Χάρτινοι ήρωες

Όχι πως δεν γκρίνιαζαν όταν τέτοιες μέρες κρατούσαμε στα χέρια κόμικς. Και γκρίνιαζαν και ισοπεδωτική κριτική ασκούσαν για αυτά τα «μίκι μάους» όπως τά ‘λεγαν –όλα ανεξαιρέτως «μίκι μάους» ήταν για τους μεγάλους- που μας αποσπούσαν από τη δουλειά: Τα μαθήματα. Αυτό ήταν και το μοναδικό ψήγμα αληθείας στο συχνότατο κήρυγμα κατά των κόμικς. Ότι το σχολείο ήταν δουλειά, δηλαδή καταναγκασμός, ενώ τα κόμικς διασκέδαση. Ψυχαγωγία. Μια πύλη ανοιχτή στη φαντασία με υπέροχους χάρτινους ήρωες ικανούς για το αδύνατο σαν τον Τιραμόλα ή άλλους πάλι απλούς, καθημερινούς τύπους σαν τους γύρω μας, όπως εκείνος ο αλητάκος ο Σεραφίνο και ο λιχούδης Πολντό, ο κολλητός του Ποπάϋ, που κατέβαζε τα χάμπουργκερ σε ντουζίνες. Λεπτομέρειες, όπως τι εστί χάμπουργκερ, που φυσικά τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης στο Θεολόγο της Θάσου αποτελούσε άγνωστη λέξη δεν μας ενδιέφεραν. Η ουσία ήταν που ενδιέφερε. Η ακόρεστη πείνα εκείνης της χοντρής φιγούρας.

Πάντως, εμείς το Πάσχα το είχαμε συνδέσει και με τα κόμικς. Σε μιαν ενότητα αδιάσπαστη με τα πάθη του Χριστού, τη μυρωδιά του ασβέστη με τον οποίο κάθε Πάσχα βάφονταν οι αυλές και οι πλάκες στις εισόδους των σπιτιών, το «η ζωή εν τάφω» και τον επιτάφιο. Το πρωί παίζαμε και μελετούσαμε κόμικς, ενώ το βραδάκι το πρόγραμμα περιλάμβανε εκκλησιασμό. Ετσι, που μαζί μας, στις οικογενειακές συνάξεις και τα τραπεζώματα του Πάσχα, ήταν σα να συμμετείχαν ο Μίκι Μάους –είπαν, είπαν, μα ακόμα φίλος μου είναι- ο Ντόναλντ, εκείνος ο αντιπαθέστατος τυχεράκιας Γκαστόνε, η Μίνι, μα και άλλοι ρωμαλέοι ήρωες με τους οποίους ταυτιζόμασταν μεγαλώνοντας σαφώς περισσότερο. Με κείνο τον ξανθομάλλη γίγαντα Μπλεκ, που μαχόταν για την απελευθέρωση της Αμερικής, τον Ταρζάν, τον αίλουρο της ζούγκλας Ζαγκόρ και τον Ομπραξ με τις ατσάλινες γροθιές και τις μεταμφιέσεις. Ολοι τους ψηλοί, όλοι τους ωραίοι, όλοι τους υπερασπιστές του καλού και του δίκαιου.

Όταν μεγαλώσαμε κι άλλο στη συντροφιά μπήκαν ο σπάιντερμαν, ο σούπερμαν, ο θρυλικός Χούλκ. Αργότερα, ωριμάζοντας ήρθε η ώρα της παρέας του Αστερίξ, του Λούκυ Λουκ και του Ιζνογκούντ.

Είναι Μεγάλη Παρασκευή πρωί και δίπλα μου βρίσκεται ένας τόμος με τρεις Περιπέτειες του λοχαγού Μαρκ των Λύκων του Οντάριο. Από το πρωί διαβάζω. Στο πνεύμα των ημερών.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Δεν υπάρχει σεβασμός

Όχι που θα τον άφηναν αυτόν τον περίεργο να τους ταράζει κάθε τρεις και λίγο. Τον πήραν μαζί τους στο αστυνομικό τμήμα, μαζί με κείνους που κατήγγειλε και του φόρεσαν χειροπέδες. Μέσα θα την έβγαζε το Σαββατοκύριακο να μάθει να δημιουργεί καταστάσεις για ψύλλου πήδημα. Εντάξει, κατανοητό, δεν είναι εύκολο να χάνεις το μονάκριβο γιο σου. Αλλά κι αυτός, ανάγκη ήταν να πέσει πάνω στη διαφημιστική πινακίδα; Τόσος χώρος ελεύθερος υπήρχε δεξιά και αριστερά. Ας πρόσεχε. Θα μου πεις τώρα ο γονιός δεν μπορεί να σκεφτεί ψύχραιμα και ασχολείται με λεπτομέρειες του τύπου ποιος επέτρεψε να τοποθετούνται πινακίδες δίπλα στους δρόμους, έτσι που και την προσοχή των διερχόμενων οδηγών να αποσπούν, αλλά και να πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες θανατηφόρου δυστυχήματος για όσους χάνουν τον έλεγχο του οχήματός τους και βγαίνουν από το δρόμο. Κατανοητό. Αλλά όλα έχουν τα όριά τους.

Ενόχλησε μια, ενόχλησε δυο, ενόχλησε τρεις, το ποτήρι ξεχείλισε. Όταν προ ημερών πήρε τηλέφωνο στο τμήμα για να καταγγείλει το συνεργείο που πήγε να βάλει την επόμενη διαφήμιση του ζήτησαν να τους ακολουθήσει. Κι αυτός και η γυναίκα του, με την οποία πήγαν να αφήσουν λουλούδια στον τόπο του συμβάντος. Διαμαρτυρήθηκε αλλά δεν του δωσαν σημασία. Στο τμήμα σεβάστηκαν τα δικαιώματά του. Τον άφησαν να καταγγείλει τις διαφημιστικές εταιρείες, αλλά όταν πήγε να φύγει τον σταμάτησαν. Του εξήγησαν ότι δικαιώματα έχουν και οι εταιρείες που κατήγγειλε και το συνεργείο που ταλαιπώρησε με την καταγγελία του, του φόρεσαν χειροπέδες και του εξήγησαν ότι θα τον κρατούσαν όλο το Σαββατοκύριακο, εκτός εάν συμμορφωνόταν και απέσυρε τη μήνυση.

Αλλά τι τα θες, δεν υπάρχει κράτος. Κι όπως σωστά λέει κι ο Αδωνις δεν θέλουμε Αστυνομία σοβαρή. Σαν έμαθαν για το συμβάν αυτοί οι "λαπάδες" της διακομματικής επιτροπής της Βουλής, ενημέρωσαν τον Χρυσοχοϊδη κι αυτός φρόντισε να αφεθεί ελεύθερος αυτός ο περίεργος και μάλιστα να καταγγείλει τα όσα έγιναν στο πλαίσιο της Ενορκης Διοικητικής Εξέτασης, που διατάχθηκε.

Δεν υπάρχει πια σεβασμός στο ρόλο της Αστυνομίας. Στην προσφορά των διαφημιστικών εταιρειών στο κοινωνικό γίγνεσθαι, που μην ξεχνάμε, καταβάλλουν κανονικά φόρους. Ούτε στο σημαντικότατο ρόλο που επιτελούν οι διαφημιστικές πινακίδες στην ενημέρωση των πολιτών. Κρίμα.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Το παραμύθι των υπόγειων πάρκινγκ

Η παρουσίαση των δύο μελετών για τη δημιουργία υπόγειων πάρκινγκ στην κεντρική πλατεία και τη Ροδόπη θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ως μια χαρακτηριστική περίπτωση ιδιότυπου χιούμορ της δημοτικής Αρχής, που έχει μόνο ένα στόχο: Να προσφέρει στους δημότες της μια ευκαιρία να ξεφύγουν έστω και για λίγο από το ζόφο της οικονομικής κρίσης και των επαπειλούμενων μαζικών απολύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, που ελλοχεύει η εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην αντιμετώπιση του δημοσιονομικού αδιεξόδου. Αν ετούτος ήταν ο στόχος έχει καλώς.

Εάν όμως τα σχέδια για τη δημιουργία δύο υπόγειων χώρων στάθμευσης στο κέντρο μέσω ΣΔΙΤ δεν είναι χοντροκομμένο αστείο, καλά θα κάνουν οι διοικούντες τον δήμο να αντιληφθούν τι πραγματικά συμβαίνει. Ζούμε μια οικονομική κρίση πρωτοφανή, που μάλιστα κατά πάσα πιθανότητα θα διαρκέσει αρκετά χρόνια. Εύκολες υπεραπλουστευμένες απαντήσεις του τύπου "την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία" δεν μπορούν να σταθούν, παρά την αλήθεια που εμπεριέχουν. Δεν πρόκειται για μια απλά δύσκολη κατάσταση. Είναι η χρεωκοπία ενός ολόκληρου μοντέλου αδηφάγας ανάπτυξης και δανεικής ευημερίας. Είναι η κατάρρευση του μοντέλου της υπερκατανάλωσης υλικών αγαθών, που βόλευε επί σειρά ετών τη βιομηχανικά αναπτυγμένη Γερμανία, που τώρα υποκριτικά στηλιτεύει όσους το είχαν ασπαστεί. Χαρακτηριστικό σύμπτωμα αυτού του μοντέλου είναι ο κατακλυσμός των ευρωπαϊκών πόλεων από αυτά τα θηριώδη και παντελώς αχρείαστα πολυτελή τζιπ.

Με τούτα τα δεδομένα το εργαλείο των ΣΔΙΤ δεν πρέπει να ξοδεύεται σε εξαγγελίες για έργα που ούτε πρόκειται να γίνουν, ούτε πολύ περισσότερο πρέπει να γίνουν. Αυτά τα δύο υπόγεια πάρκινγκ στο κέντρο δεν πρόκειται να γίνουν γιατί δεν υπάρχει τρελός που να επενδύσει δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ σε υπόγεια πάρκινγκ στην Καβάλα, αφού απλά δεν πρόκειται να πάρει τα χρήματά του πίσω. Μα το κυριότερο είναι ότι τα πάρκινγκ αυτά δεν πρέπει να γίνουν γιατί η δημιουργία τους θα προσέλκυε στο κέντρο την κυκλοφορία, όταν το ζητούμενο είναι διαφορετικό.

Η μεγάλη πρόκληση είναι η δημιουργία εκείνων των συνθηκών που θα πείσουν τους Καβαλιώτες να μετακινούνται στο ιστορικό κέντρο δίχως τα αυτοκίνητά τους. Η ιδέα της δημιουργίας ενός ανελκυστήρα που θα συνδέει το Τελωνείο με την Παναγία φαντάζει ένα πολύ καλό δείγμα γραφής προς αυτή την κατεύθυνση.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Φονιάδες νέτα σκέτα

Αυτοί οι φονιάδες που τοποθέτησαν προχθές το βράδυ σακ βουαγιάζ με εκρηκτικό μηχανισμό έξω από το κτίριο της Ελληνικής Εταιρίας Διοίκησης Επιχειρήσεων στα Κάτω Πατήσια με συνέπεια να χάσει τη ζωή του ένας 15χρονος Αφγανός ρακοσυλλέκτης δε λάθεψαν. Όχι πως σχεδίασαν να ανοίξει το σακ βουαγιάζ ο συγκεκριμένος πιτσιρικάς και να γίνει κομμάτια. Αλλά δε νοιάστηκαν κιόλας. Αλλωστε, σύμφωνα με την παρανοϊκή λογική τους είμαστε όλοι ένοχοι και άρα εξ ορισμού υποψήφιοι στόχοι της εκδικητικής τους μανίας. Θα μπορούσε να ανοίξει τον κάδο απορριμμάτων οιοσδήποτε ανυποψίαστος κάτοικος της περιοχής ή περαστικός. Ετυχε να τον ανοίξει ένας "φτωχοδιάβολος". Ένα παλικαράκι από το Αφγανιστάν, που έχασε τον πατέρα του από βόμβα στην πατρίδα του και πέρασε από σαράντα κύματα για να φτάσει στην "ασφαλή" Ελλάδα με τη μάνα του και τη μικρή του αδελφή. Όταν άνοιξε το σάκο έγινε κομμάτια επί τόπου.

Όταν αυτοί οι φονιάδες τοποθετούσαν το σακ βουαγιάζ με τη βόμβα έξω από το κτίριο ήξεραν καλά ότι θέτουν σε κίνδυνο ζωές αθώων. Ηξεραν καλά ότι ανά πάσα στιγμή ο εκρηκτικός μηχανισμός μπορεί να πυροδοτηθεί και να σκορπίσει τον θάνατο. Αλλά δε δίστασαν στιγμή, διότι θεωρούν εχθρό οιονδήποτε δεν ασπάζεται τις δικές τους ταραγμένες αντιλήψεις. Μέσα στο ταραγμένο τους μυαλό δεν υπάρχουν ένοχοι και αθώοι. Θύτες και θύματα. Εξομοιώνουν τον τραπεζίτη με τον μεροκαματιάρη που συναλλάσσεται με την τράπεζα για να εξυπηρετήσει το στεγαστικό του δάνειο. Τους διεθνείς κερδοσκόπους με τον έρμο τον μικρομεσαίο μαγαζάτορα που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να κρατηθεί σε τούτο τον χαμό. Τα τρωκτικά που λυμαίνονται εδώ και δεκαετίες το δημόσιο κορβανά, με τον ρακοσυλλέκτη μετανάστη, που ψάχνει στα σκουπίδια για τα προς το ζην, αντί να "επαναστατήσει".

Γι αυτό και οι πολιτικές αναλύσεις περί τα αίτια των πράξεών τους πρέπει να γίνονται με μέτρο. Διότι ναι μεν ετούτες οι αντικοινωνικές συμπεριφορές είναι απόρροια συγκεκριμένων κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών, που καλλιεργούν τις συνθήκες για την εμφάνιση της τρομοκρατίας, αλλά η αντιμετώπισή τους με πολιτικά κριτήρια τους παρέχει πολιτική νομιμοποίηση, που σαφώς δεν δικαιούνται. Είναι φονιάδες νέτα σκέτα και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Η επίσημη Αστυνομία έχει πια βγει στην παρανομία

Τα δεδομένα του προβλήματος έχουν ως εξής: Η Πολιτεία απαγόρευσε τις μετακινήσεις φιλάθλων μετά τα φοβερά επεισόδια που έγιναν προ μηνών στα γήπεδα της Καβάλας και των Ιωαννίνων. Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, αυτός ο αμείλικτος τιμωρός του κοινού εγκλήματος και της τρομοκρατίας, μια μορφή μοντέρνα μα και αρχετυπική συνάμα, κάτι μεταξύ Ζορό και Ελ Σιντ ή Μπάτμαν-αν επιθυμείτε κάτι πιο σύγχρονο, έλαβε τότε την απόφαση να απαγορεύσει τις μετακινήσεις οπαδών. Ορθά, κοφτά. Ξεκάθαρα. Από κοντά και ο Σπύρος Βούγιας, που μπορεί κάλλιστα να είναι ο Ρόμπιν στην περίπτωση που για τον Μιχάλη επιλεγεί η στολή του ανθρώπου-νυχτερίδα, ανέλαβε να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Με το γνωστό στακάτο και ξεκάθαρο πολιτικά λόγο που τον διακρίνει βγήκε πριν τον ημιτελικό αγώνα κυπέλλου μεταξύ του Αρη και του ΑΟΚ στα ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης και δήλωσε ξεκάθαρα: "Ουγκάγκα μπουμ μπουμ χι γκάπα γκουμ μπιρλί γκαγκά αούγκιγκι αούγκιγκι μπάγκαλα γκάουγκα γκα". Σε περίπτωση δε που κάποιοι που δεν διαθέτουν τη δική του παιδεία παρερμήνευαν τα λεγόμενά του, πρόσθεσε εμφαντικά: "Ζαβαρακατρανέμια ζαβαρακατρανέμια. Ίλεως ίλεως ίλεως λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια. Αλληλούια αλληλούια".

Κι όμως οι τόσο ξεκάθαρες τοποθετήσεις ετούτων των δύο ογκόλιθων της πολιτικής παρερμηνεύτηκαν. Οι οπαδοί της ομάδας του Αρη εξέλαβαν την ξεκάθαρη στάση του Βούγια ως την έμμεση κατάφαση ενός πολιτικάντη της πλάκας, που χρησιμοποιεί το αξίωμά του με μόνο στόχο την επανεκλογή του. Σαν το 'μαθαν αυτό οπαδοί άλλης ομάδας της Θεσσαλονίκης εξανέστησαν και εξέλαβαν τη στάση της Πολιτείας ως πρόκληση που πρέπει να απαντηθεί στο γήπεδο. Αυτό και έπραξαν. Φόρεσαν κουκούλες, πήραν τα κοντάρια και όρμησαν στους απέναντι.

Παρεμπιπτόντως, η ψύχραιμη και αντικειμενική στάση επί του ζητήματος πρέπει να θεωρεί κάθε πράξη εναντίον των οργανωμένων οπαδών του Αρη που εισέβαλλαν στο "Ανθή Καραγιάννη" ανήμερα της εθνικής επετείου ως μη γενόμενη. Αφού οπαδοί του Αρη δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στις κερκίδες του σταδίου και μάλιστα να υποστηρίζουν εν χορώ την ομάδα τους, οιαδήποτε επίθεση εναντίον τους πρέπει να θεωρείται ως άτοπη. Ως μη εφικτή.

Μα επειδή άπαντες σε τούτη τη χώρα, πολύ περισσότερο σε τούτο τον τόπο γνωρίζουν καλά πως οπαδοί του Αρη όντως εισέβαλλαν στο "Ανθή Καραγιάννη", όπου μάλιστα έφτασαν συνοδευόμενοι από ισχυρή αστυνομική δύναμη της Διεύθυνσης Καβάλας, που μάλιστα ειδικά για την περίσταση ενισχύθηκε και από αστυνομικές δυνάμεις της Περιφέρειας δε μένει παρά μια μονάχα ερμηνεία.

Η αστυνομική διεύθυνση Καβάλας, επικουρούμενη από αστυνομικές δυνάμεις της περιφέρειας βγήκε στην παρανομία! Τα στελέχη της Αστυνομικής Διεύθυνσης Καβάλας και της Περιφέρειας, παρά την κρυστάλλινη αντίθεση των πολιτικών τους προϊσταμένων, όρθωσαν το ανάστημά τους κόντρα στην ηγεσία, που τους όρισε στις θέσεις τους.

Συνελόντι ειπείν άλλη ερμηνεία δε μένει: Ζούμε σε περίοδο τω όντι επαναστατική. Η επίσημη αστυνομία βγαίνει οσονούπω στο βουνό. Αρα, πολύ σωστά οπαδοί του ΠΑΜΕ κατέλαβαν προ μηνός το ναό του χρήματος, τη Σοφοκλέους, θεωρώντας ότι ήγγικεν η ώρα της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων. Αλλο δε μένει παρά το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, λίγο πριν πάρουν τα άρματα για να βγουν στο βουνό να ανακηρύξουν ως επίτιμο αρχηγό των ενόπλων τμημάτων τους τον αστυνομικό διευθυντή Καβάλας Μανώλη Λουπεϊδη.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Πετεινούς σφυρίζουν

Η στοιχειώδης λογική είναι αυτή που λείπει. Ο εντοπισμός, η ιεράρχηση των προβλημάτων και η εξεύρεση λύσεων, που να υπακούνε στους νόμους της λογικής. Η σοφία του αυτονόητου, όπως τη διδαχτήκαμε στα προβλήματα αριθμητικής στο δημοτικό και μαθηματικών αργότερα. Μας το 'λεγαν οι δάσκαλοι. Όταν το αποτέλεσμα είναι φανερό πως είναι λάθος, ξαναλύνεις το πρόβλημα από την αρχή, μέχρι να βρεις τη λάθος πράξη ή τη λάθος κίνηση και να τη διορθώσεις. Μας δίδαξαν επίσης πως συχνά δεν υπάρχει ένας τρόπος επίλυσης του προβλήματος. Υπάρχουν δύο, μπορεί και περισσότεροι. Αλλά το σωστό αποτέλεσμα είναι ένα. Επίσης, πως μπορεί μετά από δύο λάθη να οδηγηθεί κανείς στο σωστό αποτέλεσμα, αλλά τούτο δε σημαίνει πως έλυσε σωστά την άσκηση.

Αυτές οι απλές μαθηματικές αλήθειες είναι που διαφεύγουν από τους κυβερνώντες τούτο τον έρμο τόπο. Το πρόβλημα είναι δεδομένο και εξαιρετικά δύσκολο: Τα λίγα χρήματα που υπάρχουν δεν αρκούν για να συντηρήσουν τον υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα. Τούτο είναι βέβαιο. Μόνο που η λύση δεν είναι να περικόπτεις αβέρτα κονδύλια δεξιά και αριστερά μέχρι να βγάλεις το λογαριασμό. Απαιτούνται τομές, διαρθρωτικές αλλαγές, άλλο μοντέλο λειτουργίας, που να επιτρέπει τον δημόσιο τομέα να κινηθεί αποτελεσματικά με λιγότερα χρήματα. Για την επίτευξη αυτού του πραγματικά δύσκολου προβλήματος απαιτείται μια εντελώς διαφορετική λογική. Μια άλλη διάρθρωση του δημοσίου. Απαιτείται εξοικονόμηση πόρων, που σήμερα κατασπαταλώνται δίχως νόημα και αποτέλεσμα δεξιά και αριστερά. Μα ετούτοι οι απίθανοι, που διαδέχθηκαν την πλέον ανίκανη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης περί άλλα τυρβάζουν. Για να το πούμε με τη θασιακή θυμοσοφία "πετεινούς σφυρίζουν". Τουτέστιν, αντί να βοσκούν όρνιθες παραγωγικές, σπαταλούν χρόνο και κόπο για να βοσκήσουν αντιπαραγωγικούς πετεινούς.

Απτό παράδειγμα ο τομέας της υγείας. Είπαν οι κυρίες, που διαδέχθηκαν τον Αβραμόπουλο να κάνουν περικοπές και βρέθηκαν προ του προφανούς αδιεξόδου να μην καλύπτονται από τον Απρίλιο οι εφημερίες. Με άλλα λόγια, από τις 15 του μηνός οι κλινικές δεν θα μπορούν να εφημερεύουν. Να το ξαναπούμε για να γίνει κατανοητό. Δεν θα υπάρχουν γιατροί στις κλινικές όλο το 24ωρο! Τέτοιο αδιέξοδο. Τέτοιο αυτονόητο και προφανές λάθος.

Μα αυτές δεν συγκινήθηκαν. Δεν αναρωτήθηκαν πού έγινε το λάθος στο λογαριασμό. Ισως να μην το έχουν ακόμα αντιληφθεί. Κι αυτό είναι το πιο τραγικό.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Δεν μπορούν να συνεννοηθούν

Το χάσμα στην επικοινωνία των Πασόκων της Θάσου με τους Πασόκους της στεριάς δεν αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ. Αλλωστε, όσοι ασχολούνται με τα της πολιτικής επικαιρότητας γνωρίζουν καλά ότι παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουν όλα ή σχεδόν όλα τα κόμματα. Προβλήματα που αναδεικνύουν το μεγάλο έλλειμμα στη λειτουργία όλων των κομμάτων εν Ελλάδι, που αδυνατούν να προσαρμοστούν στη μία δεδομένη ιδιαιτερότητα του νησιού: Την τουριστική περίοδο κατά την οποία ουδείς και για κανένα λόγο ασχολείται με τα κομματικά δρώμενα. Το τελευταίο επεισόδιο αφορά το ΠΑΣΟΚ και τη "βιασύνη" των Πασόκων της Θάσου να επιλέξουν υποψήφιο δήμαρχο ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου. Αντιδρούν οι "στεριανοί" γιατί όπως λένε το κόμμα σε όλη την Ελλάδα μελετά αυτή την περίοδο τον Καλλικράτη. Μάλιστα, επεμβαίνουν ζητώντας αναβολή της προγραμματισμένης ψηφοφορίας της δημοτικής οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ της Θάσου για την ανάδειξη υποψηφίου.

Καλά κάνουν. Στο κάτω-κάτω της γραφής είναι εσωκομματικό ζήτημα του ΠΑΣΟΚ. Ζήτημα προγραμματισμού. Μόνο που ετούτη η τυπολατρική προσέγγιση του ζητήματος ελλοχεύει έναν κίνδυνο: Να χαθούν από τώρα αμαχητί οι εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου. Να απωλέσει ο χώρος του ΠΑΣΟΚ τις λίγες έστω πιθανότητες διεκδίκησης του δήμου, που μπορεί να πολλαπλασιαστούν αν όντως ο χώρος της Ν.Δ. κατεβεί στις εκλογές κατακερματισμένος. Διότι εάν η συζήτηση για τον Καλλικράτη κρατήσει μέχρι τα τέλη Απριλίου και η διαδικασία επιλογής υποψηφίων οριστεί τον Μάιο και λήξει οριστικά περί τα τέλη Μαϊου ή αρχές Ιουνίου το καλύτερο για το ΠΑΣΟΚ είναι να μην υποδείξει υποψήφιο. Να μην ασχοληθεί καν με τις εκλογές, αφού όποιος επιλεγεί θα καταδικαστεί να διεκδικήσει την ανατροπή των συσχετισμών από τις αρχές Σεπτεμβρίου όταν λήγει η τουριστική περίοδος μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου διότι μετά ο κόσμος βγαίνει στις ελιές.

Η ουσία του προβλήματος εν τέλει δεν αφορά ούτε την επίμαχη διαδικασία επιλογής υποψηφίου, που έχει εγείρει αντιδράσεις, ούτε την θεμιτή κατά τα άλλα απόφαση του ΠΑΣΟΚ να μην ασχοληθεί με τις εκλογές στο δήμο Θάσου.

Το πρόβλημα και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και όλων των κομματικών σχηματισμών στις σχέσεις τους με τη Θάσο είναι ότι δεν διαθέτουν τη στοιχειώδη ευελιξία και αντίληψη των πραγμάτων. Οι Θάσιοι με το πρακτικό τους μυαλό και τη γνώση των αναγκών του τόπου τα διαθέτουν. Εξ ου και η αδυναμία συνεννόησης.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More