοκυρέματος και εξορθολογισμού των δημοσίων δαπανών, αλλά σαν νέτος-σκέτος ακρωτηριασμός του ιδρύματος από ανθρώπους παντελώς άσχετους με το αντικείμενο.



Αλλά ευτυχώς δεν είμαστε μόνοι. Σε τούτο τον μικρό πλανήτη συμβαίνουν καθημερινά μικρά θαύματα σαν τη μύτη, που μεγαλώνει στον πήχη του χεριού ενός Βρετανού επιχειρηματία. Ο άνθρωπος αυτός κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του από καρκίνο του δέρματος. Τη γλίτωσε, αλλά έχασε τη μύτη του και για ψυχολογικούς λόγους δεν ήθελε να βγει από το σπίτι του. Οι επιστήμονες του βρετανικού Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Λονδίνου (UCL) αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν το περιστατικό δημιουργώντας την πρώτη μύτη στον κόσμο από το μηδέν, με βάση ένα γυάλινο εκμαγείο, που θα είναι μάλιστα ελαφρώς γαμψή σαν αυτή που αφαιρέθηκε λόγω καρκίνου και μεγαλώνει στον πήχη του επιχειρηματία. Σήμερα η μύτη αναπτύσσεται κανονικά στο χέρι του 56χρονου. Έχει αποκτήσει δηλαδή νευρικό δίκτυο, φλεβικό πλέγμα και φυσικά το δέρμα του χεριού.



Η μέθοδος δεν αφορά μόνο όσους έχουν βρεθεί σε μοίρα ανάλογη με αυτή του Βρετανού επιχειρηματία. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος να ανακαλύψουμε τα χαμένα μας πολιτικά αισθητήρια. Αν η επιστήμη μπορεί να δημιουργήσει εκ του μηδενός μια μύτη, τότε –δεν μπορεί- υπάρχει ελπίδα.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Έργα. Τώρα

Η αναγνώριση του δήμου Θάσου ως νησιωτικού ήταν μια κίνηση αυτονόητη μεν, που όμως μπορεί να φέρει πολλά κέρδη στο νησί σε επίπεδο προγραμμάτων και αντιμετώπισής του από την κεντρική διοίκηση. Ήταν ένα βήμα απαραίτητο που φέρει την προσωπική σφραγίδα του δημάρχου Κώστα Χατζηεμμανουήλ με μια προϋπόθεση. Εφόσον όντως αξιοποιηθεί. Εφόσον η δημοτική αρχή βρει χρήματα για να εκπονήσει μελέτες και έχει την ετοιμότητα να εκμεταλλευτεί κοινοτικά προγράμματα που ακόμα υπάρχουν για να κάνει άμεσα τα στοιχειώδη τουλάχιστον έργα υποδομής στο νησί, όπως για παράδειγμα είναι οι βιολογικοί σταθμοί.



Αλλά αν ο χαρακτηρισμός «νησιωτικός» λειτουργεί υπέρ της δημοτικής αρχής, υπάρχει ο παράγοντας «χρόνος» που λειτουργεί σαφώς εναντίον της. Οι αποχωρήσεις δυο δημοτικών συμβούλων από την ομάδα της πλειοψηφίας των Γιάννη Γεωργίου και Ξενοφώντα Πασχάλη όταν έγινε γνωστή η απένταξη του έργου του βιολογικού καθαρισμού στον Πρίνο ηχεί ως προειδοποιητικό καμπανάκι. Ο δήμαρχος μπορεί δικαίως να αντιτείνει ότι δεν φταίει αυτός που δεν έχουν γίνει βιολογικοί καθαρισμοί στον Πρίνο, στον Ποτό, στα Λιμενάρια, στην Καλλιράχη, στις Μαριές, αλλά η υπομονή των κατοίκων έχει εξαντληθεί. Οι φρούδες υποσχέσεις των προκατόχων του κ. Χατζηεμμανουήλ βαραίνουν μοιραία τον ίδιο λόγω της ιδιότητάς του. Οι θεσμοί έχουν συνέχεια, μια λέξη που μπορεί να παραμένει άγνωστη για τους περισσότερους πολιτικούς, αλλά τούτο δεν αλλάζει την πραγματικότητα.



Ο πολίτης της Θάσου έχει κουραστεί να περιμένει να γίνουν πράξη οι υποσχέσεις δεκαετιών. Έργα απαιτεί και τα απαιτεί τώρα από αυτόν που εξελέγη δήμαρχος παίρνοντας και την ευθύνη που αναλογεί στο αξίωμά του. Η σημαντική βελτίωση της εικόνας του δήμου στον τομέα της καθαριότητας πιστώνεται και στον δήμαρχο και στον πρώην αντιδήμαρχο Μιχάλη Ξώγνο, που ειρήσθω εν παρόδω φαίνεται ότι παίρνει σαφείς αποστάσεις από τη δημοτική Αρχή, αλλά δεν αρκεί. Τα έργα που δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια πολλαπλασιάζουν τον φόρτο και την ευθύνη του δημάρχου, που μετά την ανακήρυξη του δήμου σε νησιωτικό οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να αδράξει την ευκαιρία. Αλλά τούτο μένει να φανεί στην πράξη.



Άλλωστε, καλοί οι χαρακτηρισμοί και οι ταμπέλες αλλά δεν αρκούν, όπως αποδείχθηκε και στην περίπτωση της ανακήρυξης του Θεολόγου ως ιστορικής κοινότητας. Μόνο ο τίτλος έμεινε για να θυμίζει τις ευκαιρίες που πέρασαν και χάθηκαν.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More