Το μήνυμα της κοινωνίας

Η μαζικότατη συμμετοχή των μελών και οπαδών της Νέας Δημοκρατίας χθες στις κάλπες για την ανάδειξη νέου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κατέδειξε για πολλοστή φορά ότι η κοινωνία βρίσκεται μπροστά από τα κόμματα που την ακολουθούν ασθμαίνοντας. Διότι, ελάχιστοι στη Νέα Δημοκρατία μπορούσαν να προβλέψουν στα σοβαρά ότι περί τις 700.000 άνθρωποι θα έσπευδαν στην κάλπη για να αισθανθούν έστω και για μια μόνο στιγμή συμμέτοχοι στις εξελίξεις στο κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αυτή ήταν και η κύρια αιτία των πολλών προβλημάτων που προέκυψαν κατά τη διαδικασία. Οι πολίτες που συμμετείχαν δικαίως εκνευρίστηκαν. Οι περισσότεροι όμως δεν εγκατέλειψαν έτσι εύκολα την προσπάθεια. Περίμεναν με τις ώρες να ψηφίσουν. Να στείλουν το μήνυμα της βάσης. Να αναδείξουν τον αρχηγό, που εμπιστεύονται περισσότερο. Αυτόν που θεωρούν ότι μπορεί να ηγηθεί της προσπάθειας για την ανασύνταξη της Ν.Δ.

Ο κομματικός μηχανισμός όμως, φάνηκε σαφώς ανέτοιμος. Όπως ανέτοιμος είχε άλλωστε φανεί και ο κομματικός μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ στην αντίστοιχη διαδικασία δυο χρόνια πριν.

Οσον αφορά την ουσία της διαδικασίας, που κάποιοι επιμένουν να θεωρούν "αμερικανιά" ολκής, η απάντηση των πολιτών δεν αφήνει περιθώρια για άλλες ερμηνείες. "Αμερικανιά" ή μη, καλύπτει την ανάγκη των πολιτών να εκφραστούν. Να συμμετέχουν. Απευθείας. Δίχως μεσάζοντες. Ο κόσμος πια δεν εμπιστεύεται τους κομματάρχες. Εχει απορρίψει τις ούτως ή άλλως ξεπερασμένες κομματικές δομές. Αξιώνει να συμμετέχει σε διαδικασίες σαν τη χθεσινή, που του δίνουν το περιθώριο να εκφραστεί απευθείας.

Εξάλλου, έχει από καιρό συγκεκριμένες και απολύτως δικαιολογημένες ενστάσεις για τη λειτουργίας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Εκλέγει βουλευτές, που συχνά αποδεικνύονται "άβουλοι" και ανίσχυροι ή αδιάφοροι να υπερασπιστούν τα συμφέροντά του. Εκλέγει συνεταιριστές, που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων. Κομματικά στελέχη, που κάνουν παιχνίδι όταν κατεβαίνουν στην Αθήνα.

Σαφώς και η ανάδειξη αρχηγών των κομμάτων από τη βάση δεν αποτελεί πανάκεια. Σαφώς και δεν αρκεί για την άμεση επίλυση όλων των αδιεξόδων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Είναι όμως μια ευκαιρία έκφρασης, που οι πολίτες δεν αφήνουν να πάει χαμένη. Και τούτο έχει τη σημασία του.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Αλίμονο αν χαθεί

Το εξαιρετικά πιθανό σενάριο να βγει στο σφυρί το υπέροχο νεοκλασσικό κτίριο στο οποίο επί δεκαετίες στεγάζεται η Εμπορική Τράπεζα στην Καβάλα αναστάτωσε δικαίως χθες τους θαμώνες του Ψηφιακού Καφενείου "Η Καβάλλα". Αυτού του φανταστικού μεν, ψηλοτάβανου δε, χώρου διαλόγου κάπου στο Ιντερνετ, που προσφέρει έναν πολυπρόσωπο σχολιασμό της επικαιρότητας. Ο καφετζής έψησε τα κατά κανόνα σκέτα καφεδάκια, έτσι για να μη χάνεται η γεύση του αφεψήματος και η συζήτηση αρχίνησε:

ΘΑΝΑΣΗΣ: Είναι ντροπή να βγει αυτό το κόσμημα στο σφυρί. Μα είναι και ενδεικτικό της κυνικότητας των τραπεζών. Όλα στο βωμό του κέρδους. Μην τυχόν και χάσουν κανά ευρώ. Θαρρείς και λίγα οικονόμησαν όλα αυτά τα χρόνια.

ΣΟΦΙΑ: Γιατί εκπλήσσεσαι; Αυτοί είναι οι νόμοι της αγοράς, τους οποίους υπερασπίζεσαι. Όλα στο βωμό του κέρδους.

ΘΑΝΑΣΗΣ: Ε, λοιπόν δεν είναι έτσι. Υπάρχει και η έννοια της χορηγίας, που θα σου θυμίσω ότι στην Αρχαία Ελλάδα ήταν υποχρεωτική. Αλλά δεν χρειάζεται να πάμε τόσο μακριά. Ας μείνουμε στο παράδειγμα της Εμπορικής.

ΝΙΚΟΣ: Γιατί η Εμπορική δεν είχε κύριο γνώμονα της λειτουργίας της το κέρδος;

ΘΑΝΑΣΗΣ: Βεβαίως και το είχε, αλλά παράλληλα φρόντιζε να αγοράζει και να αναδεικνύει παραδοσιακά κτίρια σαν και αυτό στο οποίο στεγάζεται στην Καβάλα. Αλλά όλα αυτά τα χρόνια, μαζί με το κέρδος, χωρούσε και μια φιλοσοφία. Μια θέση αρχής. Τώρα πια δεν υπάρχουν αυτά.

ΝΙΚΟΣ: Αυτό το κτίριο όμως η Εμπορική το χρωστά στην Καβάλα. Αν τελικά αποφάσισε να το ξεφορτωθεί δεν πρέπει να το βγάλει στο σφυρί. Οφείλει να το δώσει σε συμβολική τιμή στο δήμο. Για τα δισ. που τόσα χρόνια κέρδισε από τους Καβαλιώτες.

ΙΩΑΝΝΑ: Αλίμονο αν το κτίριο αυτό χαθεί. Αλίμονο αν αντί να περάσει στην υπηρεσία των δημοτών μέσω του δήμου γίνει για παράδειγμα ένα καζίνο, μια λέσχη, ένα σκυλάδικο.

ΑΓΓΕΛΟΣ: Αλίμονο όμως και στους δήμους, που δεν φροντίζουν να καλλιεργήσουν το θεσμό των χορηγιών. Αλήθεια, ο δήμος Καβάλας καλλιεργεί την ιδέα αυτή, που εφαρμόστηκε με σημαντική επιτυχία στα 50χρονα του Φεστιβάλ Φιλίππων; Θυμάται αυτούς τους ανθρώπους; Τους στέλνει πού και πού κάποια κάρτα, κάποια πρόσκληση σε εκδηλώσεις;

ΘΑΝΑΣΗΣ: Αυτά έγιναν στην αρχή. Στην πορεία τους ξέχασαν. Όπως συνήθως συμβαίνει. Δυστυχώς.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Ανάπλαση στο ποδάρι

Οχι πως δεν τό 'ξεραν. Αλλά το χθεσινό δελτίο Τύπου του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Καβάλας, που καταγγέλλει τον πρόεδρο του Οργανισμού Λιμένος Καβάλας ότι αυτοσχεδιάζει με τα έργα ανάπλασης της παραλιακής δεν θα μπορούσε να περάσει δίχως σχολιασμό από τους θαμώνες του Ψηφιακού Καφενείου "Η Καβάλλα". Ετούτου του φανταστικού μεν, ψηλοτάβανου δε, χώρου διαλόγου κάπου στο Ιντερνετ, που αν όντως υπήρχε θα έμοιαζε με κείνους τους υπέροχους παλιούς καφενέδες της Μυτιλήνης. Ο καφετζής έβαλε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι ερμηνευμένα από την υπέροχη φωνή της Καβαλιώτισσας Λυδίας Σέρβου, που ζει στην Αττική, έψησε τα κατά κανόνα σκέτα καφεδάκια και η συζήτηση αρχίνησε:

ΝΙΚΟΣ: Είναι σκάνδαλο και μάλιστα ολκής. Δε μιλώ για το οικονομικό. Μιλώ για σκάνδαλο αισθητικής. Δεν έχει κανένα δικαίωμα ο πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένος Καβάλας να αυτοσχεδιάζει στη φάτσα ετούτης της πόλης. Αρκετά. Η ταυτότητα της Καβάλας είναι οι Καμάρες και η παραλιακή της ζώνη. Είναι ανεπίτρεπτο να επιχειρείται η ανάπλαση της παραλιακής στα κουτουρού. Δίχως μελέτη, δίχως διαγωνισμό, δίχως μπούσουλα.

ΣΟΦΙΑ: Αν υπήρχε μελέτη και φιλοσοφία σε τούτη την παρέμβαση στην παραλιακή δεν θα φτιάχνονταν αυτά τα ακαλαίσθητα παρτέρια, που συν τοις άλλοις κόβουν τη βόλτα, όπως σωστά έθεσε το θέμα προ ημερών με παρέμβασή της η "Νέα Πόλη". Δεν είναι οι παραπάνω φοίνικες και το πράσινο που λείπουν από την παραλιακή.

ΚΩΣΤΗΣ: Ενα από τα πλέον εξοργιστικά αυτής της τάχατες "μελέτης" του ποδαριού είναι το σχέδιο απομάκρυνσης των διχτυών των ψαράδων από το λιμάνι. Σωστά ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων τονίζει την αντίθεσή του. Αν είναι δυνατόν. Τα δίχτυα στο λιμάνι είναι στοιχείο ταυτότητας ετούτης της πόλης.

ΜΑΡΙΑ: Ναι, αλλά και αυτοί οι αφιλότιμοι δεν προσέχουν. Καλά τα λες για την ταυτότητα, αλλά δεν χρειάζεται να βρωμούν και να ζέχνουν.

ΚΩΣΤΗΣ: Πολλά μπορούν και πρέπει να διορθωθούν, αλλά όχι και να τίθεται στα σοβαρά θέμα απομάκρυνσης των διχτυών. Είναι τόσο όμορφο το σκηνικό με τα δίχτυα στο λιμάνι, τόσο άρρηκτα δεμένο με την εικόνα της παραλιακής της Καβάλας, που ακόμα και αν αύριο οι ψαράδες τα 'παιρναν -υποθετικά μιλώντας- για να τα πάνε αλλού, ο ΟΛΚ και ο Δήμος θα έπρεπε να αγοράσουν καινούργια για να αντικαταστήσουν. Για φυσικό ντεκόρ.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Οι εμβολιασμοί για τη νέα γρίπη και οι εξωγήινοι

Όχι. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν έχει γίνει υποχείριο των δυνάμεων του σκότους. Ακόμα. Οι μαζικοί εμβολιασμοί κατά της νέας γρίπης δεν έχουν στόχο να εμφυτέψουν σε όσους γίνεται περισσότερους ανθρώπους ουσίες σατανικές, που κυκλοφορώντας στο αίμα τους θα τους κάνουν αυτομάτως υποχείρια του σατανά και των «αγγέλων του σκότους». Ούτε οι γιατροί που ανά τον κόσμο έσπευσαν πρώτοι να εμβολιαστούν υπηρετούν εκουσίως ή ακουσίως ένα σχέδιο σατανικό, σαν αυτό το φοβερό μυστικό, που κρύβεται στις τέσσερις πανύψηλες γρανιτένιες πλάκες που βρέθηκαν –ουδείς γνωρίζει πώς- στην πολιτεία της Georgia των ΗΠΑ (η Αμερική φταίει για όλα, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) πάνω στις οποίες είναι γραμμένες σε οκτώ γλώσσες οι δέκα εντολές του σατανά, που δίνουν οδηγίες για το επιδιωκόμενο παγκόσμιο κράτος με τη μία γλώσσα, το ενιαίο δικαστικό σύστημα και τον πληθυσμό των 500 εκατομμυρίων ανθρώπων επί της γης. Οχι. Δεν είναι σχέδιο του σατανά η ύπαρξη υδραργύρου στα εμβόλια αυτά. Υδράργυρος υπάρχει και στα εμβόλια, που κάνουμε στα παιδιά μας εδώ και δεκαετίες.

Η εξήγηση είναι απλή, μα εξίσου θεαματική. Οι εξωγήινοι βρίσκονται πίσω από τους μαζικούς εμβολιασμούς. Ναι. Οι εξωγήινοι. Μάλιστα, όσοι συνομήλικοι θυμάστε με νοσταλγία εκείνη την υπέροχη σειρά επιστημονικής φαντασίας των 80s, το διαστημόπλοιο "Γκαλάκτικα", αυτή είναι περίπου η εικόνα τους. Ερχονται από τα βάθη του σύμπαντος, είναι φτυστοί εμείς, τεχνολογικά ανώτεροι και δια των εμβολιασμών κατά της νέας γρίπης μας δίνεται η ευκαιρία να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Να τους καταλάβουμε και να μας καταλάβουν. Ετσι, ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες για να ζήσουμε όλοι μαζί, αυτοί καλά και μεις καλύτερα και να μην πάρουν των ομματιών τους και συνεχίσουν απογοητευμένοι το ταξίδι τους στο σύμπαν και χάσουμε την ευκαιρία να αποκτήσουμε οσονούπω σκούτερ, που να πετάνε σαν και κείνο που οδηγούσε εκείνος ο Απόλλο (σ.σ. σιγά τον κούκλο βρε) που είχε κλέψει τις καρδιές των κοριτσόπουλων της γενιάς μου.

Εν τέλει, το δίλημμα ενώπιον του οποίου βρισκόμαστε ενόψει των εμβολιασμών του γενικού πληθυσμού είναι απλό. Οσοι είστε απολύτως ευχαριστημένοι με την υφιστάμενη κατάσταση, ξέρετε με τον Εμινίδη βουλευτή, τον Τιάκα πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου, τον Καρατζαφέρη επαναστάτη και την Παπαρήγα ζωσμένη φυσεκλίκια να κάνει πόλεμο με νύφες και μ' αγγόνια, μην κάνετε το εμβόλιο. Διότι εάν οι εξωγήινοι λύσουν το πρόβλημα της επικοινωνίας και αποφασίσουν να τερματίσουν το ταξίδι τους σε τούτο τον μικρό πλανήτη μπορεί να υπάρξουν θεαματικές αλλαγές. Εάν όμως θεωρείτε ότι επιτέλους κάτι πρέπει να αλλάξει σπεύσετε να κάνετε το εμβόλιο.

Εγώ πάντως -καλού κακού- το έχω ήδη κάνει. Κι ας μου κάθεται στο στομάχι εκείνος ο φλώρος ο Απόλλο. Σιγά τον κούκλο βρε.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Περί ηλιθιότητος

Ανέκαθεν υπήρχαν οι έξυπνοι ή αυτοί που νόμιζαν πως είναι έξυπνοι που έψαχναν για ηλίθιους. Ανέκαθεν δεν χρειαζόταν να ψάξουν πολύ. Εβρισκαν θύματα σε αφθονία και με άνεση περισσή. Μόνο που στις μέρες μας έχει παραγίνει το κακό. Το πρόβλημα όμως πλέον δεν είναι ότι αναζητούν ηλιθίους, αλλά το φωνάζουν. Βγάζουν επίσημες ανακοινώσεις τύπου "ζητείται ηλίθιος" και -παραδόξως πώς- υπάρχει ενδιαφέρον ζωηρό. Χιλιάδες ή και εκατομμύρια άνθρωποι σπεύδουν ανενδοίαστα να δηλώσουν -ακομπλεξάριστα κατά πώς λένε- συμμετοχή. Σε κοινή θέα. Κι αυτοί που παρακολουθούν όχι μόνο δεν επαναστατούν ή δεν τραβούν διακριτικά στην άκρη όσους δηλώνουν δημοσίως την ηλιθιότητά τους, αλλά τους επιβραβεύουν. Τους χειροκροτούν. Μα και συχνότατα τους μιμούνται. Μετά την επιτυχία του πλησίον σε έναν διαγωνισμό ηλιθιότητας σπεύδουν να τον ακολουθήσουν κι άλλοι. Με την παρότρυνση συγγενών και φίλων.

- Πήγαινε. Εμπρός. Και μη διστάσεις να εξευτελιστείς. Να πετάξεις τα όσια και τα ιερά σου -όποια κι αν είναι αυτά- στα σκυλιά. Με το καλό. Και με τη νίκη.

Αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής των λεγόμενων "ριάλιτυ". Ολων των ριάλιτυ ανεξαιρέτως. Μονάχα ο δείκτης μέτρησης ηλιθιότητας αλλάζει και ο βαθμός του εξευτελισμού. Πώς να το κάνουμε; Είναι διαφορετικό να δέχεσαι οικειοθελώς να μπεις σε μια διαδικασία ίντριγκας για να εξοντώσεις τον πλησίον και είναι εντελώς διαφορετικό να ομολογείς μπροστά στη μάνα σου και τον πατέρα σου, σε πανελλαδική μετάδοση, ότι ντρέπεσαι που είναι γονείς σου. Υπάρχει διαφορά μεταξύ των γονιών που παροτρύνουν το κοριτσάκι τους να διακόψει τη φοίτησή του στο σχολείο για να το ξεσκίσουν κάτι τηλεοπτικά όρνια με στόχο καριέρα στο μόντελινγκ και διαφορετικό να χαμουρεύεσαι σε πανελλαδική σύνδεση με στόχο να λυθούν τα προβλήματα μοναξιάς των νεαρών Ελλήνων αγροτών.

Μα δεν είναι μόνο τα ριάλιτυ. Είναι τα επονομαζόμενα "junk mail", που κατακλύζουν τα ηλεκτρονικά μας ταχυδρομεία με μηνύματα για άγνωστους θείους και θείτσες που τάχατες τα τίναξαν στις εσχατιές της γης και μας άφησαν μερικά εκατομμύρια δολλάρια διότι από κάπου έμαθαν ότι στις φλέβες μας τρέχει αίμα συγγενικό. Αρκεί να δώσεις τα στοιχεία σου για να σε μαδήσουν. Είναι οι προφητείες για το τέλος του κόσμου σε ημερομηνία συγκεκριμένη, που έχουν -αν είναι δυνατόν- ακόμα φανατικούς οπαδούς.

Μα και κάτι διαφημίσεις σαν αυτή που κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο για ένα μοντέλο κινητού τηλεφώνου. Είναι ένας διαγωνισμός για ηλιθίους με τρεις ερωτήσεις, που έχεις το χρόνο να τις απαντήσεις τρεις-τέσσερις φορές λάθος και όμως να κερδίσεις! Το δικαίωμα να τους παραχωρήσεις δωρεάν τα στοιχεία σου... Γιατί κυκλοφορεί; Μα, γιατί οι διαφημιστές αναζητούν ακομπλεξάριστα ηλιθίους, βέβαιοι ότι απευθύνονται σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Το διαχρονικό σκάνδαλο και το λάθος

Ο θυμός των εργαζομένων για το αδιέξοδο στο ασφαλιστικό είναι απολύτως δικαιολογημένος, δεδομένου ότι παρακολουθούν επί δεκαετίες τους εκάστοτε κυβερνώντες να κατασπαταλούν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και κατόπιν να ζητούν θυσίες. Συνέβη επί Μεταξά όταν τα αποθεματικά των ταμείων εκταμιεύτηκαν για την ανοικοδόμηση νοσοκομείων, που όμως ουδέποτε έγιναν. Μόνο τα αποθεματικά, δηλαδή τα χρήματα των εργαζομένων εξαφανίστηκαν ή έγιναν περιουσίες αετονύχηδων, που δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να ανακηρύχθηκαν και εθνικοί ευεργέτες. Συνέβαινε επί σειρά ετών να δίνονται τα αποθεματικά των ταμείων με άτοκο δανεισμό στις επιχειρήσεις για την τόνωση της οικονομίας, την ίδια ώρα που τα ταμεία υποχρεώνονταν να δανείζονται με τόκο για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν. Συμβαίνει από συστάσεως του ελληνικού κράτους με τους εργαζόμενους στα σώματα ασφαλείας να συνταξιοδοτούνται στα 45 τους και μετά όντες συνταξιούχοι να ξεκινούν δεύτερη καριέρα στην αγορά εργασίας στηριγμένοι στα χρήματα της σύνταξης, που παραδόξως πώς, πίπτει κανονικά.

Μα δεν είναι μόνο αυτά. Είναι μια σειρά σκανδαλωδών αποφάσεων που βιάζουν κατάφωρα τη νοημοσύνη των εργαζομένων. Από τις συνταξιοδοτήσεις εργαζομένων στα 35 τους χρόνια, δίχως πρόβλημα υγείας, μέχρι την σκανδαλωδώς αντιασφαλιστική πολιτική που ασκούν οι κυβερνώντες. Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στα προκλητικά σκάνδαλα του παρελθόντος. Αρκεί και μόνο το φοβερό σκάνδαλο των stage για να καταδείξει το μέγεθος της υποκρισίας τους. Η βασική φιλοσοφία του ασφαλιστικού συστήματος είναι ότι οι νεότεροι εργαζόμενοι καταβάλλουν εισφορές για να μπορούν να καταβάλλονται κανονικά οι συντάξεις στους μεγαλύτερους. Είναι δε ευθύνη της πολιτείας να περιορίζει στο ελάχιστο τη μαύρη εργασία. Κι όμως, μέσω των stage, η ίδια η Πολιτεία απασχολούσε επί σειρά ετών χιλιάδες ανθρώπους δίχως ασφάλιση, αδιαφορώντας προκλητικά για τις επιπτώσεις της τακτικής της στο ασφαλιστικό.

Η απάντηση στο αδιέξοδο δεν είναι όπως επισημαίνουν επιστήμονες που έχουν ασχοληθεί επισταμένως με το ακανθώδες θέμα ειδικοί επιστήμονες η αύξηση των ορίων ηλικίας. Εκτιμάται ότι ακόμα και αν -υποθετικά μιλώντας- αυξάνονταν κατά δύο χρόνια τα όρια ηλικίας, το σύστημα δεν θα άντεχε παρά μόνο 6-7 μήνες επιπλέον. Άρα δεν είναι αυτή η απάντηση.

Ούτε όμως απάντηση είναι η απαγόρευση του διαλόγου, που επέβαλλαν χθες συνδικαλιστές του ΚΚΕ.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Το γκολ του Αποστόλη

"Εβαλε τον Αποστόλη", ακούστηκε πίσω η φωνή στις κερκίδες του "Ανθή Καραγιάννη" προχθές το απόγευμα στη σπουδαία και καθαρή νίκη του ΑΟΚ επί της ΑΕΚ. Ηταν η συνέχεια σχολίων για τον Αποστόλη από το ημίχρονο μεταξύ μιας κυρίας και ενός νεαρού. Κι έτσι ο Αποστόλης κι αλλιώς ο Αποστόλης και είδε και ο Μπάγεβιτς τον Αποστόλη και χάρηκε. Όταν όμως ο Λάκης έκανε τη μπαλιά και ο νεαρός Γιάννου πλάσαρε ιδανικά τον Σάχα κάνοντας το 2-1 στο 86ο λεπτό του αγώνα, ξεσάλωσαν. Οι άλλοι πανηγύριζαν για τον ΑΟΚ κι αυτοί για τον Αποστόλη. Κι έτσι ο Αποστόλης κι αλλιώς ο Αποστόλης και άνθρωπος του αγώνα ο Αποστόλης. Φύγαμε από το γήπεδο πανηγυρίζοντας για τη νίκη, που φέρνει τον ΑΟΚ σε τροχιά Ευρώπης, αλλά και με την απορία ποιος να 'ναι αυτός ο Αποστόλης. Η απάντηση ήταν στα αθλητικά site. Αποστόλης είναι το μικρό όνομα του 19χρονου Γιάννου, αυτού του πιτσιρικά, που ο Βαγγέλης Γούτης έβαλε στον αγώνα στο 79ο λεπτό και έβαλε το γκολ της νίκης έξι λεπτά αργότερα.

Η αγωνία και τα εγκώμια για τον Αποστόλη είναι μια από τις μικρές καθημερινές ιστορίες του ποδοσφαίρου. Αυτού του πιο σημαντικού από τα ασήμαντα πράγματα, που απασχολούν εκατομμύρια φιλάθλων ανά τον κόσμο. Την ίδια ώρα σε άλλο σημείο του γηπέδου κάποιοι άλλοι θα αγωνιούσαν και θα χαίρονταν για τον άλλο 19χρονο που κέρδισε τις εντυπώσεις: τον Σάββα Γκέντζογλου της ΑΕΚ από το Ποδοχώρι, που έβαλε το γκολ της ΑΕΚ και απέδειξε ότι διαθέτει τα στοιχεία για να κάνει μεγάλη καριέρα.

Μόνο που στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, είναι φορές που παίζει ρόλο καταλυτικό και ο παράγοντας τύχη. Αυτές οι συμπτώσεις, που σημαδεύουν καριέρες και ζωές. Ο Γιάννου απεδείχθη ικανός να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Αλλά αυτή η ευκαιρία να βάλει το γκολ της νίκης και να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, δεν θα του δινόταν αν ο Ιωάννου που είχε μπει τέσσερα λεπτά νωρίτερα δεν τραυματιζόταν στην πρώτη του κούρσα στο γήπεδο. Ηταν αυτός ο αναπάντεχος τραυματισμός, που υποχρέωσε τον προπονητή του ΑΟΚ να σηκώσει εσπευσμένα τον 19χρονο από τον πάγκο, να τον πετάξει στα βαθιά και να δικαιωθεί εκ του αποτελέσματος.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More