Αιωνιότητα είναι

Σάββατο βράδυ στη "Θαλασσογραφία". H "Ορχήστρα Δίχως Όνομα" των Κώστα Τσαλαπατάνη, Νεκταρίας Σαρρίδου, Γιάννη Γιαννακάκη και Νίκου Μιχαλούδη ανέλαβε να ταξιδέψει μουσικά τους θαμώνες σε μουσικά μονοπάτια ελληνικά και ξένα. Σχήμα καλό, φρέσκο, συνεχώς βελτιούμενο. Η μόνιμη έκθεση ζωγραφικής όπως τη σχεδίασαν οι κατασκευαστές του κτιρίου πάντα εκεί. Το λιμάνι χωρισμένο σε πλαίσια που τα ορίζουν τα ξύλινα παραθύρια σε μια αέναη εναλλαγή χρωμάτων, ύφους και κυματισμών νύχτα-μέρα. Κι όμως κάποιοι επιμένουν να γυρίζουν την πλάτη τους στην ομορφιά. Ζήτημα επιλογής. Κουβεντιάζουμε για τα υπέροχα πράγματα που συμβαίνουν καθημερινά. Για παιδιά που μεγαλώνουν, για καινούργια στοιχήματα. Για τις προκλήσεις του σήμερα και του αύριο, που υπάρχουν σε πείσμα των όρνεων της πολιτικής και της τηλοψίας, που πασχίζουν νυχθημερόν να μας πείσουν πως ουδέν καλό συμβαίνει ή μπορεί να συμβεί σε τούτη τη χρεωκοπημένη χώρα.

Κάποια στιγμή μπαίνει στην παρέα φίλος υποψήφιος για μια μικρή ανάπαυλα από τη μάχη του σταυρού. Δεν περιμένει πολλά. Αλλά έχει δοθεί με όλες του τις δυνάμεις στο δικό του αγώνα, αποφασισμένος τούτη τη φορά να τα καταφέρει. Όχι, δεν έχει αυταπάτες. Αλλά επιμένει να ελπίζει πως όλο και κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. "Εδώ γεννηθήκαμε, εδώ ζούμε. Δε γίνεται να μένουμε με τα χέρια σταυρωμένα, περιμένοντας το μοιραίο", λέει.

Η μάχη κατά του μνημονίου αυτού του ετερόκλητου πολιτικού παζλ τον μπερδεύει. "Συμφωνεί δε συμφωνεί κανείς, καταλαβαίνω τη συνεπή στάση του Μορφίδη και του Ποτόλια κατά του μνημονίου και της οικονομικής πολιτικής που επιβάλλει. Αλλά όσο και αν προσπάθησα να φανταστώ τον Παυλίδη και τον Μπαλίκα ζωσμένους με φυσεκλίκια να απαγορεύουν την είσοδο των εκπροσώπων της τρόικας μα και των πολιτικών που αυτή επιβάλλει στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, δεν τα καταφέρνω". Κάποια στιγμή φεύγει. Η σταυροφορία του συνεχίζεται.

Οι καλλιτέχνες μας καληνυχτούν. Ανταλλάσσουμε δυο κουβέντες από καρδιάς, και καταλήγουμε στη φοβερή ατάκα του "Αρκά": "Αιωνιότητα είναι θα περάσει".

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Ζήτημα εμπιστοσύνης

Τι να ήταν άραγε οι δηλώσεις του προέδρου της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργου Προβόπουλου περί την αναγκαιότητα περικοπών στη λειτουργία των ΚΑΠΗ και τη μεταφορά μαθητών από δυσπρόσιτες περιοχές; Ένα τεστ διερεύνησης των αντοχών της ελληνικής κοινωνίας ή απλώς μια ατυχής έμπνευση ενός τεχνοκράτη, που δεν καταλαβαίνει την έννοια του πολιτικού κόστους; Ό,τι και να ήταν, οι κατηγορηματικές διαψεύσεις των κυβερνητικών αξιωματούχων, που έσπευσαν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα λίγες μόλις μέρες πριν τις εκλογές δύσκολα πείθουν ακόμα και τους πλέον φανατικούς οπαδούς του κυβερνώντος κόμματος. Άλλωστε, όποτε ανοίγεται συζήτηση εφ' όλης της ύλης, δίχως "ταμπού" καταλήγει κατά κανόνα σε ληστρική επίθεση κατά των πενιχρών εισοδημάτων αυτών που αδυνατούν να ανταποκριθούν στα στοιχειώδη έξοδά τους. Αυτών που δεν είναι δυνατόν να πληρώσουν φάρμακα, νοίκια, ΔΕΗ, νερό με λόγια παχιά για την τάχατες δεδομένη ευαισθησία των ταγών του τόπου στην προσφορά τους στην κοινωνία.

Όχι πως δεν υπάρχουν αντικειμενικά περιθώρια συζήτησης, με δεδομένη τη δεινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Υπάρχουν. Όχι όμως για τη συνέχιση ή μη της λειτουργίας των ΚΑΠΗ και των απαραίτητων δομών υγείας για τη φροντίδα των ηλικιωμένων. Ίσα-ίσα που επιβάλλεται άμεσα να ανοίξει μια συζήτηση για τη δημιουργία κέντρων φροντίδας για τα θύματα της νόσου Αλτσχάιμερ, που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, αλλά είναι χρεωμένα στο οικογενειακό περιβάλλον, που καταβάλλει δυσβάστακτο κόστος. Συζήτηση θα μπορούσε να γίνει όχι για περικοπές των εκδρομών, αλλά για το υφιστάμενο καθεστώς, που σαφώς αφήνει περιθώρια για πολιτικά παιχνίδια των εκάστοτε αυτοδιοικητικών αρχόντων και για διαπλεκόμενες σχέσεις με ΚΤΕΛ και τουριστικά γραφεία.

Αλλά ακόμα για τα ζητήματα που θα μπορούσαν όντως να συζητηθούν με στόχο μια εκλογίκευση των δαπανών, η δυσπιστία που υπάρχει είναι απολύτως εύλογη. Το ερώτημα που αβίαστα προκύπτει είναι πώς κανείς να εμπιστευτεί κάποιες αλλαγές που ενδεχομένως μπορούν να γίνουν στην κυβέρνηση ενός πρωθυπουργού, που ενώ μήνες ολόκληρους επέμενε πως οι εκλογές του Νοεμβρίου είναι αυτοδιοικητικές, βγήκε λίγες μέρες πριν και αναίρεσε και τον εαυτό του και το κόμμα του και την ίδια την πραγματικότητα, υποστηρίζοντας ότι αφορούν το μνημόνιο.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Ατσαλάκωτος πληθωρισμός

Ηταν βουτηγμένος στους λογαριασμούς. Τακτοποιούσε κάτι "φρέσκα" τιμολόγια και μονολογούσε. Κάποια στιγμή έβγαλε τα γυαλιά και είπε:

- Η τελευταία παραγγελία ήταν 22 Σεπτεμβρίου. Έναν μήνα αργότερα, τα 6 στα 8 τιμολόγια είναι προσαυξημένα. Τι να κάνω; Πώς να βάλω αυξήσεις; Κι ύστερα θα αρχίσουν τις θεωρίες οι ατσαλάκωτοι για πληθωρισμό.

Δεν υπάρχει περίπτωση, ούτε περιθώριο να επιβάλλει τις αυξήσεις κάθε παραγγελίας. Κάποια στιγμή κάνει αναπόφευκτα κάποιες αυξήσεις, αλλά τις περισσότερες τις απορροφά. Όπως οι περισσότεροι. Με άλλα λόγια βάζει από την τσέπη του για να κρατηθεί σε τούτους τους δύσκολους καιρούς στην αγορά. Ξέρει καλά ότι δε γίνεται αλλιώς. Μα τρελαίνεται κάθε φορά που βλέπει τους ατσαλάκωτους πολιτικούς του σωλήνα που μας κυβερνούν να βγαίνουν και να πουλούν θεωρίες εκ του ασφαλούς για την υπευθυνότητα που πρέπει να επιδείξει ο εμπορικός κόσμος. Εξάλλου, δεν απορροφά τις αυξήσεις γιατί έτσι του είπαν αυτοί οι άκαπνοι χαρτογιακάδες των υπουργείων, που δεν ξέρουν τι εστί διαχείριση περιπτέρου. Ό,τι κάνει του το επιβάλλουν η συνείδησή του και οι συνθήκες. Ξέρει καλά ότι οι πελάτες του τα βγάζουν δύσκολα πέρα. Ότι αν κάποια στιγμή νομίσουν ότι μπήκε και αυτός στο χορό της κερδοσκοπίας θα τον διαγράψουν.

Ξέρει επίσης πολύ καλά ότι σε κάθε περίπτωση βρίσκεται σε δύσκολη θέση.

- Ελέγξτε τα πολυκαταστήματα, προτείνει, και δείτε τις διαφορές στις τιμές των ίδιων προϊόντων από βδομάδα σε βδομάδα και από μήνα σε μήνα. Θα εκπλαγείτε. Αλλά εδώ το μαγαζί είναι μικρό και κάθε αύξηση φαίνεται. Πονάει.

Ξανάσκυψε στα χαρτιά του. Δεν είναι μόνο οι αυξήσεις στα προϊόντα που εμπορεύεται. Είναι ο κύκλος εργασιών, που ολοένα λιγοστεύει, οι αυξήσεις στο κόστος λειτουργίας του μαγαζιού. Η ΔΕΗ, το τηλέφωνο, τα δημοτικά τέλη. Σα να μην έφταναν όλα τούτα έχει και τα προεκλογικά μπουλούκια, που μπαινοβγαίνουν στα καταστήματα για να μοιράσουν κάρτες, φυλλάδια και ανέξοδες υποσχέσεις. Πολλούς θέλει να καταχεριάσει, μα δεν το κάνει. Είναι το μαγαζί, που δεν του επιτρέπει να εκφραστεί κατά πώς θα 'θελε.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Πολιτική της πλάκας

Όχι. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου έσκυψε και σήκωσε το γάντι που του έριξαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δίνοντας χαρακτήρα δημοψηφίσματος για την πολιτική του μνημονίου στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου. Γυμνασμένο παληκάρι είναι, οι κοιλιακοί και οι ραχιαίοι του είναι σε καλή κατάσταση, οπότε λογικά δεν κινδυνεύει από κάνα λουμπάγκο. Το πρόβλημα είναι ότι πλέον με ευθύνη του συνόλου του πολιτικού συστήματος, με μοναδική τιμητική εξαίρεση τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη που επιμένει ότι οι εκλογές αφορούν κατά κύριο λόγο την αυτοδιοίκηση, η πολιτική απαξιώνεται περαιτέρω στη συνείδηση κάθε σκεπτόμενου πολίτη. Το πρόβλημα είναι ότι οδηγούμαστε σε μιαν αναμέτρηση τυφλή και εν τέλει πέρα για πέρα απολίτικη.

Διότι πολιτική δεν είναι να αραδιάζεις τσιτάτα και τηλεοπτικές ατάκες που να γράφουν στο γυαλί, αλλά να καταθέτεις προτάσεις και ιδέες με στόχο την επίλυση πολύ συγκεκριμένων προβλημάτων, που αφορούν τους πολίτες. Αυτές οι πολύ συγκεκριμένες προτάσεις δεν μπορεί παρά να καθορίζονται από το χαρακτήρα της εκάστοτε αναμέτρησης. Να είναι διαφορετικές όταν αφορούν τη διακυβέρνηση της χώρας και διαφορετικές όταν αφορούν το νέο δήμο Παγγαίου για παράδειγμα. Όχι πως και πάλι δεν παίζουν ρόλο οι πολιτικές αντιλήψεις κάθε παράταξης, αλλά με την έννοια της συνολικότερης αντίληψης για τον άνθρωπο, το περιβάλλον και την ανάπτυξη και όχι με βάση την τοποθέτησή τους σε ζητήματα εθνικής οικονομικής πολιτικής.

Βεβαίως, πολιτική εν κενώ δε γίνεται. Μοιραία, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για το ζοφερό κλίμα που έχει δημιουργήσει η πολιτική του μνημονίου, επηρεάζει. Άλλο αυτό όμως και άλλο να καλείται ο Καβαλιώτης να επιλέξει την επόμενη δημοτική Αρχή με κύριο κριτήριο το μνημόνιο. Είναι παράλογο και ως τέτοιο απολίτικο, για όποιον αντιλαμβάνεται την πολιτική ως επεξεργασμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση προβλημάτων και όχι ως πολιτικές "παπαριές" του συρμού.

Θα ήταν τελείως διαφορετικό αν ο Παπανδρέου και οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης έδιναν αμιγώς πολιτικά χαρακτηριστικά στην αναμέτρηση στην αχανή περιφέρεια Αττικής, με άλλα λόγια στη μισή Ελλάδα, όπου η ψήφος θα είναι μοιραία πολιτική με τη γενικότερη έννοια και ως εκ τούτου δεν μπορεί παρά να επηρεάζεται καταλυτικά από γενικότερες πολιτικές επιλογές, όπως η πολιτική του μνημονίου.

Μα δεν το λένε. Ισως γιατί δεν είναι καν σε θέση να το αντιληφθούν. Ισως απλά γιατί δεν τους συμφέρει.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Αναλγησία και ανικανότητα

Ήρθαν χρόνια πριν από Ανατολάς. Παλιννοστούντες ομογενείς στην πατρίδα των προγόνων τους. Μονάχα ο πατέρας δούλευε ως λαμαρινάς, δουλειά σκληρή, ίσως και η μάνα να 'κανε κάνα κουτσοδούλι δεξιά-αριστερά. Το κορίτσι τους πήγε στο σχολείο και όταν ήρθε ο καιρός έδωσε εξετάσεις και πέρασε στο Πανεπιστήμιο. Μα πριν από κάνα δυο χρόνια ο πατέρας αρρώστησε. Η καρδιά του δεν άντεξε τους ρυθμούς της δουλειάς και έκανε μια σοβαρή επέμβαση μπάι-πας, που μάλιστα δεν πέτυχε πλήρως. Στη δουλειά δεν μπορεί να ξαναγυρίσει. Έκανε τα χαρτιά του στο ΙΚΑ και περιμένει μήνες τώρα από το ελληνικό δημόσιο να πάρει την αναπηρική σύνταξη που δικαιούται.

Μα οι ρυθμοί του δημοσίου αποδεικνύονται απάνθρωποι. Δεν υπάρχουν διαδικασίες εξπρές για περιπτώσεις σαν και αυτήν και η οικογένεια περνά δύσκολα. Προσπαθούν να τη βγάλουν με τις δουλειές που κάνει περιστασιακά η μάνα και πηγαινοέρχονται στο ΙΚΑ, αλλά τίποτα. Όχι πως δε θα βγει η σύνταξη. Θα βγει αφού τη δικαιούται. Αλλά στο μεταξύ, αυτοί οι άνθρωποι υπόκεινται δίχως λόγο σε μια δοκιμασία που δεν τους αξίζει, σε μια χώρα όπου οι ανάπηροι μαϊμού περισσεύουν.

Την ιστορία την αφηγήθηκε χθες το πρωί στο Στούντιο 7 ο πρώην δήμαρχος Καβάλας Λευτέρης Αθανασιάδης με αιχμές για την αναλγησία της ελληνικής Πολιτείας. Είπε τα καλύτερα λόγια για τον υπάλληλο του ΙΚΑ Καβάλας που χειρίστηκε την υπόθεση, όχι όμως και για την προϊσταμένη. Αυτό όμως που συμβαίνει ανεξαρτήτως προθέσεων και χειρισμών ενός εκάστου, που αναμφιβόλως παίζουν το ρόλο τους, είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί δυστυχούν λόγω των απερίγραπτα αργών ρυθμών με τους οποίους κινείται το ελληνικό δημόσιο. Λόγω της αναλγησίας και της ανικανότητας ενός μηχανισμού, που συνθλίβει καθημερινά τον Ελληνα πολίτη, μα και τον ευσυνείδητο υπάλληλο, που προσπαθεί μεν, αλλά αδυνατεί να κάνει τη δουλειά του όπως θα ήθελε εγκλωβισμένος στη μέγκενη της γραφειοκρατίας.

Στην προκειμένη περίπτωση ίσως και σκόπιμα. Όχι πως η ελληνική Πολιτεία συμπεριφέρεται με τούτο τον τρόπο στον συγκεκριμένο άνθρωπο για κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Αυτή είναι η συμπεριφορά απέναντι στη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που υποβάλλουν τα χαρτιά τους για να βγουν στη σύνταξη.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Κατεβασιές

Λεφτά για παιχνίδια δεν υπήρχαν. Υπήρχε όμως χρόνος. Και χώρος πολύς. Αρκετές δεκαετίες πριν οι πιτσιρικάδες της Καβάλας έφτιαχναν αυτοσχέδια πατίνια με σανίδια και καρούλια αδειανά από κλωστές και έπαιζαν με τις ώρες στους περισσότερους δρόμους της πόλης, που σήμερα είναι πηγμένοι στην κίνηση και φυσικά δεν προσφέρονται πια για παιχνίδι. Αλλά το καλύτερο ήταν οι κατεβασιές από τον Αγιο Σίλα. Έπαιρναν τα πατίνια στα χέρια, ανέβαιναν μέχρι τον Διόνυσο και από κει έπαιρναν την κατηφόρα και έφταναν μέχρι το Φάληρο. Οδηγός ήταν αυτός που καθόταν μπροστά και έστριβε πατώντας δεξιά ή αριστερά. Κάποιοι έβαζαν και χειρόφρενο. Πολλές φορές υπήρχε συνοδηγός, που καθόταν πίσω γονατιστός, κρατώντας αγκαλιά τον οδηγό. Κάποιοι έκαναν πατίνι μονάχοι. Ήταν γρήγοροι και σε πολλές στροφές θεαματικοί, δίχως να διατρέχουν σοβαρούς κινδύνους, αφού οι δρόμοι ήταν αδειανοί από τροχοφόρα.

Σε μια κατεβασιά όμως, στο ύψος του Γηροκομείου, αυτός που προηγούνταν στην κούρσα ήρθε φάτσα κάρτα με ένα από τα λίγα φορτηγά που κυκλοφορούσαν στους δρόμους. Μια νταλίκα της εποχής. Περιθώριο για στροφές δεν υπήρχε. Οι άλλοι κοκκάλωσαν. Η σύγκρουση ήταν μαθηματικώς βέβαιη και πιθανότατα μοιραία. Αλλά αυτός, με την τόλμη αυτού που δεν έχει τίποτα να χάσει, ξάπλωσε πάνω στην ξύλινη τάβλα και πέρασε από κάτω δίχως γρατζουνιά.

Οι κίνδυνοι ήταν λιγότεροι στη μπάλα, ενώ οι κανονισμοί απλοί. Δυο πέτρες όριζαν την εστία και το παιχνίδι τέλειωνε όταν πια σουρούπωνε τόσο, που η μπάλα δε φαινόταν.

Τα διηγούνταν τις προάλλες ένας από τους συμμετέχοντες σε κείνες τις κούρσες από τον Αγιο Σίλα ως το Φάληρο. Σήμερα, παππούς πια, παίρνει τα εγγόνια του από το σχολείο και τα πηγαίνει στο σπίτι, όπου παίζει μαζί τους. Μπάλα, κρυφτό, κυνηγητό. Μέσα στο σπίτι. Χώρος άλλος για παιχνίδι δεν υπάρχει. Τα εγγόνια του μεγαλώνουν παγιδευμένα μέσα στα ντουβάρια, όπως τα περισσότερα παιδιά, μην μπορώντας να εκτονωθούν. Να παίξουν μέχρι τελικής πτώσεως, όπως τότε και να πέσουν αποκαμωμένα για ύπνο.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Όλα παίζονται

Επιχειρώντας μια σύνοψη των δημοσκοπήσεων για τον δήμο Καβάλας που είδαν το φως της δημοσιότητας, το συμπέρασμα που αβίαστα εξάγεται είναι πως πρόκειται για αναμέτρηση που δεν προσφέρεται για στοιχήματα. Όλα παίζονται.

Ο Σιμιτσής ήταν και παραμένει ο δήμαρχος της πρώτης τετραετίας, που διεκδικεί την επανεκλογή του και έχει υπέρ του την παράδοση. Υποστηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ και τούτο έχει δυο όψεις. Κινδυνεύει να εισπράξει ένα μεγάλο μέρος της απολύτως δικαιολογημένης και γενικευμένης δυσαρέσκειας για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Από την άλλη, είναι ο υποψήφιος που υποστηρίζει το κόμμα, που παρά τα προβλήματά του, διατηρεί δίχως αντίπαλο την πολιτική ηγεμονία σε ένα ρευστό σε κάθε περίπτωση πολιτικό σκηνικό. Ήταν και παραμένει το φαβορί της κούρσας, αλλά μένει να το αποδείξει.

Από την άλλη, ο Θόδωρος Καλλιοντζής έχει πείσει για την αποτελεσματικότητά του στην άσκηση διοίκησης. Ο έμπειρος εκλογικός μηχανισμός της Νομαρχίας φαίνεται ότι λειτουργεί στην εντέλεια και στον δήμο και δείχνει ικανός να ξεπεράσει και την εικόνα αποσύνθεσης της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και την σε κάθε περίπτωση ισχυρή υποψηφιότητα του Στάθη Εριφυλλίδη, που ναι μεν στηρίζεται μόνο από το ΛΑΟΣ, αλλά στην πράξη εκπροσωπεί ένα σημαντικό τμήμα της βάσης και του στελεχιακού δυναμικού της τοπικής Ν.Δ., που επιμένει να συμπορεύεται μαζί του, παρά το γεγονός ότι το χρίσμα δόθηκε στον Καλλιοντζή. Αλλά ο Καλλιοντζής υποστηρίζεται από ένα κόμμα, η εκλογική δυναμική του οποίου κυμαίνεται στα επίπεδα του ΦΠΑ και τούτο δεν μπορεί παρά να παίξει το ρόλο του.

Ο Στάθης Εριφυλλίδης από την πλευρά του συνεχίζει να οργώνει το νέο δήμο, πιστεύοντας ακράδαντα ότι μπορεί να περάσει στο δεύτερο γύρο. Δεν είναι εύκολο. Ούτε όμως εύκολα αντιμετωπίζεται ένας δήμαρχος δύο τετραετιών. Χθες δήλωσε πρώτος στις "μυστικές δημοσκοπήσεις".

Η πόλωση δεν δείχνει να ευνοεί τους Βασίλη Λιόγκα και Αρη Βέρρο, που όμως έχουν τους δικούς τους λόγους να αισιοδοξούν ότι μπορούν να καρπωθούν ένα μεγάλο μέρος της φθοράς του δικομματισμού μα και της φθοράς, που συνεπάγεται η άσκηση εξουσίας από τους Σιμιτσή-Καλλιοντζή. Αρκεί να κάνουν σαφώς πιο αισθητή την παρουσία τους και να πείσουν ότι είναι ικανοί για την ανατροπή.

Εν κατακλείδι, όλα φαντάζουν και είναι πιθανά, ιδίως αν επιβεβαιωθεί η εκτίμηση περί την κατακόρυφη αύξηση της αποχής τη δεύτερη Κυριακή, όταν θα εκλείπει η "υποχρέωση" υπερψήφισης φίλων και συγγενών. Ίδωμεν.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More