Επίδειξη ηλιθιότητας

Το πρόβλημα με τον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα είναι κατά κύριο λόγο ποιοτικό και όχι ποσοτικό. Ζήτημα σωστής λειτουργίας. Ποτέ ή έστω σπανίως γίνονταν προσλήψεις ή ιδρύονταν υπηρεσίες με στόχο την κάλυψη πολύ συγκεκριμένων αναγκών ή την τόνωση συγκεκριμένων παραγωγικών τομέων με στόχο την τόνωση της εθνικής οικονομίας. Πέρα από την παραδοσιακή και συχνά ξεπερασμένη διάρθρωση ενός δυσκίνητου δημόσιου τομέα με τις κλασσικές υπηρεσίες (π.χ. Διευθύνσεις Παιδείας, Υγείας, Γεωργίας), ελάχιστες φορές το δημόσιο λειτουργούσε με γνώμονα την παραγωγή συγκεκριμένων αποτελεσμάτων σε συγκεκριμένους τομείς στο πλαίσιο ενός συνολικού αναπτυξιακού σχεδιασμού. Μονάχα αποσπασματικές κινήσεις γίνονταν με κύριο γνώμονα το βόλεμα ημετέρων (με συνέπεια να λειτουργούν τρία μελισσοκομικά επιστημονικά ινστιτούτα σε ακτίνα 200 χιλιομέτρων).



Αλλά πλέον η σελίδα έχει γυρίσει. Μπορεί η κυβέρνηση να λειτουργεί υπό την ασφυκτική πίεση των δανειστών, αλλά έχει γίνει κατανοητό ότι το δημόσιο, με την ευρεία του έννοια, συμπεριλαμβανομένων των δημοτικών επιχειρήσεων, πρέπει να λειτουργήσει σωστά. Στο πλαίσιο αυτού του νέου μοντέλου λειτουργίας τα δύο δημοτικά κάμπινγκ της Θάσου σε Πρίνο και Παναγία δεν έχουν το δικαίωμα να προσλάβουν –όπως όλες οι άλλες τουριστικές επιχειρήσεις του νησιού- εργαζόμενους για τους τέσσερις μήνες λειτουργίας τους. Λόγω παράβλεψης, αστοχιών, ηλιθιότητας, βλακείας ή στο πλαίσιο μιας πολιτικής αντίληψης που αντί της εξυγίανσης παραλύει κάθε τι δημόσιο ή δημοτικό, οι διοικούντες τα δύο κάμπινγκ είναι υποχρεωμένοι να υπογράψουν δίμηνες συμβάσεις με τους εργαζόμενους για μια περίοδο λειτουργίας τεσσάρων μηνών. Δηλαδή, οι 25 εργαζόμενοι για το κάμπινγκ της Παναγίας και οι 11 για το κάμπινγκ του Πρίνου θα προσληφθούν προκειμένου να εργαστούν από την 1η Ιουνίου μέχρι τις 31 Ιουλίου και την 1η Αυγούστου θα απολυθούν, προκειμένου να αντικατασταθούν από άλλους 25 συν 11 εργαζόμενους, που θα παραλάβουν τη σκυτάλη μέχρι τις 31 Σεπτεμβρίου.



Δυο επιλογές απομένουν στους διοικούντες τα κάμπινγκ. Η μία να ακολουθήσουν κατά γράμμα τη νομοθεσία, να απολύσουν όλους τους εργαζόμενους στην αρχή του Αυγούστου, με συνέπεια να τους πάρουν κατά πάσα πιθανότητα στο κυνήγι οι πελάτες γιατί στο μεταξύ θα έχει γίνει ο κακός χαμός. Η δεύτερη να μπουν στη διαδικασία να αναζητήσουν παραθυράκια για την παράταση των συμβάσεων, αναπαράγοντας μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες του ελληνικού δημοσίου.

Read More

Ελεημοσύνη και ΑΟΚ

Η κίνηση του δημάρχου Καβάλας να ανακοινώσει επισήμως ότι προτίθεται να συνδράμει από το Κοινωνικό Κατάστημα τους πεινασμένους παίκτες του ΑΟΚ επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Πρώτα από όλα ήταν εξόχως προσβλητική και ορθώς αντιμετωπίστηκε ως τέτοια με συνέπεια οι παίκτες να μην προσέλθουν για να… ευεργετηθούν. Η αλληλεγγύη χάνει πλήρως το νόημά της όταν επιδεικνύεται ή εντάσσεται σε μια λογική επικοινωνιακής εκμετάλλευσης. Ποιο θα ήταν άραγε το μήνυμα που θα εξέπεμπε η διανομή τροφίμων από τον δήμαρχο στους πένοντες παίκτες της ομάδας ενώπιον μάλιστα εκπροσώπων του Τύπου; Ότι ευτυχώς που υπάρχει και ο δήμαρχος και ταΐζει αυτά τα έρημα παιδιά; Με βάση τη λογική της αξιοπρέπειας βάσει της οποίας σωστά ο Γ. Καμίνης απαγόρευσε στη Χρυσή Αυγή να διοργανώσει συσσίτιο στην πλατεία Συντάγματος, ο Κωστής Σιμιτσής δεν θα έπρεπε να ανακοινώσει τη διανομή της βοήθειας στους παίκτες της ομάδας. Θα έπρεπε να το κάνει με απόλυτη εχεμύθεια σεβόμενος και τους αθλητές, αλλά και την ιστορία του ΑΟΚ, που διασύρεται ελλείψει στοιχειώδους ρευστότητας.



Άλλωστε, τέτοιες κινήσεις πραγματικής αλληλεγγύης γίνονται καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς από φιλάθλους της ομάδας, με απόλυτη διακριτικότητα. Είναι γεγονός ότι οι παίκτες του ΑΟΚ μένουν σε σπίτια οι ιδιοκτήτες των οποίων δεν εισπράττουν ενοίκιο και συχνά τρώνε δωρεάν σε μαγαζιά.



Με μια άλλη ανάγνωση, η σαφώς προσβλητική και απαράδεκτη κίνηση του δημάρχου αναδεικνύει σε όλες της τις διαστάσεις τη γύμνια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αυτό είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο. Μια πόλη όπως η Καβάλα να μην είναι σε θέση να συντηρήσει μια ομάδα με την ιστορία του ΑΟΚ στις μεγάλες κατηγορίες μετά τη φυγή του Μάκη Ψωμιάδη. Η αναζήτηση ευθυνών στη νοοτροπία των κατοίκων της Καβάλας είναι εξ ορισμού εσφαλμένη και αποπροσανατολιστική.



Πολιτικό είναι το πρόβλημα κατά βάση. Αφ’ ενός εάν η ελληνική οικονομία δεν ήταν υδροκέφαλη, θα υπήρχαν σε όλη τη χώρα επιχειρηματίες που θα είχαν την ισχύ να αναλάβουν ομάδες όπως ο ΑΟΚ, αφ’ ετέρου και αυτοί που υπάρχουν θα ήταν πολύ πιο πιθανό να εμπλακούν με τον χώρο εάν το ποδόσφαιρο ήταν αναπτυγμένο σε υγιείς βάσεις. Αλλά αυτή η οικονομία και αυτό το «επαγγελματικό ποδόσφαιρο» είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα παραγόντων τύπου Ψωμιάδη.

Read More

Δημουλά στην αρένα

Την ξέσκισαν τη Δημουλά. Την διέσυραν. Την σταύρωσαν αμέσως μετά την Ανάσταση για δηλώσεις που είχε κάνει σε μια εκδήλωση των Atenistas στη γειτονιά της, την Κυψέλη, την Κυριακή των Βαϊων. Μάλλον όχι για τις δηλώσεις. Αλλά με αφορμή το καυστικό σχόλιο της Άννας Δαμιανίδη στην «Εφημερίδα των Συντακτών» για τις δηλώσεις της. Το μείζον πρόβλημα εν προκειμένω δεν είναι οι δηλώσεις αυτές καθαυτές, ούτε το εύστοχο σχόλιο από την δημοσιογράφο. Οι δηλώσεις έγιναν και πράγματι αποτύπωναν τον φόβο μιας 80χρονης γυναίκας, που ζει μόνη σε μια πόλη όπου το πρόβλημα της εγκληματικότητας είναι υπαρκτό και φοβίζει.



Από την άλλη πλευρά, το σχόλιο της κ. Δαμιανίδη καυτηρίασε δηκτικά, όσο και εύστοχα την απαράδεκτη αναφορά της κ. Δημουλά στα παγκάκια που είναι διαρκώς κατειλημμένα από αλλοδαπούς και την ανάγκη διαχωρισμού των χώρων για τους μεν και τους δε, επισημαίνοντας ότι ο λόγος της ποιήτριας δεν απείχε εν τέλει από τις καθημερινές στιχομυθίες γριών στο τρόλεϊ. Με αφορμή τις δηλώσεις της Δημουλά, η κ. Δαμιανίδη έκανε ένα εξαιρετικό σχόλιο κατά της ξενοφοβίας και της επικράτησης του ρατσιστικού λόγου χωρίς αιδώ και περίσκεψη ακόμα και από διακεκριμένους ποιητές και κατέληξε με τη Χάρτα του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα την οποία χαρακτήρισε «κείμενο πιο ποιητικό απ’ όλα τα ποιήματα, πιο επαναστατικό απ’ όλες τις επαναστάσεις, πιο ουτοπικό απ’ όλες τις ουτοπίες, πιο ιστορικό απ’ όλες τις ιστορίες».



Αυτό που ακολούθησε στην αρένα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter) ήταν σταύρωση κανονική. Άνθρωποι που μπορεί να μην ήξεραν καν ότι η Δημουλά είναι ποιήτρια, ή μπορεί να μην έχουν διαβάσει ένα ποίημά της στη ζωή τους, έσπευσαν με μανία να την αποκαθηλώσουν, να την ποδοπατήσουν, να βρίσουν, να ξεσπάσουν με την άγρια χαρά του όχλου στην αρένα. Άνθρωποι που χρόνια τώρα καταγγέλλουν πολιτικούς και δημοσιογράφους για την κατάντια του δημόσιου λόγου απέδειξαν για πολλοστή φορά πόσο ανώριμοι είναι να τον χειριστούν.



Είναι δε βέβαιο πως το συγκεκριμένο περιστατικό δεν θα ωθήσει τους περισσότερους να ανακαλύψουν τον ποιητικό λόγο της Δημουλά και τα εξαιρετικά σχόλια της Δαμιανίδη. Αυτό που προέχει είναι να χυθεί αίμα στην αρένα.

Read More

Σέρτικη ζωή

Απόψε στις 8 τιμάμε τη μνήμη του Μανώλη Τζίμα, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του. Τραγουδάμε τραγούδια που αγάπησε και ερμήνευσε μοναδικά. Ανακαλούμε στη μνήμη κουβέντες παλιές και επεισοδιακά στιγμιότυπα με τον Τζίμα να ρίχνει μπινελίκια στους ξενέρωτους πουριτανούς και τους βουλγαρογραμμένους νοικοκυραίους της Καβάλας. Η σκιά του θα είναι εκεί. Στο αμφιθέατρο του διοικητηρίου, στο πλευρό της μελών της οικογένειάς του και των παλιών μουσικών συνοδοιπόρων του. Θα είναι εκεί για να σιγοτραγουδήσει τα μεγάλα τραγούδια που ερμήνευε μια ζωή στο πάλκο και στις ταβέρνες με φίλους καλούς. Με ένα santé άφιλτρο να σιγοκαίει ανάμεσα στα κιτρινισμένα του δάχτυλα, σύμβολο θαρρείς μιας ολόκληρης στάσης ζωής σέρτικης και ατόφιας.



Ίσως αυτή η σέρτικη ζωή του είναι που μας λείπει περισσότερο και από τα τραγούδια και από τα πειράγματα και από τα τρυφερά μπινελίκια, που πάντα φύλαγε για τους φίλους. Ο Τζίμας δεν νοιάστηκε ποτέ ούτε για φράγκα, ούτε για δημόσιες σχέσεις. Υπήρξε ένας άνθρωπος ατόφιος που πληγωνόταν ζώντας σε μια Ελλάδα τραβεστί. Όταν τραγουδούσε στο αγαπημένο του «Τεμπελχανείο» το «Μακάρι να ‘χα δυο καρδιές» του Αντώνη Κατινάρη με όλα τα μόρια του κορμιού του ή μας μιλούσε για τους ζόρικους μουσικούς δρόμους του Θεοδωράκη και του Μούτση, από το λιθόστρωτο της Θεοδώρου Πουλίδου περνούσαν σωρηδόν τα ντεμέκ ανθρωπάκια, που σιχαινόταν με καινούργια θηριώδη τετράτροχα.



Ο Τζίμας, ο τελευταίος ρεμπέτης της Καβάλας, ήταν απόλυτος στις σχέσεις του με τους ανθρώπους και την κοινωνία, με την επίγνωση του ανθρώπου που έκανε πάντα το καθήκον του, χωρίς να νερώνει το κρασί του. Αγαπούσε και συγκρουόταν με το πάθος του ανθρώπου, που ήξερε να προσκυνά το χώμα που πατούσε για τούτο και δεν γνώρισε ποτέ την έννοια της λέξης συμβιβασμός. Τώρα που η φούσκα της «νεοελληνικής ανάπτυξης» έσκασε με κρότο, τα διδάγματα ανθρώπων ακέραιων μιας άλλης εποχής, όπως του Τζίμα είναι χρήσιμα για να επαναπροσδιορίσουμε στόχους και αξίες. Όχι για να ασπαστούμε τον δικό του κώδικα αξιών. Αλλά για να αποκτήσουμε έναν κώδικα αξιών με ατόφια, αληθινά υλικά, σαν αυτά με τα οποία πορεύτηκε ο Τζίμας.



Τον τιμάμε σήμερα. Στις 8. Στο αμφιθέατρο του Διοικητηρίου.

Read More

Για την Ανάσταση της αγοράς

Ο Γολγοθάς της αγοράς δεν θα έχει τέλος όσο δεν υπάρχουν καταναλωτές με χρήμα στην τσέπη. Δεν είναι ζήτημα ωρών λειτουργίας, ημερών λειτουργίας, αποτελεσματικής προβολής ή εμπέδωσης ενός κλίματος εμπιστοσύνης. Η εξίσωση της αγοράς είναι κατά βάση ένας πολλαπλασιασμός με δυο κύριους παράγοντες: Τα εμπορεύματα και τους καταναλωτές. Όσο η καταναλωτική δύναμη των καταναλωτών τείνει προς το μηδέν, το αποτέλεσμα θα ακολουθεί την ίδια πορεία: Θα τείνει προς το μηδέν. Άρα, η μοναδική λύση είναι η ανάκαμψη της καταναλωτικής ισχύος των καταναλωτών.



Η απάντηση που έδινε επί χρόνια το βαθύτατα διεφθαρμένο και ανίκανο πολιτικό σύστημα που διαχειριζόταν τις τύχες της χώρας ήταν απλούστατη. Διόγκωσε έναν δημόσιο τομέα αναποτελεσματικό, που αντί να λειτουργεί ως καταλύτης της οικονομικής ανάπτυξης κατάντησε άσυλο βολέματος κομματικών ημετέρων κατά κύριο λόγο (πλην των ολίγων που διορίστηκαν μέσω διαγωνισμών του ΑΣΕΠ), που συντηρούνταν με δανεικά, ενώ συνάμα δημιούργησε έναν ιδιωτικό τομέα, που κατά κύριο λόγο λειτουργούσε με τον ίδιο παρασιτικό τρόπο. Οι εργολάβοι συμμετείχαν στο πάρτυ συνάπτοντες σκανδαλώδεις συμβάσεις εις βάρος του δημοσίου, οι προμηθευτές της δημόσιας υγείας θησαύριζαν εις βάρος των ασφαλιστικών ταμείων, ενώ οι έμποροι συντηρούνταν ή αύξαναν τον τζίρο τους από τη διάχυτη δανεική ευμάρεια. Στο μεταξύ, χρόνο με τον χρόνο η ισορροπία μεταξύ του τομέα των υπηρεσιών δημοσίου και ιδιωτικού τομέα και του πραγματικού παραγωγικού τομέα χανόταν και το χρέος διογκωνόταν όχι εν αγνοία των Ευρωπαίων εταίρων, που υποκριτικά καταγγέλλουν τώρα την ανισορροπία. Άπαντες ήξεραν τι συμβαίνει αλλά ήταν κατά πώς λένε στον επιχειρηματικό τομέα μια σχέση win-win. Οι σπατάλες των νοτίων αύξαναν τον τζίρο των βορείων, που πλέον κερδίζουν από την πτώση των επιτοκίων.



Αλλά το πρόβλημα δεν αφορά τους βόρειους. Εμάς αφορά. Οι εύκολες απαντήσεις του τύπου να δώσει η κυβέρνηση πίσω αυτά που έκοψε από τους μισθωτούς λόγω των μνημονίων δεν μπορούν να σταθούν, αφού η φούσκα του χάρτινου καπιταλισμού, που αδιαφορούσε προκλητικά για την παραγωγική βάση έσκασε οριστικά. Το πάρτυ με τα δανεικά τέλειωσε και αυτό δεν είναι θέμα νομίσματος. Είναι ζήτημα δημιουργίας μιας οικονομίας που δεν θα στηρίζεται πια σε δανεικά. Μέχρι τότε ο Γολγοθάς της αγοράς θα συνεχίζεται δίχως προσδοκία Ανάστασης.

Read More

Το χαστούκι του Καμίνη στη Χρυσή Αυγή

Το χαστούκι του πράου και μειλίχιου δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη στους τσαμπουκάδες της «Χρυσής Αυγής» ήταν εμφαντικό, όσο και διδακτικό σε πολλά επίπεδα. Κατά πρώτον, ο δήμαρχος έθεσε εξαρχής τους όρους του παιχνιδιού, μην αφήνοντας περιθώρια παρερμηνειών. Ξεκαθάρισε ότι απαγορεύεται η διανομή συσσιτίων στην πλατεία Συντάγματος όχι για να κρύψει τις δραματικές επιπτώσεις της ανθρωπιστικής κρίσης που μαστίζει την Αθήνα, αλλά γιατί πέραν των προβλημάτων υπάρχει και η αξιοπρέπεια, καθώς και γιατί η αλληλεγγύη δεν πωλείται στα παζάρια. Η «Χρυσή Αυγή» από την πλευρά της, πιστή στην τακτική της αγνόησε την απόφαση της εκλεγμένης δημοτικής Αρχής και ανακοίνωσε πως θα κάνει διανομή συσσιτίου από Έλληνες για Έλληνες ανήμερα Μεγάλης Πέμπτης στην πλατεία Συντάγματος. Αυτό που συνέβη ήταν τελικά απλό. Ο δήμαρχος έδωσε εντολή στην Αστυνομία να φροντίσει για την ισχύ της απαγόρευσης, όπως και τελικά έγινε. Οι Χρυσαυγίτες που επιχείρησαν ξημερώματα να στήσουν το ρατσιστικό πανηγυράκι φιλανθρωπίας τα μάζεψαν και έφυγαν άπρακτοι.



Ο κ. Καμίνης με τη γνωστή του μειλιχιότητα δεν παρέλειψε να καυτηριάσει την εκμετάλλευση της ανθρώπινης δυστυχίας, τονίζοντας ότι ο δήμος Αθηναίων διανέμει καθημερινά 9.000 γεύματα χωρίς να το διατυμπανίζει. Με τη διακριτικότητα και τη σεμνότητα που αυτονόητα οφείλει να επιδεικνύει αυτός που συνδράμει τον πλησίον. «Δεν κάνουμε σόου στις πλατείες. Είναι άλλο η αλληλεγγύη και άλλο οι θεατρικές παραστάσεις», τόνισε. Η στάση του δημάρχου Αθηναίων έδειξε κατά πρώτο λόγο εμφαντικά ότι η δημοκρατία δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Έχει όρους και κανόνες, που ουδείς μπορεί να παραβλέπει. Επιπροσθέτως, είναι καιρός να πάψουν τα πανηγυράκια «φιλανθρωπίας», που υπηρετούν άλλες σκοπιμότητες. Η βοήθεια προς τον πλησίον απαιτεί σεμνότητα και ταπεινότητα. Απόλυτο σεβασμό στην αξιοπρέπεια του συνανθρώπου που δέχεται βοήθεια. Εν τέλει, οι παράτες και τα πανηγύρια στις πλατείες δεν είναι πράξεις φιλανθρωπίας, αφού τσαλακώνουν την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που δέχονται βοήθεια για να εξυπηρετηθούν άλλες σκοπιμότητες.



Η επίθεση του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Γιώργου Γερμενή λίγες ώρες αργότερα εναντίον του δημάρχου με θύμα ένα 12χρονο κορίτσι στο κοινωνικό παντοπωλείο του δήμου Αθηναίων δικαίωσε τη στάση του Καμίνη. Παράλληλα, εξέθεσε όσους αντί της ξεκάθαρης στάσης υπέρ του δημάρχου, προτίμησαν τα «ναι μεν αλλά». Έτσι, δεν φτιάχνεται αντιφασιστικό μέτωπο.

Read More

Πόρκα μιζέρια

«Η Ευρώπη είναι το ταξίδι μας, γραμμένο από εμάς, είναι ο ορίζοντάς μας. Το λιμάνι προς το οποίο κατευθυνόμαστε ονομάζεται Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και το πλοίο μας είναι η δημοκρατία», δήλωσε ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας Ενρίκο Λέτα. Εν τέλει το δίλημμα στο οποίο καλούνται να απαντήσουν οι Ευρωπαίοι, όλοι οι Ευρωπαίοι, από τους ήδη εξαθλιωμένους λόγω του ασφυκτικού δημοσιονομικού κορσέ Έλληνες, Κύπριους, Ισπανούς, Ιταλούς, μέχρι τους Γερμανούς, τους Βέλγους και τους Ολλανδούς είναι το εξής όπως το έθεσε ο Λέτα: «Ή θα έχουμε ένα κοινό πεπρωμένο ή αλλιώς θα βρεθούμε στην κατάσταση των χωρών που θα προχωρούν η καθεμία μόνη της προς την παρακμή, μπροστά σε χώρες άνω του ενός δισεκατομμυρίου κατοίκων», όπως η Κίνα και η Ινδία.



Μα στο μεταξύ, το όραμα της Ευρώπης έχει χρεοκοπήσει –δικαίως- στη συνείδηση των Ευρωπαίων πολιτών. Στην Ελλάδα η έννοια της εργασίας έχει πλήρως απαξιωθεί. Όπως σημειώνει σε συνέντευξή του στο in.gr o Σάββας Ρομπόλης, καθηγητής οικονομικών κοινωνικής πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και επιστημονικός διευθυντής στο Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, το κραχ ανεργίας που βιώνει η χώρα εδώ και δύο χρόνια, μετεξελίχθηκε σε κοινωνικό κραχ, ενώ οι απώλειες και οι παρενέργειες που προκαλεί ξεπερνούν κατά πολύ τα όποια δημοσιονομικά οφέλη και ας καμαρώνει όσο θέλει ο Στουρνάρας και οι συν αυτώ με τα νούμερα, που τάχατες δείχνουν ανάκαμψη από του χρόνου. Η συνέχιση της πολιτικής που επιβάλλει σήμερα η Μέρκελ, με τα όποια μερεμέτια, θα έχει ως συνέπεια μια ανάκαμψη δραματικά αργή, «άνεργη» με «κινεζικές» νησίδες εξαθλιωμένων εργατών χωρίς δικαιώματα. Η στρατηγική της «κινεζοποίησης» της αγοράς εργασίας δεν προορίζεται μάλιστα μόνο για την Ελλάδα και τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Σήμερα στη Γερμανία υπάρχουν 8,5 εκατ. Γερμανοί που παίρνουν 400 ευρώ στο πλαίσιο εφαρμογής ειδικών ευέλικτων μορφών εργασίας, ενώ ανάλογα φαινόμενα συναντώνται στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Αυστρία, στην Ολλανδία.



Η απάντηση στο αδιέξοδο που βιώνουμε είναι εκ των πραγμάτων εξαιρετικά σύνθετη. Το ζητούμενο είναι περισσότερη Ευρώπη, αλλά όχι με αυτή την απάνθρωπη, όσο και οικονομικά αδιέξοδη συνταγή. Σε τούτη τη συγκυρία η μεν κυβέρνηση επαναφέρει το βόλεμα μέσω stage εκτός ΑΣΕΠ, ενώ η αντιπολίτευση αναζητά τη λύση στη δραχμή.



Πόρκα μιζέρια, που θα έλεγε και ο Λέτα.

Read More