Το κλειστό κολυμβητήριο και οι περικοκλάδες

Η παρελκυστική πολιτική της διοίκησης του δήμου όσον αφορά το θέμα της λειτουργίας ή μη του κλειστού κολυμβητηρίου είναι ένα ακόμα σύμπτωμα της ατολμίας της. Μιας τακτικής, που αποφεύγει με κάθε τρόπο να πει «τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη» στο όνομα μιας «επικοινωνιακής» τάχατες πολιτικής, που την εκθέτει αδικαιολόγητα στην κοινή γνώμη. Καταρχήν, το πρόβλημα της λειτουργίας του κολυμβητηρίου δεν της ανήκει. Δεν είναι ευθύνη της διοίκησης του Κωστή Σιμιτσή ούτε οι αστοχίες στην κατασκευή του, ούτε η πρωτοφανής περικοπή των πόρων προς την αυτοδιοίκηση μεταπολιτευτικά ένεκα της κρίσης. Το κλειστό κολυμβητήριο είναι ίσως ένα από τα τελευταία δημόσια κτίσματα που φτιάχτηκαν στην Ελλάδα, δίχως να λαμβάνεται υπόψιν το κόστος λειτουργίας τους. Αντί η Νομαρχία, αλλά και οι κυβερνήσεις εκείνης της περιόδου, να θέσουν ως ζήτημα απόλυτης προτεραιότητας την ανέγερση ενός κτιρίου, που θα εφαρμόζει παραδειγματικά τις εξελίξεις στον τομέα των εναλλακτικών πηγών ενέργειας και της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής, έφτιαξαν ένα ενεργοβόρο θηρίο, η σκεπή του οποίου μάλιστα ξηλώθηκε με τον πρώτο δυνατό αέρα.

Θαρρείς και δεν είχαν ακούσει λέξη περί φωτοβολταϊκών συστημάτων. Θαρρείς και το ζητούμενο στην ανοικοδόμηση δημοσίων κτιρίων είναι ποιος θα κόψει την κορδέλα των εγκαινίων και θα παρουσιάσει το έργο στο προεκλογικό του φυλλάδιο και όχι η λειτουργία του σε βάθος χρόνου. Αυτό το λάθος δημόσιο κτίριο παρέλαβε η διοίκηση του Σιμιτσή και κλήθηκε να θέσει σε λειτουργία και μάλιστα σε μια περίοδο όπου οι κρουνοί του δημοσίου χρήματος στέρεψαν. Πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός, που οι καπάτσοι δήμαρχοι εκμεταλλεύονταν γνωριμίες και τσαμπουκά και έφερναν κονδύλια στον τόπο τους. Σήμερα, όσο καπάτσος και να είναι ο δήμαρχος, όσες γνωριμίες και να έχει δεν μπορεί να πάρει εκ του μη έχοντος.

Ο Κωστής Σιμιτσής όμως και οι συνεργάτες του δεν βγήκαν να πουν την αλήθεια στους δημότες δίχως σελοφάν και αχρείαστα περιτυλίγματα. Εδώ και μήνες πετούν σκόρπιες κουβέντες και ατάκες δεξιά και αριστερά, με τη φήμη περί το κλείσιμο του κολυμβητηρίου να υφέρπει. Διέρρευσαν τον πολλαπλασιασμό του κόστους λόγω της μη ρύθμισης των μηχανημάτων. Διαφήμισαν τις παρεμβάσεις που έγιναν για τον εξορθολογισμό λειτουργίας και κόστους.

Δεν τολμούν όμως να πουν ξεκάθαρα αν ο δήμος μπορεί ή δεν μπορεί να λειτουργήσει το κολυμβητήριο. Αν έχουν επιλέξει να διαθέσουν τα χρήματα αυτά στην κοινωνική πολιτική, όπως έχουν πει κατά καιρούς μεταξύ τυρού και αχλαδίου. Αλλά ποτέ στα ίσια. Ξεκάθαρα. Δίχως αχρείαστες περικοκλάδες.

Read More

Δυο παραιτήσεις

Οι παραιτήσεις των Νίκου Κούτρα και Ανδρέα Γράσσου από το Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας έχουν σαφές πολιτικό υπόβαθρο. Τα δυο έμπειρα στελέχη της παράταξης κινούμενα από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικές στοχεύσεις αποφάσισαν σε τούτη την κρίσιμη συγκυρία να ξεκόψουν τους δεσμούς τους με την παράταξη του Κωστή Σιμιτσή, που στις δυο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις υποστηρίχτηκε από το ΠΑΣΟΚ. Ο μεν Κούτρας οδεύει προς τη Δημοκρατική Αριστερά και είναι αποφασισμένος να ξεκόψει από κάθε πράσινο βαρίδι σε τούτη την νέα αρχή, πολλώ δε μάλλον που τα χνώτα του δεν ταίριαζαν ούτως ή άλλως με αυτά του δημάρχου εδώ και χρόνια. Άλλωστε, το καμπανάκι χτύπησε πολύ νωρίς. Είχε παραιτηθεί την πρώτη τετραετία από αντιδήμαρχος, δεν ήταν καθόλου σίγουρο αν θα είναι υποψήφιος στις τελευταίες εκλογές, ενώ διαφοροποιήθηκε από τις πρώτες κιόλας μέρες της δεύτερης θητείας του με την απόφασή του να καταθέσει υποψηφιότητα για την προεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου κόντρα στην υποψηφιότητα της Αννας Σπανδώνη. Δεν το έκανε για να εκλεγεί, αλλά για να εκφράσει με τον πλέον εμφαντικό τρόπο τη διαφωνία του ως προς τον τρόπο λήψης εκείνης της απόφασης. Από τότε και μέχρι την οριστική του παραίτηση φρόντιζε πάντα να παίρνει σαφείς αποστάσεις από τη διοίκηση.

Η περίπτωση του Γράσσου, που μάλιστα υπαινίχθηκε εξελίξεις από Δευτέρα είναι εντελώς διαφορετική. Ο Γράσσος εκπροσωπεί το λεγόμενο παλιό ΠΑΣΟΚ, που ουδέποτε είδε με ενθουσιασμό την υποψηφιότητα Σιμιτσή. Παρ’ ότι στην πορεία η στήριξη του δημάρχου ήταν σαφής και δεδομένη και μάλιστα στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως ο κ. Γράσσος την έκαναν δική τους υπόθεση, ο Σιμιτσής ουδέποτε έγινε πλήρως αποδεκτός από τον χώρο του κυβερνώντος κόμματος. Τον ανέχθηκαν ως τη μοναδική επιλογή που θα μπορούσε να κερδίσει τον Στάθη Εριφυλλίδη. Αλλά δεν τον αποδέχθηκαν. Τον αντιμετώπιζαν ως αναγκαίο κακό.

Οι εξελίξεις είναι απρόβλεπτες. Το ΠΑΣΟΚ σπαράσσεται και το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστο τον Σιμιτσή. Πολλώ δε μάλλον, που ο δήμαρχος με τη στάση του έχει δημιουργήσει αρκετές εστίες τριβής. Δεν μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση το γεγονός ότι πέραν των Κούτρα και Γράσσου ήρθε σε ρήξη με άλλα τρία στελέχη της παράταξης που όρισε αντιδημάρχους, τους Αρη Βέρρο, Κώστα Κουνάκο και Τάσο Κακουλίδη. Ούτε ότι συχνά-πυκνά αμελεί να συγκαλέσει τη δημοτική ομάδα πριν τις συνεδριάσεις, όπως του καταλογίζουν. Από την άλλη, δεν μπορεί να αποκλειστεί μια νέα φόρμουλα συνεργασίας Σιμιτσή-Γράσσου.

Ίδωμεν.

Read More

Η απειλή και οι ερασιτεχνικές μπλόφες

Οι δηλώσεις του διευθύνοντος συμβούλου της Ενεργειακής Αιγαίου Μαθιού Ρήγα από το βήμα του συνεδρίου του Ινστιτούτου Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΙΕΝΕ) δίνουν σαφές στίγμα: Η Εταιρία πιέζει μέχρις εκβιασμού για να προχωρήσει το έργο της αποθήκευσης φυσικού αερίου σε υπόγεια δεξαμενή ανενεργού κοιτάσματος στη θέση «Νότιος Καβάλα». Ο κ. Ρήγας, αφού παρουσίασε αναλυτικά τι συμβαίνει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου όπως υποστήριξε οι υφιστάμενοι κάτοχοι αδειών έρευνας και εκμετάλλευσης διαθέτουν δικαίωμα προτεραιότητας στην ανάπτυξη υπόγειων αποθηκών αερίου, αναρωτήθηκε: Θέλει το ελληνικό δημόσιο σήμερα αποθήκη φυσικού αερίου και επενδύσεις στην έρευνα; Αμφισβητεί τους υφιστάμενους νόμους και παραχωρήσεις; Αντέχει η κοινωνία της Καβάλας να δει την Kavala Oil με λουκέτο;

Τα ερωτήματα και ο εκβιασμός του κ. Ρήγα είναι σαφή και ξεκάθαρα, αλλά δεν πρέπει να εκπλήσσουν. Ο διευθύνων σύμβουλος μιας εταιρίας, που έχει υποβάλλει συγκεκριμένο επενδυτικό πρόγραμμα για την υπόγεια δεξαμενή ύψους 400 εκατομμυρίων ευρώ είναι λογικό να μην είναι διατεθειμένος να παίζει παιχνιδάκια με τους απίθανους παράγοντες ενός υπό κατάρρευση κράτους. Έχει την ευθύνη της διαχείρισης τεράστιων ποσών, λογοδοτεί στους μετόχους της εταιρίας και σε τούτη τη συγκυρία και με την ανεργία στο ζενίθ εκβιάζει και απειλεί. Λογικό. Δεν είναι πια πολλές οι εταιρίες σε τούτη τη χώρα που επενδύουν, που απασχολούν όσους εργαζόμενους απασχολεί η Ενεργειακή Αιγαίου, που υποβάλλουν επενδυτικά σχέδια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.

Το θέμα είναι τι κάνουν αυτοί οι επικίνδυνοι τύποι που διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας. Εάν τα έβαλαν κάτω και έχουν εναλλακτικό σχέδιο, που ενδεχομένως είναι πιο συμφέρον για τον τόπο και τη χώρα έχει καλώς. Εάν αποτιμώντας τα πραγματικά δεδομένα της αγοράς πιστεύουν ότι μπορούν να πετάξουν έξω την «Ενεργειακή», που ειρήσθω εν παρόδω υποστηρίζει ότι έχει κατοχυρωμένα τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της υπόγειας δεξαμενής ως ανενεργό κοίτασμα, ας παίξουν σε τούτη την παρτίδα πόκερ σκληρά. Διεκδικώντας προς το συμφέρον του τόπου το καλύτερο.

Εάν όμως όλη ετούτη η παρτίδα στήθηκε, που είναι και το πιθανότερο, στα κουτουρού υπό το βάρος πιέσεων άλλων παικτών της ενεργειακής αγοράς με τον κίνδυνο κάποια στιγμή η Ενεργειακή Αιγαίου να αποχωρήσει, με συνέπεια το κλείσιμο της Καβάλα Oil και τη ματαίωση της επένδυσης ας κάνουν πάσο όσο είναι καιρός. Μπλόφες με τις τύχες εκατοντάδων εργαζομένων είναι ανεπίτρεπτες ειδικά σε τούτη τη συγκυρία.

Άλλωστε, χρόνος δεν υπάρχει. Εάν στο μεταξύ κατασκευαστούν αποθήκες στη Βουλγαρία, το ζήτημα μπορεί να έχει λήξει άδοξα.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Η φρύξη και οι ρεμπεσκέδες

Δούλεψε μια ζωή σκληρά. Ακόμα θυμάται τις βάρδιες στη μονάδα της φρύξης τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της ΒΦΛ. Έχει μια ευαισθησία στα περιβαλλοντικά ζητήματα, αλλά όταν καμμιά φορά το φέρνει η κουβέντα στη ρύπανση που εκλύεται από τη ΒΦΛ, επισημαίνει ότι σε σχέση με κείνα τα πρώτα χρόνια, η βιομηχανία εκλύει κολόνιες και αιθέρια έλαια. Μετά από σκληρή δουλειά σε ένα τέτοιο άκρως ανθυγιεινό περιβάλλον, που αναπόφευκτα επηρέασε την υγεία του, έπαιρνε μια σύνταξη καλή. Ένα μηνιαίο εισόδημα που του επέτρεπε να ζει ανθρώπινα, μα και να βοηθά παιδιά και εγγόνια. Μα το εισόδημα αυτό εξανεμίζεται σιγά-σιγά. Περικοπή την περικοπή, η σύνταξη δεν του φτάνει πια να ζει όπως του αξίζει. Κατέβηκε προχθές να πληρωθεί και διαπίστωσε ότι του αφαίρεσαν άλλα 300 ευρώ λόγω μνημονίου, λιτότητας και λαθών που δεν τον βαραίνουν προσωπικά. Πικραμένος πήγε να πιει έναν καφέ σε ένα καφενείο του κέντρου και το βλέπει γεμάτο γεροντάκια. Ρώτησε τη σερβιτόρα αν υπάρχει κάποια εκδήλωση και αυτή του απάντησε καταφατικά:

«Μνημόσυνο έχουμε. Οι συνταξιούχοι κλαίνε τη μοίρα τους».

Μετά τον καφέ πήγε στο σούπερ-μάρκετ να ψωνίσει κι έγινε μάρτυρας ενός διόλου ευχάριστου επεισοδίου. Ένας συνομήλικός του έπεσε λιπόθυμος και διακομίστηκε στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο. «Σε λίγο έτσι θα μας μαζεύουν όλους. Σαν τα κοτόπουλα», είπε. Δεν περίμενε την απάντηση. Βαρέθηκε να ακούει απαντήσεις και ερμηνείες για το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας και τους αφορισμούς της Μέρκελ και του Σαρκοζί περί τεμπέληδων Ελλήνων. Αυτός δούλεψε όσο τρεις-τέσσερις άνθρωποι μαζί. Πιτσιρικάς ακόμα πουλούσε πορτοκαλάδες στους κινηματογράφους της Καβάλας, αργότερα δούλεψε στην οικοδομή και μετά στη Β.Φ.Λ. Στα χρόνια του έκανε δυο και τρεις δουλειές για να τα καταφέρει και τώρα ό,τι κατάφερε εξανεμίζεται επειδή κάποια κοράκια των αγορών επενδύουν στην κρίση και το πολιτικό προσωπικό της χώρας απεδείχθη ακατάλληλο να διαχειριστεί στοιχειωδώς σωστά τα κοινά. Να προστατέψει το δικαίωμα των πολιτών σε μια αξιοπρεπή ζωή. Το δικαίωμα στους επιζήσαντες της ΒΦΛ εν προκειμένω να παίρνουν μια σύνταξη αντάξια των κόπων και των κινδύνων που διέτρεξαν.

«Ούτε ξέρουν, ούτε θα μάθουν ποτέ τι εστί φρύξη. Τι ξέρουν αυτοί οι ρεμπεσκέδες από δουλειά», είπε μονολογώντας και πάλι.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Λύσσα για εξουσία

Τρομάζει κανείς από τη βιασύνη των στελεχών της Ν.Δ. να αναλάβουν και πάλι την εξουσία αυτού του έρμου τόπου, προβάλλοντας εαυτόν ως τη μοναδική αξιόπιστη πολιτική λύση σε τούτη την κρίσιμη για τον τόπο καμπή. Βγήκε προχθές στην τηλεόραση εκείνος ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης των κυβερνήσεων Καραμανλή Νίκος Δένδιας και έβαλλε ασυγκράτητος κατά του ΠΑΣΟΚ, μην παραλείποντας να δηλώσει ότι οι λύσεις για τη χώρα δεν θα έρθουν εξ ουρανού, αλλά από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό. Δεν υπάρχει παρθενογένεση στην πολιτική, έλεγε και ξανάλεγε με το ίδιο ακριβώς στιλάκι των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, που δυο μόλις χρόνια πριν δήλωναν έτοιμοι να σώσουν τη χώρα από τα ολέθρια σφάλματα των κυβερνήσεων του Καραμανλή. Ίδια είναι και η στάση των αντιπάλων. Τότε το ένδυμα των εκπροσώπων της υπεύθυνης πολιτικής δύναμης, που αναγνωρίζει ότι τα έχει κάνει σκατά είχαν ενδυθεί τα στελέχη της Ν.Δ. Τώρα το ίδιο ρούχο φορούν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Με μια διαφορά. Τον χρόνο που μεσολάβησε από την προηγούμενη παραδοχή της ήττας και της εκλογικής συντριβής, που τη συνόδευσε. Το 2009 τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ είχαν συμπληρώσει μια γεμάτη πενταετία στην αντιπολίτευση, ενώ τώρα τα στελέχη της Ν.Δ. δηλώνουν πανέτοιμα να σώσουν τη χώρα έχοντας συμπληρώσει δυο χρονάκια στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Δυο χρονάκια, που πέρασαν έτσι όμορφα. Με εσωκομματικούς βυζαντινισμούς, ανάδειξη νέου αρχηγού και εξωραϊσμό του προφίλ του κόμματος. Χρόνος για αυτοκριτική και επί της ουσίας επεξεργασία ενός πολιτικού προγράμματος για την έξοδο της χώρας από την κρίση δεν υπάρχει στα κόμματα εξουσίας, όπως μάθαμε να τα λέμε. Το κυρίως ζητούμενο είναι να εκλεγούν και μετά πορεύονται βλέποντας και κάνοντας. Αυτό υπερασπιζόταν προχθές ο Δένδιας με το αγριεμένο μάτι του επιβήτορα της εξουσίας, που δεν μπορεί να κρύψει ότι του τρέχουν τα σάλια.

Δεν είναι μόνον ο Δένδιας. Οι επιβήτορες της εξουσίας στριγγλίζουν τα κανάλια και αμολούν ατάκες περί παρθενογένεσης, φοβούμενοι τη γέννα ενός καινούργιου πολιτικού σκηνικού που είναι πιθανόν να μην τους χωρά. Δεν αποκλείεται τελικά να τα καταφέρουν. Αλλά ο χρόνος λειτουργεί εναντίον τους. Η γυαλιστερή εικόνα του Καραμανλή ξέφτισε σε μόλις πέντε χρόνια. Του Παπανδρέου σε δυο. Του Σαμαρά σα να άρχισε από τώρα να θαμπώνει. Η εικόνα των λυσσασμένων για εξουσία στελεχών του είναι –αν μη τι άλλο- αποκρουστική.

Read More

Αλήθειες

Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να εκφραζόμαστε περίπλοκα. Να μιλάμε για τα πράγματα και τις καταστάσεις κρυπτόμενοι στην ασφάλειά μας. Αποφεύγουμε τις γυμνές αλήθειες γιατί ξέρουμε ότι πονάνε. Εμάς και τους γύρω μας. Δεν είναι κακό αυτό, μόνο που βήμα-βήμα λησμονάμε να λέμε τις αλήθειες ως έχουν. Γυμνές. Στακάτες. Μεγαλειώδεις μέσα στη σκληρότητά τους σαν αυτή που εμπεριείχε η ερώτηση που έκανε στον πατέρα του το μικρότερο παιδί της πυρόπληκτης οικογένειας από τον Καραβαγγέλη: «Μπαμπά, το σπίτι μας πέθανε;». Μα ο θάνατος ενός σπιτιού δεν είναι απλή υπόθεση. Συμπαρασύρει μαζί του στον χαμό συναισθήματα και αγωνίες. Φιλιά και αγκαλιές. Καρδιοχτύπια πάνω από το προσκεφάλι του άρρωστου παιδιού. Όνειρα για ένα καλύτερο αύριο. Όταν ένα σπίτι καίγεται και πεθαίνει, πεθαίνουν μαζί του και οι σκιές όσων κατά καιρούς το έχουν κατοικήσει.

Η δεύτερη μεγαλειώδης αλήθεια από ετούτο το περιστατικό στον Καραβαγγέλη είναι η αλληλεγγύη της τοπικής κοινωνίας, που ούτε στιγμή προσποιήθηκε πως δεν πήρε χαμπάρι την απώλεια. Από την πρώτη στιγμή συνειδητοποίησε τον θάνατο του σπιτιού και τον πόνο της επταμελούς οικογένειας. Η πρώτη πράξη συμπαράστασης ήταν η άμεση επισκευή μιας αποθήκης για να στεγαστούν προσωρινά οι άστεγοι. Η δεύτερη ήταν η επιχείρηση ανοικοδόμησης του καμένου σπιτιού. Δεν περίμεναν ούτε τον δήμο, ούτε τις αρμόδιες αρχές. Ναι μεν αποτάθηκαν και στον δήμο Παγγαίου, η διοίκηση του οποίου από την πρώτη στιγμή έσπευσε να προστρέξει στους πυρόπληκτους και να βοηθήσει με κάθε τρόπο στην ανοικοδόμηση του καμένου σπιτιού, αλλά δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια Από το σπίτι της οικογένειας περνούν καθημερινά και βοηθούν όλοι οι συγχωριανοί και οι φίλοι τους. Οι τεχνίτες της σκεπής, οι ηλεκτρολόγοι, οι υδραυλικοί κ.α. παρέχουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους. Δωρεάν.

Δεν το κάνουν στο πλαίσιο κάποιου διαγωνισμού. Δεν περιμένουν ανταμοιβή. Συμπαραστέκονται στον πλησίον γιατί έτσι έμαθαν. Έτσι μεγάλωσαν. Με την αξία της αλληλεγγύης να θεωρείται και να είναι αυτονόητη. Σε τούτη τη συγκυρία, με την κρίση της ελληνικής κοινωνίας να κορυφώνεται, το παράδειγμα του Καραβαγγέλη παίρνει άλλες διαστάσεις. Ο αγώνας για την υπέρβαση της κρίσης πρέπει να δίνεται και σε πολιτικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων. Αλληλεγγύης στον πλησίον, το σπίτι του οποίου καίγεται κυριολεκτικώς ή μεταφορικώς. Είναι θέμα ανθρωπιάς. Αλλά και ενστίκτου για την αποτροπή της επέκτασης της πυρκαγιάς.

Read More

Η εκδίκηση της πολιτικής

Η φαγωμάρα που έχει εσχάτως ξεσπάσει στη Νέα Δημοκρατία με φαρμακερές δηλώσεις μεταξύ του συμβούλου του Αντώνη Σαμαρά Φαϊλου Κρανιδιώτη και του Κυριάκου Μητσοτάκη με φόντο τον νεοφιλελευθερισμό θα μπορούσε να αποδειχθεί χρήσιμη εάν όντως είχε έρεισμα πολιτικό και ιδεολογικό. Εάν πράγματι οι δυο πρωταγωνιστές διαφωνούσαν ως προς την ιδεολογική κατεύθυνση του κόμματος της Ν.Δ. Μα, ακόμα και τώρα, σε τούτη τη συγκυρία, με τη χώρα να βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου της χρεωκοπίας, η συζήτηση εντός της Ν.Δ. εν προκειμένω, αλλά και του ΠΑΣΟΚ, δεν γίνεται στη βάση ιδεολογικών και πολιτικών διαφορών. Όπως φαίνεται από τις δηλώσεις των δυο πρωταγωνιστών, αλλά και άλλων στελεχών της Ν.Δ., η «ουσία» της αντιπαράθεσης είναι η επικράτηση στο εσωτερικό της «γαλάζιας φυλής». Το ζητούμενο για τα στελέχη της Ν.Δ. είναι αν χωρά ή δεν χωρά ένας Μητσοτάκης στη γαλάζια φυλή με φύλαρχο τον Σαμαρά και όχι αν η Ν.Δ. θα ακολουθήσει τη μια ή την άλλη οδό για την αντιμετώπιση του οικονομικού αδιεξόδου.

Άλλωστε, τα στελέχη και των δυο μεγάλων κομμάτων κουκιά έφαγαν, κουκιά μολογούν. Τα τελευταία τριάντα χρόνια τα δύο κόμματα έθαψαν βαθιά τις όποιες πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές των στελεχών τους, με έναν στόχο. Την πάση θυσία κατάληψη και νομή της εξουσίας. Έγιναν κόμματα φυλές, με επικεφαλής πολιτικούς φυλάρχους όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Μητσοτάκης, που μάζεψαν τη σάρα, τη μάρα και το κακό συναπάντημα όχι στη βάση μιας θεμιτής πολιτικής συμφωνίας με προκαθορισμένους στόχους, όπως π.χ. την εφαρμογή ενός συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου για την ανάπτυξη της χώρας και πολύ συγκεκριμένων μοντέλων στην Παιδεία και στην Υγεία, αλλά με μόνο στόχο την κατάληψη και τη νομή της εξουσίας. Την άλωση του δημοσίου. Το βόλεμα των κομματικών στρατών. Την εξυπηρέτηση πολύ συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων που είχαν ταχθεί με τη μία ή με την άλλη παράταξη για λόγους που ουδεμία σχέση με την πολιτική είχαν.

Μόνο που πια περιθώρια δεν υπάρχουν. Όχι μόνο γιατί δεν διαθέτουν φύλαρχους του διαμετρήματος του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αλλά γιατί τα προβλήματα της εποχής απαιτούν απαντήσεις πολιτικές. Τα δυο κόμματα είτε θα μετασχηματιστούν σε πολιτικούς οργανισμούς, είτε θα διαλυθούν.

Read More