Για την "Αγία Μαρίνα"

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για το ίδρυμα για το Ειδικό Παιδί «Αγία Μαρίνα» δεν είναι η επίσχεση εργασίας των εργαζομένων, ούτε τα συσσωρευμένα χρέη. Είναι ο χρόνος. Ο χρόνος που χάθηκε για το πέρασμά του στον δήμο ή το δημόσιο με ευθύνη όσων διοίκησαν κατά καιρούς ένα σωματείο, που δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο με τα έσοδα από τη δεδομένη αλληλεγγύη των Καβαλιωτών. Αλλά οι διοικούντες σε τούτη τη χώρα, από τον πρωθυπουργό μέχρι και τους προέδρους των συλλόγων δεν συνηθίζουν να κάνουν μακρόπνοους σχεδιασμούς. Δεν νοιάζονται για το αύριο. Το σήμερα είναι που μετράει. Η επιβίωση. Η έξυπνη κίνηση, που μπορεί να κρύψει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί και κυρίως οι επιδέξιοι χειρισμοί προεκλογικά. Μετεκλογικά; Έχει ο Θεός. Μόνο που δεν είχε ο Θεός, αλλά ο τρόπος με τον οποίο κυκλοφορούσε το δημόσιο χρήμα τις τελευταίες δεκαετίες. Δήμοι και Νομαρχίες έβρισκαν πάντα εύκολα ή δύσκολα τον τρόπο να πάρουν κάποια αδιάθετα κονδύλια από κάποιο υπουργείο για έναν λόγο παντελώς άσχετο με το αντικείμενο. Τόσο άσχετο, που κατά καιρούς τα κονδύλια αυτά γίνονταν σπίτια και αυτοκίνητα για την επιβράβευση των κομματικών εγκάθετων.

Κάπως έτσι λειτουργούσε και η Αγία Μαρίνα και τα κατάφερνε να επιβιώνει επί χρόνια αν και ουδέποτε είχε θεσμοθετηθεί κάποιο κονδύλι που να καλύπτει μέρος έστω των λειτουργικών της εξόδων. Αλλά το πράγμα τσουλούσε. Το ίδρυμα λειτουργούσε. Τα παιδιά αυτά, βαριές περιπτώσεις στην πλειοψηφία τους, απασχολούνταν κάποιες ώρες εκτός σπιτιού. Ένιωθαν αλλιώς. Και αυτά και οι οικογένειές τους που έπαιρναν πολύτιμες ανάσες για να αντέξουν τον Γολγοθά τους.

Τελευταία φωτεινή περίοδος για το ίδρυμα ήταν λίγα χρόνια πριν με την αξιοποίηση κοινοτικών κονδυλίων για την κατάρτιση των παιδιών και την αμέριστη στήριξη από τον τότε νομάρχη Θόδωρο Καλλιοντζή, που είχε βρει κάτι κονδύλια για το ίδρυμα. Αλλά το τέλος των νομαρχιών και των αδιάθετων κονδυλίων έφερε την «Αγία Μαρίνα» προ του απολύτου αδιεξόδου. Η νυν διοίκηση μπορεί να πληρώνει δικά της λάθη, όπως δηλώνουν οι αντίπαλοί της, αλλά κυρίως πληρώνει την απρονοησία ή την ανικανότητα των προηγούμενων διοικήσεων, που αντί του μέλλοντος του ιδρύματος προέταξαν τη δική τους ματαιοδοξία. Συνειδητά ή ασυνείδητα. Μικρή σημασία έχει.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Η κρίση πάει Γερμανία

Η κρίση καταστρέφει τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου προς όφελος των χωρών του ευρωπαϊκού βορρά και κυρίως της Γερμανίας, έλεγαν. Παρέθεταν μάλιστα και ακόμα παραθέτουν και στοιχεία βάσει των οποίων η γερμανική οικονομία σωρεύει κέρδη. Μόνο που αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι ότι το επιχειρηματικό κλίμα στη Γερμανία τον Αύγουστο επιδεινώθηκε όπως δείχνει ο δείκτης επιχειρηματικού κλίματος που έδωσε χθες στη δημοσιότητα το Ινστιτούτο Ifo. Συγκεκριμένα, τον μήνα που πέρασε ο δείκτης υποχώρησε στις 102,3 μονάδες, από τις 103,2 μονάδες που ήταν τον Ιούλιο, σύμφωνα με τα αναθεωρημένα στοιχεία. Η πτωτική πορεία του δείκτη συνεχίζεται για τέταρτο συνεχή μήνα, υποχωρώντας στο χαμηλότερο επίπεδο από τον Μάρτιο του 2010. «Η πτωτική του πορεία συνεχίζεται καθώς οι γερμανικές επιχειρήσεις είναι ολοένα και πιο απαισιόδοξες για το μέλλον», σχολίασε στο Reuters ο Κάρστεν Μπρζέσκι από την ING. «Τα τελευταία στοιχεία υποδηλώνουν ακόμη και συρρίκνωση το τρίτο τρίμηνο», συμπλήρωσε. Τα στοιχεία Αυγούστου ήταν εναρμονισμένα με τις εκτιμήσεις των αναλυτών, οι οποίοι σύμφωνα με έρευνα του Reuters ανέμεναν ο δείκτης να διαμορφωθεί στα επίπεδα των 102,6 μονάδων.

Η πτώση του δείκτη Ifo αντανακλά τις ανησυχίες των εταιριών ότι οι εξαγωγές στις κύριες ευρωπαϊκές αγορές υποχωρούν και ότι η ζήτηση στις αναδυόμενες οικονομίες ίσως να μην αυξηθεί. Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει τα στοιχεία του δείκτη PMI της προηγούμενης εβδομάδας, σύμφωνα με τα οποία η κρίση στον Νότο της ευρωζώνης έχει αρχίσει να επηρεάζει τις οικονομίες του πυρήνα του ευρώ όπως της γερμανικής.

Αναμενόμενο. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία του σήμερα. Η καταβαράθρωση του οικονομικού επιπέδου των πολιτών-καταναλωτών των χωρών της νότιας Ευρώπης θα φέρει σταδιακά την κρίση στην αυλή της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Νορβηγίας. Είναι ζήτημα χρόνου να αρχίσουν να κλείνουν τα εργοστάσια της βόρειας Ευρώπης λόγω της δραματικής πτώσης της κατανάλωσης, που σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να αναπληρωθεί από τις λεγόμενες αναδυόμενες οικονομίας όπως η κινεζική.

Το ερώτημα είναι πως όταν τούτο συμβεί πού θα βρίσκεται η Ελλάδα. Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που μοιραία θα αλλάξει ρότα προ της καταστροφής ή εκτός;

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Μια γιορτή "αλανιάρικου" μπάσκετ

Το διήμερο «αλανιάρικου» μπάσκετ στην πλατεία του δημαρχείου στις 8 και 9 Σεπτεμβρίου είναι εξαιρετική ιδέα από κάθε άποψη. Καταρχήν, όσον αφορά το ίδιο το άθλημα και τη χαρά που προσφέρει σε παίκτες και θεατές. Όταν παίζουν τρεις εναντίον τριών δεν υπάρχει χώρος για συστήματα και περίπλοκες άμυνες ζώνης. Τον πρώτο λόγο έχει το ταλέντο. Ο αυτοσχεδιασμός. Η χαρά του αθλήματος, που ναι μεν υπάρχει και στις πολύπλοκες άμυνες του Ζοτς και του Ίβκοβιτς, που δεν μένουν πια εδώ, αλλά υπάρχει και στο μπάσκετ αλάνας, που παίζεται καθημερινά στην Καλαμίτσα από παρέες μικρότερων και μεγαλύτερων πιτσιρικάδων.

Η ιδέα ανήκει σε τρεις μπασκετόφιλους, που ιδρώνουν τη φανέλα συχνά πυκνά στα ανοιχτά γήπεδα της Καλαμίτσας. Οι Θόδωρος Πορλίδης, Χρήστος Ελιόγλου και Στέλιος Καρασάββας σκέφτηκαν να πραγματοποιήσουν την επιθυμία πολλών φίλων του αθλήματος με στόχο όχι μόνο την προβολή του αθλήματος, όπως σημειώνουν στη σελίδα που δημιούργησαν στο facebook, «αλλά παράλληλα και η προβολή της πόλης. Έτσι, ο χώρος της Πλατείας του Δημαρχείου στάθηκε για εμάς χώρος – κλειδί, ενώ η αντίδραση του δήμου Καβάλας και της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης Καβάλας ήταν να δεχτούν αυτήν την ιδέα με ενθουσιασμό, να την αγκαλιάσουν και να γίνουν αρωγοί της. Πιστεύουμε ότι η εικόνα που θα βγει από αυτό το διήμερο, φωτογραφία και βίντεο, μία ολοκληρωμένη εκδήλωση, θα είναι πέρα από μπασκετική και αντιπροσωπευτική του τι έχει να δείξει αυτή η πόλη…».

Το πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει μόνο μπάσκετ, αλλά και μουσική, χορευτικά συγκροτήματα από τη «Δημωφέλεια» και εκπλήξεις που, όπως σημειώνει ο Θ. Πορλίδης «θα αποκαλυφθούν μόνο τότε. Πρόκειται για μία μπασκετική γιορτή, βέβαια και, ακόμη και μόνο από αυτό, ο κόσμος που θα έρθει μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα απολαύσει θέαμα. Έτσι, νομίζω ότι ο λόγος για να δώσει οποιοσδήποτε το “παρών” είτε ασχολείται με το άθλημα είτε όχι είναι ο εξής απλός: ποιος δε θα ήθελε να πάρει μέρος σε μια γιορτή; Όλοι θέλουν! Και αυτό θα ‘ναι…».

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Μάχες οπισθοφυλακής

Η χώρα δεν βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, αλλά κατρακυλάει στα πρανή και αναζητά ένα κλαδάκι κάπου να σκαλώσει, οι φονταμενταλιστές των αγορών αδιαφορούν παγερά όχι μόνο για την τύχη της Ελλάδας, αλλά και για την τύχη της Ευρώπης, και μεις εδώ ανάγουμε σε μείζον ζήτημα το πιθανό κλείσιμο των ΔΟΥ Ελευθερούπολης και Χρυσούπολης. Όχι με επιχειρήματα ουσίας όπως για παράδειγμα ότι δεν πρέπει να κλείσουν πριν την κατάργηση του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων, αλλά με πατριωτικές κορώνες καφενειακού επιπέδου σαν και αυτή του πρώην δημάρχου Ελευθερούπολης Γιάννη Φιλόσογλου, που δήλωσε ότι αν αυτός ήταν δήμαρχος δεν θα το επέτρεπε με τον τσαμπουκά του. Ευτυχώς που βρέθηκε ο Κώστας Γάκης να αντιτάξει τη φωνή της λογικής, επισημαίνοντας το αυτονόητο. Εν τέλει, εφόσον καταργηθεί ο Κώδικας και μειωθεί η χαρτούρα, η κατάργηση της υπηρεσίας δεν μπορεί να αφορά παρά μόνο τους υπαλλήλους της υπηρεσίας και τους συγγενείς τους.

Αλλά στο μεταξύ, αυτή η χώρα δεν έχει καμμία απολύτως ελπίδα ανάκαμψης όσο επικρατεί ο νόμος της αδράνειας. Η λειτουργία υπηρεσιών, πανεπιστημιακών σχολών και επιστημονικών ινστιτούτων, πολύ περισσότερο ο αμυντικός σχεδιασμός της χώρας δεν μπορεί να εντάσσεται στην πολιτική της γκαρσονιέρας. Ούτε είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται με όρους ενός κακώς εννοούμενου πατριωτισμού, του τύπου η Ελευθερούπολη δικαιούται ΔΟΥ. Αυτό που δικαιούται η Ελευθερούπολη και οι κάτοικοί της είναι ευκαιρίες υπέρβασης της σημερινής ζοφερής κατάστασης που βιώνουν. Διασφάλιση και επέκταση των κοινωνικών δομών. Ανάπτυξη της Ελευθερούπολης και του κάμπου ώστε να τονωθεί η αγορά. Εάν με βάση αυτή τη λογική αύριο επιλεγεί η Ελευθερούπολη ως έδρα ενός παγκόσμιου οργανισμού, τότε έχει καλώς. Εάν με βάση την ίδια λογική, η ΔΟΥ πρέπει να κλείσει γιατί απλώς δεν χρειάζεται, τότε να κλείσει.

Αρκετά με τις μάχες οπισθοφυλακής, στις οποίες διακρίνονται τα πολιτευτάκια με μόνο στόχο να χαϊδέψουν τα αυτιά των ψηφοφόρων. Αυτή η χώρα πρέπει να αλλάξει γιατί μόνο έτσι μπορεί να έχει προοπτική. Όχι μόνο γιατί εδώ που φτάσαμε το επιβάλλουν οι δανειστές. Αλλά γιατί δεν γίνεται διαφορετικά.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

"Ανθρωπισμός" με ελληνόμετρο

Η εξόχως ρατσιστική πρωτοβουλία της «Πατριωτικής Κίνησης Πολιτών Καβάλας» να μαζεύει σχολικά και τρόφιμα από Έλληνες για Έλληνες στην κεντρική πλατεία της Καβάλας δεν προκαλεί έκπληξη. Άλλωστε, έχει επαναληφθεί και πέρυσι με επιτυχία. Αυτό που μένει να απαντηθεί είναι μέχρι πού θα προχωρήσει ο εναγκαλισμός της διοίκησης του δήμου Καβάλας με τη συγκεκριμένη οργάνωση. Διότι, η Πατριωτική Κίνηση Πολιτών μαζεύει σχολικά και τρόφιμα από Έλληνες για Έλληνες σε χώρο που της παραχώρησε ο δήμος Καβάλας. Άρα η διοίκηση του δήμου Καβάλας, παραχωρώντας τον χώρο, αποδέχεται στην ουσία τον διαχωρισμό των κατοίκων του δήμου με βάση την εθνικότητα. Σαφώς και δεν είναι η πρώτη φορά που η διοίκηση του δήμου Καβάλας ανέχεται ή υποθάλπει πρωτοβουλίες της Πατριωτικής Κίνησης, που την εκθέτουν. Ο διωγμός των τσιγγάνων από την κεντρική πλατεία έγινε με την ανοχή, αν όχι με την ενθάρρυνση της διοίκησης του δήμου, που αρκέστηκε σε μια «λάιτ» δήλωση με την οποία ο δήμαρχος διαχώριζε τάχατες τη θέση του. Στο μεταξύ, ο αντιδήμαρχος και στενός του συνεργάτης Χριστόδουλος Μιχαλάκης παρακολουθούσε ανέκφραστος εκ του σύνεγγυς το «θεάρεστο» έργο των μελών της Πατριωτικής Κίνησης.

Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, η διοίκηση του δήμου Καβάλας δεν είναι εκτεθειμένη μόνο επειδή υποθάλπει τέτοιες ρατσιστικές ενέργειες σαν αυτή του διαχωρισμού των φτωχών παιδιών με βάση την εθνικότητά τους. Εκθέτει και την Πατριωτική Κίνηση Πολιτών, που μπορεί άθελά της να βοηθήσει ένα παιδί, που δεν είναι απολύτως εξακριβωμένο ότι έχει ατόφια ελληνική καταγωγή. Μπορεί δηλαδή άθελά τους να ξαστοχήσουν και η ανθρωπιστική βοήθεια να καταλήξει εκτός της ομάδας-στόχου. Μα, θα αντιτείνει κανείς, πού το πρόβλημα; Σημασία έχει να βοηθηθούν τα παιδιά όλων των φτωχών οικογενειών ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκεύματος, φυλής ή χρώματος δέρματος. Πράγματι, έτσι είναι αλλά όταν μία ενέργεια γίνεται υπό την αιγίδα του δήμου Καβάλας πρέπει να γίνεται σωστά. Με άλλα λόγια, ή είμαστε ρατσιστές ή δεν είμαστε.

Άσε που αν η διοίκηση του δήμου Καβάλας βρει το μέτρο μέτρησης της ελληνικότητας των φτωχών παιδιών μπορεί να το αξιοποιήσει ποικιλοτρόπως και όχι μόνο για την εξυπηρέτηση της πολιτικής του δήμου. Μπορεί φερ’ ειπείν να δανείσει το «ελληνόμετρο» στην «Πατριωτική Κίνηση Πολιτών» ώστε να κάνει έναν έλεγχο μεταξύ των μελών της καλού-κακού. Ποτέ δεν ξέρεις.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Μη κυβερνητικό ανέκδοτο

Η απόλυση της άνεργης ανύπαντρης μητέρας με παιδί από το πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας ανακλήθηκε λογικά. Δεν θα μπορούσε να περάσει. Δεν ήταν μόνο προκλητική, αδικαιολόγητη και ανεπίτρεπτα κυνική. Ήταν κυρίως παράνομη και καταχρηστική. Αλλά η ανάκλησή της δεν αρκεί. Αυτή η απόφαση του προέδρου Ομίλου Φίλων Θαλάσσης Νέας Καρβάλης πρέπει να γίνει η αφορμή να τελειώσει το κακόγουστο αστείο με τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις σε τούτη τη χώρα. Ο τόπος χρειάζεται οργανώσεις κυβερνητικές για να ξέρει πού θα αποταθεί. Με ποιον θα τα βάλει. Ποιον επιτέλους θα βρίσει. Αυτή ήταν και η αιτία του ξεσπάσματος του προέδρου του Ομίλου. Ότι τον έβρισε η εργαζόμενη.

Μόνο που αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι η γυναίκα αυτή, που μπήκε στο πρόγραμμα για να παίρνει αυτά τα 625 ευρώ για πέντε μήνες, δεν είχε καβάντζες. Τα χρειαζόταν τα χρήματα γιατί μεγαλώνει μόνη της ένα παιδί. Μπήκε στο πρόγραμμα και ξεκίνησε να δουλεύει στον δήμο Παγγαίου από τον Ιούνιο. Ζήτησε τα χρήματά της ξανά και ξανά και έπαιρνε την ίδια απάντηση. Ότι καθυστερούν από την Αθήνα. Δεν έφταιγε γι αυτό ο πρόεδρος του Ομίλου. Είναι γνωστό. Αλλά τύποις αυτός είναι ο εργοδότης της, μέσω του ομίλου που διοικεί έγινε η πρόσληψη, και αυτή η γυναίκα έπρεπε κάπου να απευθυνθεί. Κάποιον να πιέσει.

Μα στο μεταξύ ο πρόεδρος κουράστηκε, μπούχτισε, βαρέθηκε να ακούει τα σχολιανά του από τους εργαζόμενους του προγράμματος χωρίς να φταίει και αποφάσισε να κλείσει το κινητό. Τότε ήταν που το ποτήρι ξεχείλισε και η εργαζόμενη του ‘στειλε μήνυμα με όχι κομψό τρόπο. Αυτός όμως αντί να κατανοήσει την οργή της, την απέλυσε με το σκεπτικό ότι «έτσι κάνουν στον ιδιωτικό τομέα». Παραλείποντας μες τη θολούρα του ότι αυτή η γυναίκα δουλεύει για να ταϊσει ένα παιδί. Αποδεικνύοντας με τον πλέον εμφαντικό και κυνικό τρόπο τη μεγαλύτερη πληγή του προγράμματος: Την εμπλοκή Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων για να κάνουν τις προσλήψεις.

Οι πρόεδροι των συλλόγων που ενεπλάκησαν για να «τρέξει» το πρόγραμμα μπορεί να είναι καλοί ή κακοί άνθρωποι. Να έχουν περισσότερη ή λιγότερη υπομονή. Αλλά σε κάθε περίπτωση δεν έχουν καμιά δουλειά με αυτές τις προσλήψεις. Πολύ περισσότερο με επιχορηγήσεις. Επιτέλους, αυτό το κακόγουστο αστείο, που συχνά γίνεται βρώμικη συναλλαγή, πρέπει να τελειώσει.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Υπουργικό χιούμορ

Μου αρέσει ο Ευριπίδης Στυλιανίδης γιατί έχει χιούμορ. Τόσα χρόνια τον παρατηρούσα κι άλλα έβλεπα. Έβλεπα ένα μάτι αχόρταγο για εξουσία. Μια σιγουριά για τον εαυτό του και τον τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων, που διακρίνει δυο κατηγορίες ανθρώπων: Τους εντελώς ηλίθιους και τους αμετροεπείς επιβήτορες της εξουσίας. Ο Στυλιανίδης είναι έξυπνος οπότε αυτομάτως κατατάσσεται στη δεύτερη κατηγορία. Ώσπου ήρθε αυτή η εγκύκλιος για την αναθεώρηση του Καλλικράτη να ανατρέψει άρδην την εικόνα του ανδρός. Όχι, ο Στυλιανίδης δεν είναι άλλος ένας μανικός επιβήτορας της εξουσίας (χωρίς τούτο να αποκλείει αυτή την ιδιότητα), αλλά ένας τύπος με αίσθηση του χιούμορ. Δεν αραδιάζει ανέκδοτα στη σειρά στηριγμένος στη φοβερή του μνήμη, αλλά έχει ένα χιούμορ φλεγματικό. Βρετανικό. Πετάει την ατάκα ασυγκίνητος και συνεχίζει να μιλά ωσάν να μη συνέβη τίποτα.

Ό,τι δηλαδή έπραξε με την εγκύκλιο περί τις αλλαγές στον Καλλικράτη. Πέταξε έτσι ξαφνικά μια αναφορά περί ενδεχόμενων αλλαγών χωροταξικής υφής και ωσάν να μη συνέβη τίποτα συνέχισε να αραδιάζει την υπόλοιπη διαταγή προς τους υπηκόους του. Έτσι απλά. Χωρίς να σκάσει χαμόγελο. Γιατί άραγε; Θαρρείτε πως μόνος αυτός σε όλη τη χώρα, αντιλαμβάνεται ότι το πρόβλημα της αυτοδιοίκησης είναι η επαναχάραξη των συνοριακών γραμμών μεταξύ των δήμων και όχι ότι βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας; Όχι. Ξέρει καλά ο υπουργός τι συμβαίνει. Άρα; Άρα έχει αίσθηση του χιούμορ σε συνδυασμό με μια σκανταλιάρικη διάθεση, που παραπέμπει σε εκείνους τους αθόρυβους μαθητές, που ήταν πάντα η πέτρα του σκανδάλου, αλλά οι ίδιοι ουδέποτε βρίσκονταν εκτεθειμένοι. Πετούσαν την ατάκα και μετά κάθονταν σοβαροί σοβαροί στη θέση τους παρακολουθώντας με προσήλωση τάχατες τη διδασκαλία.

Έτσι και ο υπουργός. Αντί να δώσει εξηγήσεις στους αιρετούς της αυτοδιοίκησης για τον Γολγοθά που περνούν, αντί να δεσμευτεί ότι η αρμοδιότητα των σχολείων –τουλάχιστον αυτή- θα συνοδευτεί με τους απαραίτητους για τη λειτουργία τους πόρους, θέτει θέμα χωροταξικό. Ξύνει συνειδητά την πληγή, που ξέρει καλά ότι αιμορραγεί από άκρου σε άκρο σε όλη την επικράτεια και περιμένει να ξεσπάσει ένα κύμα διεκδικήσεων και επανακαθορισμού ορίων μεταξύ των δήμων. Σαν να τον βλέπω αραχτό στο γραφείο του να γελάει σαρδόνια κοιτώντας τον χάρτη της αυτοδιοίκησης.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More