Κράτος δίχως μνήμη

Η επίσχεση εργασίας των εργαζομένων σε ένα ακόμα ινστιτούτο ομορφιάς της Καβάλας είναι άλλο ένα σημάδι ετούτης της κρίσης, που νεκρώνει ένα-ένα τα κύτταρα της χώρας. Ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε, ενώ μια ακόμα επιχείρηση που λίγα χρόνια πριν φάνταζε -και ήταν ισχυρή- φαίνεται ότι αναστέλλει τη δραστηριότητά της. Άλλωστε, πώς να σταθεί μια επιχείρηση του είδους εν μέσω ετούτου του ζόφου. Ποια γυναίκα να διαθέσει χρόνο και χρήμα για υπηρεσίες ομορφιάς; Πλέον, τα χρήματα και οι αντοχές των πολιτών δεν αρκούν για τα στοιχειώδη. «Πολυτέλειες» του τύπου Ινστιτούτα Αδυνατίσματος και Ομορφιάς σήμερα, διακοπές αύριο, μοιραία κόβονται από τον συρρικνούμενο οικογενειακό προϋπολογισμό. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη επιχείρηση του χώρου που αναστέλλει τη λειτουργία της.

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση, όπως και στα αντίστοιχα Ινστιτούτα που έχουν αναστείλει ήδη τη λειτουργία τους, υπάρχει μια ακόμα παράμετρος διόλου ασήμαντη. Οι εγκλωβισμένες πελάτισσες. Οι γυναίκες που αγόρασαν προκαταβολικά υπηρεσίες και τώρα κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματά τους, εάν η εταιρεία δεν καταφέρει να καλύψει τις υποχρεώσεις της.

Το λάθος είναι καταφανές. Παραπέμπει στην επιβολή διοδίων για δρόμους που πρόκειται να γίνουν. Είναι, έτσι για να γίνει αντιληπτό, σα να ζητά το καφέ που συχνάζεις να πληρώσεις προκαταβολικά τους καφέδες και τα ποτά που θα πιείς κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Βγεις δε βγεις. Κυκλοφορήσεις δεν κυκλοφορήσεις. Το πλέον παράλογο είναι ότι ουδείς μπορεί να επικαλεστεί άγνοια. Το ίδιο πρόβλημα, σε πολύ μεγάλες διαστάσεις, δημιουργήθηκε λίγα χρόνια πριν με τους χιλιάδες εγκλωβισμένους μιας μεγάλης αλυσίδας γυμναστηρίων, που έκλεισε αφού προηγουμένως μάζεψε προκαταβολικά τις συνδρομές τριών χρόνων σε τιμή προσφοράς.

Άρα, οι μηχανισμοί ελέγχου της αγοράς θα έπρεπε να έχουν εγκαίρως ενεργοποιηθεί για να μην επαναληφθεί το φαινόμενο. Μα, όπως για πολλοστή φορά καταδεικνύεται, η κρατική μηχανή ετούτης της χώρας δεν έχει μνήμη. Στερείται αυτού του στοιχειώδους μηχανισμού άμυνας και επιβίωσης. Είναι ικανή να σκοντάφτει στο ίδιο πάντα σκαλοπάτι. Να χτυπά το κεφάλι ανοίγοντας το ίδιο πάντα ντουλάπι από τη λάθος θέση. Να έχει ενηλικιωθεί και να μην είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες μιας πτώσης από μπαλκόνι 3ου ορόφου.

Με αυτά και με αυτά, το ερώτημα δεν είναι γιατί ετούτη η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Αλλά γιατί δεν έχει ήδη πέσει στο κενό.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Ούτε άστραψε, ούτε βρόντηξε

Η απόφαση του ταμία του πρώην δήμου Ελευθερούπολης να εξαφανιστεί λόγω της «μαύρης τρύπας» που υπήρχε στο ταμείο που διαχειριζόταν δεν ξαφνιάζει κανέναν στοιχειωδώς υποψιασμένο στα της τοπικής αυτοδιοίκησης εν Ελλάδι τα τελευταία 20 χρόνια. Πάει καιρός πολύς που οι ειδήσεις αυτές δικαιολογούσαν κλισέ φράσεις του τύπου «κεραυνός εν αιθρία». Η αλήθεια είναι πως ούτε άστραψε, ούτε βρόντηξε. Εξάλλου, ακόμα και αν κανείς υποστηρίξει πως είδε μια λάμψη στον ουρανό δεν έγινε και τίποτα αφού ο καιρός δεν ήταν αίθριος. Ο «ουρανός» της τοπικής αυτοδιοίκησης, ετούτου του κύτταρου της πιο άμεσης μορφής δημοκρατίας, που θα έπρεπε να διαφυλάσσεται ως κόρην οφθαλμού, έχει σκοτεινιάσει από σκάνδαλα επί σκανδάλων, στα οποία άλλοτε πρωταγωνιστούν δήμαρχοι, άλλοτε αντιδήμαρχοι και άλλοτε υπηρεσιακοί παράγοντες και ως επί το πλείστον οι ταμίες. Είναι δε και φορές που συμβαίνει να διαπλέκονται πολλοί σε ένα αξεδιάλυτο κουβάρι, που οδηγεί σε τραγική κατάληξη, όπως συνέβη στην περίπτωση της δολοφονίας του πρώην δημάρχου Παγγαίου Τριαντάφυλλου Κουκούδη από τους ταμίες του δήμου του. Σε απόσταση λίγων μόνο χιλιομέτρων από την Ελευθερούπολη εντός των ορίων του νέου μεγάλου δήμου Παγγαίου.

Η συζήτηση περί τον τρόπο ζωής του εν λόγω ταμία έχει ένα ενδιαφέρον, αφού η προσωπική ευθύνη είναι δεδομένη, αλλά είναι δευτερεύουσας σημασίας. Το πλέον σημαντικό στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι το τεράστιο θεσμικό κενό που επιτρέπει στους ταμίες των δήμων να διαχειρίζονται εν λευκώ και εν κρυπτώ το δημόσιο χρήμα. Το κενό που επιτρέπει σε δημάρχους, υπό την ανοχή του εκάστοτε ταμία, να βάζουν χέρι στο ταμείο για να «δανείζονται» μικρά και μεγάλα ποσά. Δανείζονται από πού; Με ποιο δικαίωμα; Πώς τολμούν να βάζουν χέρι στο ταμείο;

Είναι αλήθεια πως η διαφθορά υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Όσο καλά και να λειτουργούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, κάπου, κάποτε, θα βρεθεί ένας επιτήδειος να κάνει τη λοβιτούρα. Να βρει το αδύνατο σημείο του συστήματος και να το εκμεταλλευτεί.

Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρόκειται περί αυτού. Οι υποθέσεις κατάχρησης δημόσιου χρήματος, διαφθοράς και διαπλοκής δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας στην τοπική αυτοδιοίκηση. Με την ίδια «λογική» που στην ελληνική κοινωνία έχει αναχθεί σε μαγκιά η ρεμούλα και αρπαχτή, στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης γίνεται πλιάτσικο κανονικό. Έκπληξη πια είναι οι περιπτώσεις των δημάρχων και υπηρεσιακών παραγόντων, που δεν βουτούν το χέρι στο μέλι.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Το "μπουμπούκι" της Δημοτικής Αστυνομίας

Το κοινό σημείο στην περίπτωση του πορίσματος για τη Siemens και των σβησμένων κλήσεων της Δημοτικής Αστυνομίας Καβάλας είναι η αίσθηση ότι δεν έχει αποδοθεί η δικαιοσύνη. Γι αυτό και η παραίτηση του Τάσου Κυριατζή δεν ικανοποίησε ούτε τις παρατάξεις της μειοψηφίας στο Δημοτικό Συμβούλιο, ούτε την κοινωνία. Το πρόβλημα εν προκειμένω ξεπερνά σαφώς τη Δημοτική Αστυνομία και τον Δήμο Καβάλας και αφορά γενικότερα το μοντέλο λειτουργίας των οργανισμών αυτοδιοίκησης σε τούτη τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Ένα μοντέλο, που κουβαλάει όλες τις αναπηρίες του πολιτικού συστήματος που κυριαρχεί και έχει φτάσει τη χώρα στο μη παρέκει. Ατάλαντα ανθρωπάκια, που αναδεικνύονται στα Δημοτικά Συμβούλια με κριτήρια κάθε άλλο παρά την αξιοσύνη τους και την ικανότητά τους να διοικήσουν και να πάνε τον τόπο τους ένα βήμα μπροστά, επιδίδονται άμα τη αναλήψει των καθηκόντων τους στο μόνο πράγμα που καλά γνωρίζουν. Τα μικρά καθημερινά ρουσφέτια σε φίλους, γνωστούς και αντιπάλους, με στόχο την «αποταμίευση» των απαραίτητων για την επανεκλογή τους ψήφων. Φυσικά, ούτε τολμούν, ούτε έχουν διάθεση να πάνε κόντρα στο ρεύμα. Προσαρμόζονται στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων εκείνων των παραγόντων, η εύνοια των οποίων τους εξασφαλίζει την εύνοια του δημάρχου, που έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι και μοιράζει τις αντιμισθίες κατά το δοκούν.

Μέσα σε τούτο το πλαίσιο της μικρότητας και της καθημερινής συναλλαγής για την εξυπηρέτηση μικρών και μεγάλων συμφερόντων άνθισε το «μπουμπούκι» της Δημοτικής Αστυνομίας. Όχι μόνο της Καβάλας. Της Δημοτικής Αστυνομίας ανά τους δήμους της ελληνικής επικράτειας. Ολίγιστοι αιρετοί κλήθηκαν να διαχειριστούν ετούτο τον μηχανισμό βεβαίωσης παραβάσεων και είσπραξης προστίμων και έπραξαν κατά πώς η συνείδησή τους επέβαλε. Έσκισαν, έσβησαν, παραποίησαν, βόλεψαν, τακτοποίησαν, με μόνο στόχο τη συλλογή κουκιών για τη διασφάλιση της εκλογής τους.

Πράττοντας εν τέλει αυτό που η πλειοψηφία όσων τους ψήφισε εξαρχής προσδοκούσε, αδιαφορώντας παγερά για το αύριο του τόπου. Μέσα σε τούτο το νοσηρό περιβάλλον ιδρύθηκε και λειτουργεί η Δημοτική Αστυνομία Καβάλας, παρά τις επί μέρους απολύτως τιμητικές εξαιρέσεις ανθρώπων που προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά που ανέλαβαν κατά τον καλύτερο τρόπο.

Γι’ αυτό, το θράσος ορισμένων όψιμων υπερασπιστών της λειτουργίας της Δημοτικής Αστυνομίας, που σπεύδουν να σπεκουλάρουν κατά του Κυριατζή φορτώνοντάς του όλη την ευθύνη, προκαλεί.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Καλή ιδέα

Μια αράδα αισιοδοξίας για την παραχώρηση του στρατοπέδου Ασημακοπούλου στον Δήμο Καβάλα δια χειρός Κωστή Σιμιτσή έδωσε το έναυσμα για έναν έντονο διάλογο χθες στο facebook. Η πρόταση που προκάλεσε τις πιο έντονες αντιπαραθέσεις αφορούσε τη δημιουργία πίστας μηχανοκίνητου αθλητισμού στο παλιό στρατόπεδο. Υπήρξαν αντιδράσεις όσων θεωρούν ότι η πόλη της Καβάλας έχει απόλυτη ανάγκη έναν χώρο πρασίνου. Κάποιοι βρήκαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την ιδέα της δημιουργίας πίστας μοτο κρος, αλλά αντιπρότειναν ως πλέον ενδεδειγμένο χώρο το παλιό αεροδρόμιο στον Αμυγδαλεώνα. Άλλος πάλι δεν έχασε την ευκαιρία να αναφερθεί στο έργο της ανέγερσης του Παιδικού Σταθμού επί της Λυσιμάχου, που έχει βαλτώσει. Άλλος πρότεινε τη δημιουργία πίστας γκολφ στο αεροδρόμιο Αμυγδαλεώνα για την προσέλκυση τουρισμού υψηλού επιπέδου.

Ουδείς διεκδικεί το αλάθητο. Στην εποχή μας χώρος για αυθεντίες δεν υπάρχει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι κάτι πρέπει να γίνει για να βγει ετούτος ο τόπος από το απόλυτο αδιέξοδο. Κάτι, που πολύ πρακτικά να συμβάλλει στην τόνωση της οικονομίας. Επίσης, είναι βέβαιο ότι διερχόμαστε μια περίοδο κομβικής σημασίας για το μέλλον του δήμου Καβάλας, υπό την έννοια ότι απελευθερώνονται κτίρια και εκτάσεις, από τον τρόπο αξιοποίησης των οποίων μπορεί να κριθούν πολλά στο μέλλον. Δεν είναι μόνο το στρατόπεδο Ασημακοπούλου, που είναι σίγουρα τεράστιο κεφάλαιο. Είναι και το παλιό Νοσοκομείο. Αλλά και η παραλιακή ζώνη, με την προοπτική μεταφοράς του Τελωνείου στη φυσική του θέση στο νέο λιμάνι. Για αυτό ο δήμος Καβάλας οφείλει να ανοίξει τώρα τον διάλογο και να αναζητήσει την κοινή συνισταμένη των προτάσεων των πολιτών με τις επεξεργασμένες θέσεις τεχνοκρατών ώστε να καταλήξει το συντομότερο δυνατόν σε έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό για την αξιοποίηση όλων αυτών των χώρων.

Όσον αφορά την ιδέα για τη δημιουργία πίστας μηχανοκίνητου αθλητισμού πρέπει να μελετηθεί κατά προτεραιότητα από τη δημοτική Αρχή. Όχι μόνον για να μην σκοτώνονται οι νεαροί στην άσφαλτο, διοχετεύοντας την ενεργητικότητα και την τρέλα τους σε μια πίστα που παρέχει προστασία. Αλλά και για την τόνωση του τουρισμού. Καιρός να πάψουν οι πομφόλυγες περί τη σημασία των εναλλακτικών μορφών τουρισμού. Ο κοπανιστός αέρας ούτε πείθει, ούτε βοηθά τον τόπο. Εργα χρειάζεται. Μια πίστα για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό δεν είναι απλά μια καλή ιδέα. Είναι ένα στοιχειώδες βήμα προόδου.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Κυριακή στα επείγοντα

Κυριακή πρωί στα επείγοντα του Νοσοκομείου Καβάλας. Μια επίσκεψη αρκεί για να διαπιστώσει κανείς το απόλυτο χάλι και το αδιέξοδο της δημόσιας υγείας. Όλοι έχουν δίκιο και άδικο ταυτόχρονα και όλοι μαζί σταυρώνονται, θύματα κακής νοοτροπίας μα και κάκιστης οργάνωσης ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας, που βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό, χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται να κάνει κάτι για να σταματήσει το κακό. Οι νοσοκόμοι και οι γιατροί προσπαθούν αλλά είναι λίγοι να αντιμετωπίσουν πολλαπλάσιο όγκο δουλειάς, που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Διότι μαζί με τα πραγματικά επείγοντα περιστατικά, υπάρχουν πολλά -ίσως τα περισσότερα- που επ' ουδενί δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό του επείγοντος. Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι το ξέρουν. Το βλέπουν σε καθημερινή βάση. Με τον καιρό αποκτούν μιαν απάθεια, που κρύβει τη μεγάλη παγίδα: Να υποβαθμίσουν ένα περιστατικό, που είναι πραγματικά επείγον.

Από την άλλη, οι ασθενείς. Οι πολίτες. Όταν σπεύδουν Κυριακή πρωί στα επείγοντα για ψύλλου πήδημα, ή 10 η ώρα το βράδυ χωρίς ουσιαστικό λόγο, είναι βέβαιο ότι κάνουν λάθος. Δεν έχουν όμως εναλλακτική λύση. Η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας είναι ανύπαρκτη. Ούτε ο θεσμός του οικογενειακού γιατρού, που εξαγγέλθηκε επανειλημμένως λειτουργεί, ούτε Κέντρα Υγείας Αστικού Τύπου υπάρχουν. Οι πολλοί ασφαλισμένοι του ΙΚΑ έχουν εμπεδώσει ότι ουσιαστικά είναι ανασφάλιστοι και στο ΙΚΑ πηγαίνουν κυρίως για συνταγογράφηση. Με συνέπεια να πηγαίνουν άπαντες στο Νοσοκομείο και να αξιώνουν ανά πάσα στιγμή να εξυπηρετηθούν, επιτείνοντας το αδιέξοδο. Προκαλώντας και οι ίδιοι με τη στάση τους τα προβλήματα που καταγγέλλουν.

Με συνέπεια ετούτος ο φαύλος κύκλος να επαναλαμβάνεται με ρυθμούς βασανιστικούς. Για όλους. Για τους γιατρούς και τους νοσοκόμους, που δεν έχουν άλλες αντοχές. Για τους πολίτες, που έχουν εκπαιδευτεί να αγωνίζονται περί πάρτης αδιαφορώντας για τον πλησίον. Όχι αναίτια. Οι αποκαλύψεις για την εκτεταμένη διαφθορά στο Εθνικό Σύστημα Υγείας προκαλούν τη δίκαιη οργή των πολλών. Τα "κουβανίσια" λεφτά (σ.σ. αυτά που καταλήγουν στον κουβά) για προμήθειες και φαρμακευτικές δαπάνες αμέτρητα. Πριν ο πολίτης διαβεί το κατώφλι του Νοσοκομείου τα ξέρει καλά όλα αυτά και ξεσπά επί δικαίων και αδίκων, στρεφόμενος εν τέλει εναντίον του εαυτού του.

Σε τούτο το μαρτύριο του Σίσυφου, που αυτοί που κυβερνούν ούτε μπορούν, ούτε θέλουν να αντιμετωπίσουν.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Φτωχοδιάβολοι εκδικητές

Προοδεύσαμε. Αποκτήσαμε δίκτυα ρεύματος και τηλεφώνου. Ίνες οπτικές για γρήγορο Ιντερνετ και πομπούς ψηφιακούς για καλύτερη ανάλυση στους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Οι εποχές της γκαζόλαμπας φαντάζουν πια μακρινό παρελθόν χρήσιμο μόνο για παραμυθάδες. Μα αυτοί οι φτωχοδιάβολοι που τους τελευταίους μήνες παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα και βυθίζουν ολόκληρες περιοχές στο σκοτάδι για λίγα καλώδια χαλκού από τους μετασχηματιστές της ΔΕΗ που ξεκοιλιάζουν έρχονται ως τιμωροί για να μας υπενθυμίσουν ότι σε τούτη τη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όλα, μα όλα, σε τούτο τον κόσμο τον μικρό τον μέγα βρίσκονται σε μια δυναμική σχέση αέναης αλληλεπίδρασης, που δεν χωρά κενά. Διότι αυτοί οι φτωχοδιάβολοι που ξεκοιλιάζουν τους μετασχηματιστές τούτα τα κενά συμπληρώνουν έστω και αν δεν το γνωρίζουν. Σπρωγμένοι από την ανάγκη, έρχονται από την απόλυτη φτώχια που υπάρχει δίπλα μας, αλλά αρνούμαστε πεισματικά να δούμε, για να ξεκοιλιάσουν την ευδαιμονία μας. Να κόψουν με τα εργαλεία τους μέρος της υποδομής που ανήκει στους χορτάτους για να φάνε κι αυτοί λίγα ψίχουλα.

Ετσι είναι. Παρά την κρίση που βιώνουμε και απειλεί συθέμελα όσα θεωρούσαμε δεδομένα, στους χορτάτους ανήκουμε. Σε αυτούς που έστω και τώρα εν μέσω ετούτης της κρίσης, δεν στερούνται τα στοιχειώδη. Τρώμε. Πίνουμε. Βγαίνουμε έξω. Απολαμβάνουμε ανέσεις που θεωρούνται και πράγματι είναι στοιχειώδεις όπως το ηλεκτρικό ρεύμα, το τηλέφωνο, το Ιντερνετ, την ώρα που οι φτωχοδιάβολοι ετούτου του πλανήτη, που έτυχε να γεννηθούν Αφγανοί, Ιρακινοί, Αλβανοί, στερούνται τα στοιχειώδη.

Όχι, δεν έχουμε προσωπικές ευθύνες για τα παιδάκια της Αφρικής που πεθαίνουν από πείνα κάθε τρία δευτερόλεπτα, αλλά είναι γεγονός ότι υπεύθυνος για το θάνατό τους, ηθικός αυτουργός, είναι ο κόσμος μας. Ο κόσμος στον οποίο ανήκουμε και που μας παρέχει ένα επίπεδο ζωής που φαντάζει και είναι προκλητικά πλούσιο σε σχέση με αυτό των πεινασμένων. Αυτών που πεθαίνουν καθημερινά γιατί δεν έχουν καθαρό νερό να πιουν ή γιατί δεν κάνει τα απαραίτητα εμβόλια. Αυτό τον κόσμο ξηλώνουν αυτοί οι φτωχοδιάβολοι. Αυτό τον ανάλγητο κόσμο των χορτάτων, που σταδιακά δέχεται τις επιθέσεις των ορδών των πεινασμένων, που ζητούν δικαιωματικά να κάτσουν στο τραπέζι μας και να φάνε και αυτοί ένα κομμάτι ψωμία.

Κανένα τείχος δεν πρόκειται να τους σταματήσει

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Η περιμετρική

- Γκρινιάζετε με την παραμικρή αφορμή, αλλά δεν δείχνετε την ίδια ετοιμότητα για τον καλό τον λόγο, είπε.

- Εξηγήσου.

- Δεν έχετε πει μια καλή κουβέντα για την Περιμετρική, για την οποία ξανανοίγει η συζήτηση. Σήμερα το συζητούν.

- Για καλό το λες αυτό;

- Αμφιβάλλεις; Ήταν ή δεν ήταν ένα από τα πάγια αιτήματα της τοπικής κοινωνίας; Ε, λοιπόν αναζητούν λύση. Πού το πρόβλημα;

- Το πρόβλημα είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση αναδεικνύεται μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες του πολιτικού συστήματος εν Ελλάδι των τελευταίων δεκαετιών. Μια από τις μεγαλύτερες πληγές, που έχουν φέρει ετούτη τη χώρα στο χείλος της χρεωκοπίας. Διότι δεν είναι μόνο η ρεμούλα και η αρπαχτή. Είναι και η βραδύτητα που χαρακτηρίζει τη σκέψη και τη δράση των εκάστοτε ηγετών, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση με την Περιμετρική.

- Υπερβάλλεις όπως πάντα. Μη σου πω ότι κινδυνολογείς. Ποιος ο λόγος να μείνουμε με τη μισή Περιμετρική από το ύψος του ξενοδοχείου "Εγνατία" μέχρι τον Κόντη; Εάν μπορούν να βρεθούν κονδύλια πρέπει να ολοκληρωθεί. Μόνο έτσι θα αποδώσει όπως είχε σχεδιαστεί.

- Αυτό θα μπορούσε και θα έπρεπε να συμβεί 10 χρόνια πριν. Μα στο μεταξύ, τα πάντα έχουν αλλάξει. Η παράκαμψη έχει ολοκληρωθεί και πλέον σε τούτη τη συγκυρία, οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Ετσι συμβαίνει στη ζωή και στην πολιτική. Αυτό που χθες ήταν αναγκαίο, αύριο είναι άκαιρο. Τα πάντα ρει. Τα πάντα αλλάζουν και η προσκόλληση σε αυτό που χθες φάνταζε και ήταν αναγκαίο δεν είναι αρετή.

- Δηλαδή, τι θα έπρεπε να γίνει;

- Τα κονδύλια που είναι πιθανόν να βρεθούν για τη συνέχιση της Περιμετρικής, πρέπει να διοχετευθούν σε άλλες πιο παραγωγικές παρεμβάσεις, μήπως και τονώσουν την ανάπτυξη. Επιτέλους, η λογική ότι τα ευρωπαϊκά κονδύλια είναι ξένα λεφτά και το μόνο ζητούμενο είναι η εκταμίευσή τους με κάθε τρόπο και για κάθε πιθανό και απίθανο έργο είναι καταφανώς εσφαλμένη. Στην προκειμένη περίπτωση αν τα χρήματα αυτά διοχετευτούν στη συνέχιση της περιμετρικής αντί ενός άλλου έργου -φερ' ειπείν τη σιδηροδρομική σύνδεση του λιμανιού- δε θα είναι επιτυχία. Θα είναι τρανταχτή αποτυχία. Να στο πω απλά. Όταν έχει πάρει φωτιά το σπίτι σου, δεν ανοίγεις συζήτηση για την αλλαγή της διακόσμησης. Παίρνεις αμέσως τηλέφωνο στην Πυροσβεστική και φροντίζεις να σώσεις οτιδήποτε μπορεί να σωθεί.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More