Πρωτιά ΣΥΡΙΖΑ σε ρευστό σκηνικό

Η τελευταία δημοσκόπηση της VPRC για τον Νοέμβριο, που δημοσιεύτηκε χθες στα «Επίκαιρα» δείχνει ότι το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της Ν.Δ. αυξάνεται διαρκώς και πια δείχνει τάσεις δημιουργίας μιας απόστασης ασφαλείας, που δεν είναι εύκολο να καλυφθεί. Συγκεκριμένα, η εκτίμηση της δημοσκόπησης στην πρόθεση ψήφου δείχνει πρώτο το ΣΥΡΙΖΑ με 31,5%, δεύτερη τη Ν.Δ. με 26,5%, ενώ τρίτο κόμμα με μεγάλη διαφορά από το τέταρτο είναι η «Χρυσή Αυγή» με ποσοστό 12,5%. Ακολουθούν Ανεξάρτητοι Έλληνες και ΚΚΕ με 6,5%, Δημοκρατική Αριστερά με 5,5% και το ΠΑΣΟΚ στην τελευταία θέση με 5%. Τα μηνύματα είναι πολλά και συντείνουν σε ένα γενικότερο συμπέρασμα: Το πολιτικό σκηνικό έχει αποσταθεροποιηθεί πλήρως ένεκα της κρίσης, οι άλλοτε συμπαγείς εκλογικές βάσεις στις οποίες στηρίζονταν τα κόμματα έχουν πλήρως ρευστοποιηθεί και πια όλα είναι πιθανά.



Η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ αντικατοπτρίζει με σαφήνεια την απογοήτευση των πολιτών για την πολιτική που μέχρι σήμερα ασκείται από την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά. Αποφάσεις όπως η εξομοίωση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης, οι περαιτέρω περικοπές μισθών και επιδομάτων, το μέτρο των διαθεσιμοτήτων, ο κίνδυνος των απολύσεων στον δημόσιο τομέα και το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές που δεν σκόρπισε ρίγη ενθουσιασμού στο εκλογικό σώμα έχουν παίξει τον ρόλο τους σε αυτή τη μετακίνηση προς την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Στο μεταξύ, ο διπλασιασμός της δύναμης της «Χρυσής Αυγής» δεν αποτυπώνει μόνο την οργή και τον θυμό των ψηφοφόρων, αλλά και τον εκφασισμό ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας, που πλήρως απογοητευμένο από το πολιτικό σύστημα αμφισβητεί όλο και πιο συνειδητά πια τους δημοκρατικούς θεσμούς.



Ακολουθούν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, που διατηρούν τις δυνάμεις τους, το ΚΚΕ που μετά την ελεύθερη πτώση μεταξύ των εκλογών του Μαϊου και του Ιουνίου του 2012 δείχνει τάσεις ανάκαμψης και η Δημοκρατική Αριστερά, που παρά τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση καταφέρνει να διατηρεί τις δυνάμεις της. Στην τελευταία θέση καταγράφεται για πρώτη ίσως φορά από την ίδρυσή του το ΠΑΣΟΚ, που δείχνει συμπτώματα μη αναστρέψιμης ίσως αποσάθρωσης. Ένα είναι βέβαιο: Ότι η ρευστότητα της εκλογικής βάσης δεν επιτρέπει βεβαιότητες.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Στο χέρι μας

Η επιλογή του Άγγελου Κορωνιού ως προπονητή της ομάδας μπάσκετ της Καβάλας μπορεί και πρέπει να σημάνει μια πανστρατιά για να σωθεί μια χρονιά που ξεκίνησε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Η διοίκηση του Κώστα Παπακωνσταντίνου μετά από αλλεπάλληλα λάθη στην έναρξη ετούτης της χρονιάς έδωσε το σύνθημα της αφύπνισης με στόχο η Καβάλα να παραμείνει στην Α1. Τώρα, η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο των μπασκετόφιλων, που τα προηγούμενα χρόνια έδωσαν μαθήματα φίλαθλης συμπεριφοράς και στήριξης της ομάδας, χωρίς ούτε μια στιγμή να παρεκκλίνουν σε ύβρεις και απειλές. Αρχής γενομένης από τον εκτός έδρας αγώνα της Κυριακής με τον ΚΑΟΔ στη γειτονική Δράμα, οι Καβαλιώτες μπασκετόφιλοι οφείλουν να δείξουν ότι βρίσκονται κοντά σε τούτη την ομάδα που τα τελευταία χρόνια τους έχει χαρίσει ουκ ολίγες συγκινήσεις.



Μα, θα αντιτείνει δικαίως κανείς για ποια ομάδα μιλάς, για ποιον Κορωνιό και ποιο στοίχημα σε μια χώρα που έχει γονατίσει από την κρίση; Πώς να γεμίσει το γήπεδο όταν ολοένα και περισσότεροι αδυνατούν να καλύψουν το κόστος μεταφοράς τους μέχρι την Καλαμίτσα, πολλώ δε μάλλον να καλύψουν τα έξοδα του εισιτηρίου; Ναι μεν όλα τούτα ισχύουν, αλλά από την άλλη στα δύσκολα χαλυβδώνεται η σχέση φιλάθλων και ομάδας. Σε τούτη την τόσο δύσκολη συγκυρία δεν έχουμε ανάγκη μόνο από δουλειές και χρήματα, αλλά και από πολύτιμες ανάσες για να αντέξουμε μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό. Το μπάσκετ είναι μια ασφαλής επιλογή. Με ένα εισιτήριο όχι ακριβό παίρνεις μέρος σε μια γιορτή υψηλότατου επιπέδου. Η συμμετοχή της Ένωσης Καβάλας στην Α1 σου δίνει τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις εκ του σύνεγγυς παίκτες όπως ο Διαμαντίδης και ο Σπανούλης που συγκαταλέγονται μεταξύ των κορυφαίων της Ευρώπης, αλλά και μικρότερους όπως τον Παπανικολάου του Ολυμπιακού και κείνον τον δαίμονα τον Παππά, που μας πλήγωσε με τη φανέλα του Πανιωνίου.



Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου, που παρά την κρίση, είναι διατεθειμένος να ματώσει για να κρατήσει την ομάδα στην Α1 έδωσε την μπαγκέτα σε έναν από τους πλέον χαρισματικούς και θεαματικούς περιφερειακούς παίκτες του ελληνικού μπάσκετ τα τελευταία χρόνια, που έχει όλα τα εχέγγυα να γίνει καλός προπονητής. Η πορτοκαλί μπάλα αναπηδά στην πλευρά των φιλάθλων. Είναι στο χέρι μας. Στο χέρι σου.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Στου γκρεμού την άκρη

Αυτό που έγινε στις Βρυξέλλες μοιάζει με τη διάσωση ενός λεωφορείου γεμάτο επιβάτες στο χείλος του γκρεμού. Προηγήθηκαν θανάσιμοι κίνδυνοι, συγκρούσεις, προβλήματα με τα λάστιχα και το τιμόνι. Δεν είναι καθόλου λίγο ότι την ύστατη στιγμή τραβήχτηκε το χειρόφρενο και εν τέλει δεν έπεσαν άπαντες μεμιάς στον γκρεμό. Είναι επιτυχία. Αλλά ο δρόμος της επιστροφής είναι γεμάτος με τις ίδιες θανάσιμες παγίδες, ενώ στο μεταξύ το λεωφορείο βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Καλά-καλά δεν πήρε τον δρόμο της επιστροφής αφού βρίσκεται μισοζυγιασμένο στο χείλος του γκρεμού.



Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα στο Eurogroup, που σίγουρα δεν σήμανε το τέλος των παθών των Ελλήνων. Ένας καινούργιος Γολγοθάς μόλις ξεκίνησε. Αλλά πέρα και πάνω από τις αναμενόμενες αντιπολιτευτικές κορόνες ήταν μια σημαντική νίκη στον αγώνα της χώρας για παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη. Ένας σταθμός σε τούτη την κρίση που εκδηλώθηκε το 2009, που μπορεί να αποδειχθεί σημαντικός εάν στο μεταξύ η κυβέρνηση αδράξει την ευκαιρία για μεταρρυθμίσεις και τομές, προκειμένου να δημιουργηθούν εκείνες οι προϋποθέσεις για την ουσιαστική αναθέρμανση της οικονομίας. Μέχρι τώρα ουδέν έπραξαν προς αυτή την κατεύθυνση. Περιορίζονταν σε περικοπές μισθών και συντάξεων και αναστολή πληρωμών, επικαλούμενοι τις ασφυκτικές πιέσεις που δέχονταν. Μα τώρα, μετά από τούτη την ανάσα οφείλουν να αποδείξουν ότι διαθέτουν ένα σχέδιο συνολικό για την ανάταξη της χώρας, με πρώτο σταθμό τη φορολογική μεταρρύθμιση.



Ο δεύτερος σταθμός πρέπει να είναι η επιλογή ενός αναπτυξιακού μπούσουλα, ενός παραγωγικού μοντέλου, που θα εφαρμοστεί πιστά ώστε κάποια στιγμή να κατακτήσει ένα σημαντικό μερίδιο στην παγκόσμια αγορά. Μια κατεύθυνση θα μπορούσε να είναι η ανάπτυξη καινοτόμων προϊόντων στον τομέα εκμετάλλευσης της ηλιακής ενέργειας. Μια άλλη θα μπορούσε να είναι η δημιουργία καινοτόμων αγροτικών προϊόντων σε συνδυασμό με τον τουρισμό. Μα ό,τι και αν επιλεγεί πρέπει να εφαρμοστεί με συνέπεια ώστε κάποια στιγμή να αποδώσει. Η πρωταρχική ευθύνη βαραίνει την κυβέρνηση, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι δεν οφείλει και η αντιπολίτευση να πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση.



Εξάλλου, βρισκόμαστε ακόμα στο ίδιο στραπατσαρισμένο λεωφορείο και οι γκρεμοί χάσκουν δεξιά και αριστερά. Αν πέσουμε δεν θα γλιτώσουν ούτε οι συμπολιτευόμενοι, ούτε οι αντιπολιτευόμενοι.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Η λεγόμενη "αυτοδιοίκηση"

Η ηχηρή απουσία των πολιτών από την απολογιστική συνέλευση του δήμου Παγγαίου που έγινε την περασμένη Κυριακή στο αμφιθέατρο Δημοκρατίας της Ελευθερούπολης δείχνει το χάσμα που χωρίζει τους δημότες από τη λεγόμενη «αυτοδιοίκηση». Λεγόμενη γιατί αν ήταν πράγματι αυτοδιοίκηση, στο αμφιθέατρο της Δημοκρατίας θα έπρεπε να μην πέφτει καρφίτσα, δίχως ίχνος υπερβολής. Πολλώ δε μάλλον, που στην περίπτωση της απολογιστικής συνεδρίασης του δήμου Παγγαίου ουδείς μπορεί να επικαλεστεί έλλειμμα επικοινωνιακό. Άγνοια. Έγινε τόση φασαρία από την πλευρά των αντιπολιτευόμενων παρατάξεων για τη σύγκληση της συνεδρίασης, που το ήξεραν και οι πέτρες. Και όμως δεν πήγαν. Όχι μόνον οι απλοί δημότες, αλλά ακόμα και οι εκπρόσωποι των συλλογικοτήτων της τοπικής κοινωνίας.



Το γνωστό ανάθεμα περί το βόλεμα στον καναπέ λέει μόνο τη μισή αλήθεια. Ναι, οι πολίτες έχουν καθίσει στον καναπέ και δεν δείχνουν καμμία διάθεση να τον εγκαταλείψουν, αλλά τούτο δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Έγινε μέρα με τη μέρα. Μήνα τον μήνα. Χρόνο τον χρόνο. Τετραετία την τετραετία, από δημοτικές παρατάξεις, που σπανίως λειτουργούσαν ως δημοτικές και ακόμα σπανιότερα ως παρατάξεις με την ουσία του όρου. Δημοτικές δεν ήταν γιατί δεν είχαν στο επίκεντρό τους την ανάδειξη και την αναζήτηση τρόπων αντιμετώπισης των προβλημάτων του δήμου. Παρατάξεις ουδέποτε έγιναν διότι αντί της ευρύτητας πολιτικής και κοινωνικής που συνεπάγεται ο όρος παράταξη ήταν το μακρύ χέρι των κομμάτων στον χώρο της αυτοδιοίκησης. Ή μάλλον για να το θέσουμε πιο σωστά τους μήνες της προεκλογικές περιόδου, που οι επικεφαλής έκαναν δηλώσεις περί την ανεξαρτησία τους και πάσχιζαν να βρουν υποψηφίους από άλλους χώρους με μόνο στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων.



Μετά, ο κάθε κατεργάρης πήγαινε στον πάγκο του. Ο κυρίαρχος λαός γυρνούσε σπίτι ηττημένος και παρακαλούσε για μια θεσούλα κάπου τον εκάστοτε δήμαρχο, που ασκούσε τα καθήκοντά του μεταξύ κολλητών, βαστάζων, παραταξιακών κοπρόσκυλων και καλών φίλων από τον χώρο των εργολάβων. Αντί της αυτοδιοίκησης, δηλαδή μιας εξουσίας άμεσα ελεγχόμενης από τους δημότες και ανεξάρτητης από τη δημόσια διοίκηση, οι δήμοι κατάντησαν εστίες διαφθοράς και βολέματος ημετέρων με συνέπεια να χάσουν την ίδια τους την ταυτότητα και τη μοναδική σχέση με τους δημότες.



Αυτό το έλλειμμα αποτυπώθηκε στην απολογιστική συνέλευση του δήμου Παγγαίου. Αυτό το ίδιο έλλειμμα είναι πολύ πιθανόν να αποτυπωθεί τώρα που αιρετοί και εργαζόμενοι ζητούν διακαώς τη στήριξη της κοινωνίας.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Κοινωνική πολιτική με δανεικά

«Κοινωνική πολιτική με ελλείμματα και δανεικά δεν γίνεται». Η απάντηση του διοικητή του ΙΚΑ Ροβέρτου Σπυρόπουλου την περασμένη Παρασκευή στην Καβάλα δεν είναι από αυτές που προκαλούν ενθουσιασμό. Κάθε άλλο παρά ικανοποίησε τους δικαίως αγανακτισμένους συνταξιούχους και ανάπηρους, που με τις αλλεπάλληλες περικοπές εισοδημάτων που υφίστανται νιώθουν ότι πετιούνται στον Καιάδα. Λέει όμως την αλήθεια, την οποία κάποια στιγμή οφείλουμε να αντικρίσουμε κατάματα για να περάσουμε στην επόμενη μέρα. Έτσι είναι. Κοινωνική πολιτική με δανεικά δεν ασκείται. Η κοινωνική πολιτική, πέρα από την απαραίτητη πολιτική επιλογή και στόχευση, την απαραίτητη κοινωνική ευαισθησία των κυβερνώντων, προϋποθέτει και μια οικονομία ικανή να παρέχει το απαραίτητο δίχτυ ασφαλείας στα μέλη της, ιδίως δε σε αυτά που το έχουν περισσότερη ανάγκη όπως οι ανάπηροι και οι συνταξιούχοι.



Μια αλήθεια, που στο μακρύ πάρτυ της μεταπολίτευσης ελάχιστα απασχόλησε τους κυβερνώντες. Στο πλαίσιο της ατελείωτης ρεμούλας και της αρπαχτής, το πολιτικό σύστημα δανειζόταν αφειδώς για να βουλώνει στόματα και να κερδίζει εκλογές. Με δανεικά κάλυπταν το υπέρογκο κόστος μισθοδοσίας και λειτουργίας του υπερδιογκωμένου δημόσιου τομέα που δημιούργησαν για να βολέψουν τους κομματικούς τους στρατούς. Με δανεικά κάλυπταν τα κονδύλια για συντάξεις και επιδόματα αναπήρων για να βουλώνουν στόματα σε μια επίφαση κοινωνικής ευαισθησίας. Διότι δεν συνιστά πράγματι κοινωνική πολιτική να δίνεις συντάξεις και επιδόματα με δανεικά υπερχρεώνοντας τις επόμενες γενιές. Η κοινωνική πολιτική επί της ουσίας γίνεται μόνο με μια αναδιανομή των υφιστάμενων πόρων υπέρ αυτών που τους έχουν περισσότερη ανάγκη.



Μόνο που μεταπολιτευτικά δεν περίσσευαν πόροι για κοινωνική πολιτική. Οι μεγαλοεργολάβοι του δημοσίου είχαν ανάγκες που έπρεπε να καλύψουν και δεν είχαν τη δυνατότητα να φοροδοτούν τακτικά. Από τη μια ήταν ο διεθνής ανταγωνισμός, από την άλλη οι αργομισθίες και τα δώρα υπέρ των πολιτικών φίλων και συνεργατών τους. Έξοδα πολλά, αντίστοιχα των μεγαλοεκδοτών που «έλεγχαν» την εξουσία. Μα δεν ήταν μόνον αυτοί. Ήταν η φορολογική ασυλία που απολάμβανε ο μεσαίος χώρος, που έκρινε πάντα τις εκλογικές μάχες. Άλλωστε, γιατί να κακοκαρδίσουν φίλους καλούς και συνεργάτες όταν υπήρχε η λύση; Προσέφευγαν στον δανεισμό και έκλειναν τις τρύπες. Ενίοτε δε, αμολούσαν και ατάκες επικές τύπου «Τσοβόλα, δώστα όλα».



Αυτό που συνέβη τώρα είναι πως το πάρτυ, εξαιτίας και της διεθνούς κρίσης, έληξε ξαφνικά. Δανεικά για κοινωνική πολιτική δεν υπάρχουν. Ήρθε η ώρα για αλήθειες, ακόμα και από ανθρώπους όπως ο κ. Σπυρόπουλος που υπηρέτησε πιστά το προηγούμενο μοντέλο.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Μαριονέτες

Η παραίτηση ενός έντιμου ανθρώπου, όπως του Αδάμ Κοσμίδη από την προεδρία του Οργανισμού Λιμένα Καβάλας, είναι πάντα μια σημαντική απώλεια. Πολλώ δε μάλλον στις μέρες μας, που η εντιμότητα έφτασε να θεωρείται πολιτική αρετή μείζονος σημασίας. Το χειρότερο σε τούτη την παραίτηση δεν είναι ούτε οι πολιτικές πιέσεις, που όπως δήλωσε δεχόταν, ούτε οι κάκιστες σχέσεις με τον δήμαρχο Καβάλας Κωστή Σιμιτσή για κείνη την απαλλοτρίωση, ούτε καν το παιχνίδι συμφερόντων για τα μπάζα του Εσκί Καπού, αλλά ο κίνδυνος να καταντήσει μια μαριονέτα σε ένα παιχνίδι, που πλέον φαντάζει και είναι ανεξέλεγκτο.



Το πρόβλημα δεν είναι πια μόνο του ΟΛΚ, αλλά μιας ολόκληρης χώρας, που μοιάζει με καρυδότσουφλο σε χείμαρρο ορμητικό, που οδηγεί σε καταρράκτες. Δεν αποκλείεται να σκαλώσει κάπου σε μια γωνιά και τελικά να τη γλιτώσει, αλλά το πιο πιθανό είναι κάποια στιγμή να τσακιστεί στα βράχια. Στην περίπτωση του ΟΛΚ, ο μέχρι χθες πρόεδρός του κατάλαβε πως όχι μόνο ότι δεν μπορεί να έχει αποφασιστικό λόγο στην υπόθεση της απαλλοτρίωσης της έκτασης της χερσαίας ζώνης του λιμανιού, αλλά ούτε στο ενδεχόμενο συνένωσης των Οργανισμών Λιμένων Καβάλας-Θεσσαλονίκης, που είναι καταφανώς παράλογη. Παραιτήθηκε αρνούμενος τον ρόλο του αχυράνθρωπου, που «διοικεί» με δανεικές ατάκες. Όχι, το πρόβλημα δεν είναι στην ύπαρξη υποβολέα, αλλά στον διαρκή αυτοσχεδιασμό στη βάση ενός σεναρίου που γράφεται διαρκώς ερήμην όσων υποτίθεται θα έπρεπε να έχουν εμπεδώσει τον ρόλο. Μα και ερήμην όσων τους αφορά.



Η ουσία του προβλήματος είναι ότι το μακρύ πάρτυ της μεταπολίτευσης έγινε με δανεικά, από αδίστακτα ανθρωποειδή, που έχουν υποθηκεύσει τα πάντα. Έφαγαν, ήπιαν, καταχράστηκαν και έπεισαν τους νεοέλληνες ότι ο δημόσιος κορβανάς μπορεί να ξεχειλώνεται επ’ άπειρον για να συντηρεί τα κοπρόσκυλα των κομματικών γραφείων ή όσους απελπισμένα έψαχναν μια δουλειά, μέσω των μόνων αξιόπιστων γραφείων ευρέσεως εργασίας: του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Τώρα που οι τοκογλύφοι απαιτούν πίσω δανεικά και τόκους άλλοι κρύφτηκαν στα λαγούμια τους, ενώ άλλοι δίχως τσίπα φόρεσαν ένδυμα αντιμνημονιακό και κουνούν το δάχτυλο προκλητικά. Μα στο μεταξύ, η χώρα χρειάζεται σενάριο δικό της. Σχέδιο δικό της ελληνικό και ευρωπαϊκό μαζί. Μα και πολιτικούς που δεν ανέχονται να παίξουν τον ρόλο της μαριονέτας. Δεν είναι εύκολο. Είναι όμως απαραίτητο.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Τρελαίνεσαι

Τρελαίνεσαι. Κάθε φορά που περνάς από την οδό Ομονοίας και τους παράδρομους και βλέπεις τα κλειστά μαγαζιά, τρελαίνεσαι. Αυτές τις χαίνουσες πληγές με τις βρώμικες πια βιτρίνες και τα κιτρινισμένα φέιγ βολάν σωρό κάτω από μια πόρτα που κάποτε άνοιγε με ελπίδες και όνειρα να μαρτυρούν τον θάνατο της αγοράς. Τρελαίνεσαι όταν βλέπεις τις μοναχικές φιγούρες των επαγγελματιών πίσω από ταμειακές μηχανές, που είναι μέρες που μένουν σε απόλυτη αχρησία, να πασχίζουν να κρατηθούν σε μια μάχη χαμένη εξ ορισμού. Θα κλείσουν. Θα βάλουν λουκέτο αύριο, σε έναν μήνα, σε έναν χρόνο, σε δυο χρόνια, αφού οι παλιές «καλές μέρες», παρήλθαν ανεπιστρεπτί.



Τρελαίνεσαι, κάθε φορά που περνάς από τον ΟΑΕΔ και αντικρίζεις τις ουρές των απελπισμένων να περιμένουν ένα επίδομα επιβίωσης μήπως μπορέσουν και σταθούν στα πόδια τους. Ανάμεσά τους ξέρεις καλά ότι συνεχίζουν να στέκονται και τα κλασικά κοπρόσκυλα, που επέλεξαν να ζουν λάθρα τα τελευταία είκοσι χρόνια κυνηγώντας επιδόματα. Ένα τέτοιο κοπρόσκυλο ήταν που είδες προχθές να τσιρίζει για τους δωσίλογους που πρόδωσαν τη χώρα με τα μνημόνια. Όχι μόνος του. Μαζί με άλλους βρώμικους από την κορφή μέχρι τα νύχια, βολεμένα τσιράκια βουλευτάδων, που μες στην αναμπουμπούλα φόρεσαν μια αντιμνημονιακή τραγιάσκα και πουλάνε πατριωτισμό και αριστεροσύνη με το κιλό. Από κοντά και άλλοι πολλοί, που συμμετείχαν με τα μπούνια στο πάρτυ της μεταπολίτευσης, δίχως να πολιτευτούν, να ξιφουλκούν κατά της γενιάς τους που τους πρόδωσε τώρα που δεν μπορούν πια να συντηρήσουν το τερατώδες κονσερβοκούτι «4x4» με το οποίο έκαναν γύρα στην αγορά τη ματαιοδοξία τους, ούτε να βγάλουν τα έξοδα ενός σπιτιού που ήταν κατάλληλο για να στεγάσει αυτούς και άλλους δυο τρεις γείτονες. Τότε που γαντζωμένοι σε λογής προνόμια και φοροδιαφεύγοντας συστηματικά ένιωθαν και ήταν άρχοντες δίχως να καταβάλλουν αντίτιμο.



Μα τρελαίνεσαι και με τους άλλους, που το ίδιο ξαφνικά φόρεσαν την άλλη τραγιάσκα του εκσυγχρονισμού και υπερασπίζονται μια πολιτική, που είναι φως φανάρι πως οδηγεί τη χώρα στον γκρεμό. Βέβαιοι πως για όλα φταίνε άλλοτε οι δημόσιοι υπάλληλοι, άλλοτε οι γιατροί, άλλοτε οι δημοσιογράφοι βάλλουν κατά δικαίων και αδίκων καταγγέλλοντας υστερικά τα προνόμια ενός φαύλου δημοσίου, που έτρεφε και τους ίδιους. Τρελαίνεσαι, που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αντιληφθούν ποια πολιτική υπερασπίζονται.



Τρελαίνεσαι, που όλοι αυτοί δημιουργούν το νοσηρό περιβάλλον, που θρέφει τον φασισμό που κατά τα άλλα καταγγέλλουν.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More