Γκρίνιες στην οδό Ομονοίας

Η φτώχεια φέρνει γκρίνια. Η περισσότερη φτώχεια, φέρνει περισσότερη γκρίνια. Ώσπου φτάνει η στιγμή να ανάγεται σε μείζον ζήτημα η αλλαγή του κανονισμού χρήσης πεζοδρομίων στην οδό Ομονοίας, αφού οι επαγγελματίες έχουν επιδοθεί σε μια αναμέτρηση «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Όταν ένας επαγγελματίας τολμήσει να βγάλει κάτι τις από την πραμάτεια του στο πεζοδρόμιο, βρίσκεται πάντα ένας συνάδελφός του να ενημερώσει τη Δημοτική Αστυνομία και να απαιτήσει την αυστηρή τήρηση του υφιστάμενου κανονισμού, που αποδίδει τα πεζοδρόμια της οδού Ομονοίας αυστηρά στους πεζούς. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι της αγοράς τρώνε τις σάρκες τους, λόγω της κρίσης που τους έχει γονατίσει και του ανταγωνισμού, με την κακή έννοια του όρου.

Αυτό που χρειάζεται είναι η ανακάλυψη της αξίας του μέτρου, που εν προκειμένω έχει χαθεί. Προφανώς δεν είναι κακό να μπορούν οι επαγγελματίες να βγάζουν κάποιες προσφορές σε μικρά σταντ, που δεν θα ενοχλούν σε καμμία περίπτωση την άνετη κίνηση των πεζών. Αλλά τούτο να γίνει με τη δέουσα αυστηρότητα, πριν εκατοστό, το εκατοστό, γίνουν και τα πεζοδρόμια της Ομονοίας αδιάβατα για τους πεζούς, όπως συμβαίνει στους «πεζόδρομους των τραπεζοκαθισμάτων». Στο μεταξύ, δεν είναι κακό να ξεκινήσει ένας διάλογος από μηδενική βάση για τη λειτουργία της αγοράς, τα ωράριά της και τους τρόπους αντίδρασης των επαγγελματιών σε τούτη την υπαρξιακή κρίση, που βιώνουν. Όσον αφορά τα ωράρια, ολοένα και περισσότεροι επαγγελματίες θέτουν ζήτημα λειτουργίας της αγοράς τα απογεύματα κατά τη θερινή περίοδο. Όλα τα απογεύματα, με στόχο την εξυπηρέτηση της κίνησης από τους τουρίστες, που χρόνο με τον χρόνο αυξάνεται. Επίσης, δεν είναι καθόλου κακή η ιδέα μετατροπής της αγοράς σε παζάρι Σάββατο παρά Σάββατο ή κάποιες Κυριακές. Η δογματική άρνηση κάθε ιδέας, που μπορεί να βοηθήσει την αγορά να αυξήσει τον τζίρο της, δεν βοηθά. Η αγορά δίνει μια αναμέτρηση επιβίωσης, σε μια εποχή εκτάκτων αναγκών και συνθηκών και οφείλει να κινηθεί αναλόγως.

Με την ευελιξία που απαιτούν οι καιροί. Σίγουρα η απάντηση στην κρίση δεν μπορεί να είναι η λειτουργία της αγοράς 24 ώρες το 24ωρο επτά μέρες την εβδομάδα. Αλλά από την άλλη, δεν είναι δυνατόν να απορρίπτεται ασυζητητί κάθε πρόταση, που μπορεί να συμβάλλει στην αύξηση του τζίρου.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Δημόσιος χώρος

Λήγει αύριο (Κυριακή 7 Οκτωβρίου) η εβδομάδα Αρχιτεκτονικής στην πόλη της Καβάλας. Μια διοργάνωση, που επικεντρώθηκε στην ανάδειξη του δημόσιου χώρου με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών. Αρχιτέκτονες και μηχανικοί κατέθεσαν σκέψεις και προτάσεις. Αντάλλαξαν απόψεις. Μα ό,τι και αν ειπώθηκε, το ζητούμενο είναι να ανακαλύψουμε ξανά προσωπικά και συλλογικά τη σημασία του δημόσιου χώρου στην καθημερινότητά μας. Να βγούμε επιτέλους από το καβούκι μας, όπως εύστοχα το έθεσε ο πρόεδρος του ΤΕΕ Ανατολικής Μακεδονίας Λάζαρος Βασιλειάδης και να συναντηθούμε με τον πλησίον. Να ανταλλάξουμε σκέψεις και απόψεις για όσα μας πονάνε. Να περπατήσουμε ή να τρέξουμε ξανά σε δρόμους ανθρώπινους. Να βρεθούμε και πάλι στις πλατείες άλλοτε αγανακτισμένοι και άλλοτε ενθουσιασμένοι με τον πρωινό ήλιο.

Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να αναλογιστούμε πώς φτάσαμε ως εδώ. Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά ο κυριότερος είναι η στροφή των νεοελλήνων στο περισσότερο ή λιγότερο ακριβό καβούκι, που κατάφεραν να αποκτήσουν τις τελευταίες δεκαετίες. Τα χρόνια που τα σπίτια ήταν χαμηλά και κάλυπταν ίσα-ίσα τις ανάγκες στέγασης κάθε οικογένειας, οι νεοέλληνες δεν πήγαιναν στο σπίτι, παρά μόνο για τα βασικά. Για ένα φαί το μεσημέρι και για έναν ύπνο το βράδυ. Κάποιοι και για να δουλέψουν. Τις άλλες ώρες μαζεύονταν έξω, σε δρόμους και πλατείες. Στα προαύλια των εκκλησιών. Για αυτό και φρόντιζαν τους δημόσιους χώρους. Γι αυτό και έσπευδαν να προσφέρουν εθελοντική εργασία όταν χρειαζόταν.

Μα τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, αυτή η σχέση ανατράπηκε πλήρως. Η απόλυτη προτεραιότητα έγινε η απόκτηση σπιτιού, όχι με στόχο την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών, αλλά με στόχο μια ψευδαίσθηση κοινωνικής ανάδειξης δια της ανέγερσης ντουβαριών. Από τα λιτά και όμορφα σπίτια των χωριών και των πόλεων, που ήταν απολύτως εναρμονισμένα με το φυσικό περιβάλλον, περάσαμε στο καρακιτσαριό των σύγχρονων παντελώς αχρείαστων μαυσωλείων. Συνάμα εγκαταλείφθηκε ο δημόσιος χώρος. Ο πλήρως αλλοτριωμένος νεοέλληνας, που δεν ήθελε πια να βλέπει τη μούρη του γείτονα, συν τω χρόνω αποστασιοποιήθηκε πλήρως από τον δημόσιο χώρο. Αντί να τον φροντίζει και να τον υπερασπίζεται μπήκε στη διαδικασία να τον καταλάβει για να αυξήσει τα δικά του προσωπικά τετραγωνικά γης.

Όταν δε τούτο δεν μπορούσε να συμβεί αδιαφορούσε. Έφτυνε καταγής και προσπερνούσε. Τώρα, που η φούσκα της μεταπολίτευσης έσκασε, καλούμαστε να ανακαλύψουμε από την αρχή την έννοια του δημόσιου χώρου, όπου μέχρι χτες αποπατούσαμε.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Απαράδεκτοι

Η αδυναμία της Δημοτικής Κοινότητας Καβάλας να συνεδριάζει σε απαρτία ώστε να μπορεί να παίρνει αποφάσεις, που αφορούν τους πολίτες, την αγορά, την πόλη φανερώνει μια αδυναμία του Καλλικράτη. Η σκέψη του νομοθέτη δεν ήταν εσφαλμένη. Στο πλαίσιο της συνένωσης των μικρότερων δήμων σε μεγάλους, δημιουργήθηκαν νέα όργανα με προφανή στόχο να μην χάνεται η διαπροσωπική επαφή του πολίτη με τον δήμο. Αυτός είναι και ο ρόλος της Δημοτικής Κοινότητας Καβάλας. Είναι ένα όργανο, που δεν ασχολείται με το σύνολο του δήμου, που μεγάλωσε πολύ μετά τη συνένωση με τον πρώην δήμο Φιλίππων, αλλά μόνο με τη Δημοτική Κοινότητα Καβάλας. Έτσι, που να μη χάνεται η διαπροσωπική σχέση του δημότη με τους διοικούντες τον δήμο. Αυτή η μοναδική σχέση που κάνει την ειδοποιό διαφορά στον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο πολίτης και διαχωρίζει, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο, την κεντρική κυβέρνηση από την αυτοδιοίκηση. Η κεντρική κυβέρνηση μοιραία είναι πιο απρόσωπη. Αντιθέτως, η αυτοδιοίκηση δίνει τη δυνατότητα στον δημότη να ζητά τη λύση του προβλήματος από τον Τάσο, τον Μπάμπη και τη Σοφία. Τούτο έχει και τα υπέρ και τα κατά. Αλλά τα πλεονεκτήματα είναι περισσότερα.

Μόνο που στην περίπτωση της Δημοτικής Κοινότητας Καβάλας η υπόθεση έχει στραβώσει και μάλιστα κατά πολύ. Συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων αναβάλλονται γιατί περισσότερα από τα μισά μέλη του συμβουλίου είναι ασυνεπή. Δεν πηγαίνουν στις συνεδριάσεις. Προφανώς, θα έχουν τους λόγους τους. Δεν είναι επαγγελματίες πολιτικοί και έχουν χίλια δυο στο κεφάλι τους. Μα στο μεταξύ, εξαιτίας της δικής τους ασυνέπειας, καθυστερούν υποθέσεις πολιτών, που εξετάζονται από το συγκεκριμένο συμβούλιο. Καθυστερεί η έγκριση αδειών καταστημάτων, που πληρούν όλες τις προϋποθέσεις αλλά πηγαίνουν κι έρχονται στη Δημοτική Κοινότητα Καβάλας ελλείψει απαρτίας.

Μπορεί μέχρι ενός σημείου να φταίει ο θεσμός, που δεν εμπνέει τους εκλεγμένους. Αν στην Καβάλα δεν μπορούν να κάνουν απαρτία για να συνεδριάσουν, σε άλλες πόλεις οι συνεδριάσεις των αντίστοιχων συμβουλίων γίνονται τηλεφωνικώς. Μα είναι βέβαιο, πως φταίει και ο Χατζηπετρής. Φταίνε πρώτα από όλα τα μέλη της Δημοτικής Κοινότητας Καβάλας, που συστηματικά δεν προσέρχονται στις συνεδριάσεις, προσβάλλοντας τους δημότες, την ψήφο των οποίων διεκδίκησαν στις προηγούμενες εκλογές. Η απαράδεκτη συμπεριφορά τους είναι ένα απτό δείγμα του τρόπου με τον οποίο ο νεοέλληνας αντιλαμβάνεται τη λειτουργία της δημοκρατίας. Δίνει έμφαση στα δικαιώματα που προσφέρει στον πολίτη, αλλά αδιαφορεί προκλητικά για τις υποχρεώσεις του.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Η άμμος στην κλεψύδρα τελειώνει

Η άμμος στην κλεψύδρα τελειώνει. Οι αντοχές της ελληνικής κοινωνίας, όπως και της ισπανικής, της πορτογαλικής και πολύ πιθανά σύντομα και της ιταλικής, παρά τις σημαντικές διαφορές των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, τελειώνουν. Η πολιτική της δραματικής και διαρκούς υποβάθμισης του επιπέδου ζωής των πολλών εν ονόματι του εξορθολογισμού των δημοσίων οικονομικών δεν μπορεί να γίνει ανεκτή για πολύ, διότι δεν προσφέρει προοπτική. Οι συνταγές του ΔΝΤ και των τροϊκανών δεν προσφέρουν νέες ευκαιρίες ανάπτυξης δια του εξορθολογισμού της δημοσιονομικής κατάστασης των χωρών, που έχουν αναλάβει να «σώσουν». Προσφέρουν μόνο πόνο. Φτώχεια και δυστυχία. Μα, συνάμα ξεφτιλίζουν καθημερινώς ό,τι απόμεινε από το ευρωπαϊκό όραμα και στέλνουν τους απελπισμένους πολίτες συστημένους στις πολιτικές δυνάμεις που λιγότερο ή περισσότερο απροκάλυπτα πρεσβεύουν έναν μοναχικό δρόμο εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου, που πιθανότατα θα σημάνει ακόμα περισσότερα δεινά. Ακόμα περισσότερη φτώχεια.

Το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα των δυνάμεων που βάλλουν κατά της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας είναι η ρήξη με μια πολιτική, που φαντάζει και είναι αποδεδειγμένα αδιέξοδη και καταστροφική. Οι πολίτες που συν τω χρόνω πείθονται ότι αυτή η πολιτική δεν οδηγεί πουθενά, μοιραία στρέφονται στην αντίθετη κατεύθυνση. Μπορεί οι περισσότεροι να αντιλαμβάνονται το ρίσκο, αλλά μέρα με τη μέρα πείθονται ότι δεν υπάρχει άλλη προοπτική. Ευρισκόμενοι σε ένα σταυροδρόμι και γνωρίζοντας ότι ο ένας δρόμος οδηγεί σίγουρα σε αδιέξοδο, ενώ ο άλλος κρύβει κινδύνους, ενδεχομένως πολύ μεγάλους, η επιλογή είναι αυτονόητη. Διαλέγουν τον δρόμο, που παρά τους κινδύνους που πολύ πιθανά κρύβει, δίνει τουλάχιστον την αμυδρή ελπίδα ενός διεξόδου. Μια κάποια προοπτική.

Ίσως μια από τις τελευταίες ευκαιρίες που απομένουν για τη διάσωση του εγχειρήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι τα σενάρια για ένα «ευρω-πακέτο» για την Ελλάδα, την Ισπανία και την Κύπρο. Μια λύση πολιτική στο σημερινό απόλυτο αδιέξοδο, που δεν θα περιέχει μόνο επώδυνες αλλαγές, αλλά και ρευστότητα προκειμένου να κινηθεί η οικονομία. Σε εξίσου οριακή κατάσταση βρίσκεται η τρικομματική κυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά, που πρεσβεύει την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Πέραν των κινήσεων που πρέπει να γίνουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τη διαχείριση του χρέους και τη ρευστότητα της αγοράς, οι τρεις εταίροι δεν μπορούν να συνεχίσουν τη συνεργασία τους με μια σχέση «εντός, εκτός και επί τα αυτά» την οποία επέλεξαν οι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Ή θα αναλάβουν καθήκοντα αντιπροέδρων, όπως συμβαίνει στις κυβερνήσεις συνεργασίας στην υπόλοιπη Ευρώπη, ή θα πέσουν άκλαυτοι. Η άμμος στην κλεψύδρα τελειώνει.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Συλλάβετε τους κουμπουροφόρους

Οι πυροβολισμοί που ακούστηκαν κατά τα επεισόδια έξω από το Κέντρο Φιλοξενίας Μεταναστών στο Παρανέστι Δράμας, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης της Ελληνικής Αστυνομίας της Περιφέρειας, υποχρεώνουν την επίσημη Πολιτεία να αντιδράσει. Να αφοπλίσει άμεσα τους κουμπουροφόρους που έχουν πυκνώσει επικίνδυνα και στοχεύουν στην καρδιά της δημοκρατίας. Όσοι δε, αριστεροί και δεξιοί, Παοκτσήδες και Ολυμπιακοί, ρομαντικοί ή απλώς τρελαμένοι, επιμένουν να πιπιλίζουν την εξαιρετικά επικίνδυνη ανοησία ότι αυτό που ζούμε δεν είναι δημοκρατία είναι καιρός να αντιληφθούν ότι η δημοκρατία μας μπορεί να νοσεί, να αιμορραγεί καθημερινά λόγω διαφθοράς, να αδυνατεί να προσφέρει ακόμα και τις στοιχειώδεις κοινωνικές παροχές, αλλά είναι δημοκρατία. Τούτο σημαίνει ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν όσο αιρετικές απόψεις επιθυμούν. Να διαδηλώνουν είτε διεκδικώντας το δικαίωμα στη δωρεάν Παιδεία και Υγεία, που στις μέρες αμφισβητείται, είτε διαμαρτυρόμενοι που ένα εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο στο Παρανέστι της Δράμας έγινε εν μία νυκτί Κέντρο Φιλοξενίας Μεταναστών. Το δικαίωμά τους αυτό μπορεί να χωρά ακόμα και επεισοδιακές συγκρούσεις με τις αστυνομικές αρχές.

Αλλά ίσαμε εκεί. Οι κουμπουροφόροι, που πυροβόλησαν χθες ξεπέρασαν τα εσκαμμένα. Αν και πυροβόλησαν στον αέρα στόχευσαν ευθέως κατά της δημοκρατίας. Έστειλαν μήνυμα σαφές. Είναι εδώ και είναι οπλισμένοι. Χθες πυροβόλησαν στον αέρα, αύριο θα φροντίσουν να μην ξαστοχήσουν. Μόνο, που στο μεταξύ, οι αστυνομικές αρχές, που έχουν καθήκον να προστατεύουν τη δημοκρατία από εγκληματικά στοιχεία που την απειλούν, οφείλουν να πάρουν τα μέτρα τους. Στην επίσημη ανακοίνωση ονοματίζεται η «Πατριωτική Κίνηση», στην οποία ανήκαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι διαδηλωτές, σύμφωνα πάντα με την ανακοίνωση της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης.

Άρα, τούτο σημαίνει ότι οι κουμπουροφόροι μπορεί να ανήκουν ή να μην ανήκουν στις τάξεις της συγκεκριμένης οργάνωσης. Αλλά η αστυνομία οφείλει να το ερευνήσει. Να αναζητήσει ποιοι ήταν αυτοί που έφεραν οπλισμό και πυροβόλησαν διαμαρτυρόμενοι για τη δημιουργία Κέντρου Φιλοξενίας Μεταναστών στο Παρανέστι. Ποιοι σηκώνοντας τα κουμπούρια αμφισβήτησαν δια των όπλων το δικαίωμα της ελληνικής κυβέρνησης να ασκεί τα καθήκοντά της, κάνοντας ενδεχομένως λάθη τραγικά. Λάθη για τα οποία θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις στη Βουλή ή λάθη που θα της στοιχίσουν στις επόμενες εκλογές. Λάθη, που στη δημοκρατία τιμωρούνται δια της ψήφου και όχι με τα κουμπούρια.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Σκοτεινά δωμάτια

Η πρωταθλήτρια Γερμανίας στο ποδόσφαιρο Μπορούσια Ντόρτμουντ έχει θέσει σε εφαρμογή έναν πρωτοποριακό τρόπο βελτίωσης της τεχνικής των ποδοσφαιριστών της. Το σκοτεινό δωμάτιο. Οι εξοπλισμένοι με μηχανήματα τέσσερις τοίχοι του δωματίου 14 τετραγωνικών μέτρων στέλνουν ακατάπαυστα μπάλες στα πόδια του ποδοσφαιριστή, αναγκάζοντάς τον να βελτιώσει τα αντανακλαστικά του, τις υποδοχές του, το «σημάδι» του, την τεχνική στις επαφές με την μπάλα, τις μεταβιβάσεις και τα σουτ. Ο ποδοσφαιριστής καλείται να σημαδέψει 64 διαφορετικούς στόχους, σε συνδυασμό ασκήσεων που γεννά το κεφάλι του προπονητή και εκτελεί ο υπολογιστής, με την ταχύτητα που το πρόγραμμα, ανάλογα με την επιθυμητή δυσκολία, προβλέπει. Σύμφωνα με τους συνεργάτες του προπονητή της ομάδας Γιούργκεν Κλοπ, που έχουν ειδικευτεί στη χρήση του εργαλείου, «15 λεπτά εξάσκησης για βελτίωση της τεχνικής μέσα στη συγκεκριμένη αίθουσα αντιστοιχούν σε 2 ώρες δουλειάς στο συγκεκριμένο κομμάτι».

Ανάλογα προγράμματα που συνδυάζουν τις νέες τεχνολογίες με την επιστημονική παρακολούθηση της φυσικής κατάστασης των ποδοσφαιριστών χρησιμοποιούν οι περισσότερες ευρωπαϊκές ομάδες με τις οποίες παίζουν οι ελληνικές ομάδες στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Αυτό που βλέπουν οι ποδοσφαιρόφιλοι στο γήπεδο ή στην τηλεόραση είναι μια αναμέτρηση δυο ομάδων, που τύποις ξεκινούν από την ίδια αφετηρία. Έντεκα παίκτες εναντίον έντεκα παικτών, δυο προπονητές και τα επιτελεία τους αναμετρώνται ξεκινώντας πάντα από το 0-0. Αυτό που δεν φαίνεται είναι ό,τι προηγήθηκε για να φτάσουν οι δυο ομάδες να παραταχθούν στον αγωνιστικό χώρο. Για κάθε σκοτεινό δωμάτιο της Ντόρτμουντ, υπάρχει και μια διακοπή ρεύματος σε ένα ελληνικό γήπεδο γιατί δεν υπήρχαν χρήματα για να πληρωθεί ο λογαριασμός. Για κάθε άσκηση με μπάλες που πετιούνται από κάθε πιθανό και απίθανο σημείο υπάρχει ένα παράδειγμα ελληνικής ομάδας που δεν έχει ακόμα και αυτές τις μπάλες να δώσει στους ποδοσφαιριστές της για να ασκηθούν.

Δεν συμβαίνει μόνο στο ποδόσφαιρο. Συμβαίνει στα πανεπιστήμια, στα εργαστήρια, στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, στην αγροτική παραγωγή, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που σε άλλες χώρες υποστηρίζονται και στην Ελλάδα σαμποτάρονται συστηματικά λόγω των συχνά ανυπέρβλητων γραφειοκρατικών εμποδίων που θαρρείς και κάποιος ταραγμένος νους επί τούτου δημιούργησε. Με αυτούς ανταγωνιζόμαστε στην παγκόσμια αγορά εργασίας. Με τη διαφορά ότι αυτοί βελτιώνονται ραγδαία σε «σκοτεινά δωμάτια», όταν εμείς εδώ είμαστε παγιδευμένοι σε άλλα «σκοτεινά δωμάτια» δίχως δυνατότητα διαφυγής.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Η απάντηση στο αδιέξοδο

Μέρα με τη μέρα, τα ρήγματα στην ελληνική κοινωνία βαθαίνουν. Όσο περνά ο καιρός δεν περισσεύει χώρος για συμφωνίες και διαφωνίες επί πολιτικών με βάση επιχειρήματα. Οι ύβρεις και οι κραυγές κυριαρχούν. Απελπισμένοι ελεύθεροι επαγγελματίες βάλλουν εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, βέβαιοι ότι αυτή είναι η αιτία όλων των δεινών. Οργισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι αντιτείνουν ότι ουδέποτε φοροδιέφυγαν και ρίχνουν το ανάθεμα στους ελεύθερους επαγγελματίες, τις αποδείξεις που δεν κόπηκαν και τους φόρους που δεν αποδόθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες. Πολλοί από τους οπαδούς των κομμάτων, που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, αρνούνται να μπουν στη βάσανο της πολιτικής κριτικής, προτιμώντας να καθυβρίζουν ασυστόλως και να χαρακτηρίζουν ελαφρά τη καρδία τους απέναντι ως προδότες, δωσίλογους και τσιράκια ξένων αφεντάδων. Πολλοί από τους οπαδούς των κομμάτων που μετέχουν στην κυβέρνηση αμυνόμενοι στις κατηγορίες περί εθνοπροδοτών και προσκυνημένων κλείνουν τα αυτιά τους στην κριτική και είναι φορές σε τούτη την προσπάθεια που πέφτουν στην παγίδα να υπερασπίζονται τις δεδομένα αποτυχημένες συνταγές της τρόικας και του ΔΝΤ.

Αυτός ο διάλογος κωφών αβαντάρεται από πλήρως αναξιόπιστα –συχνά εθνικιστικά- μπλοκ με εξαιρετικά ύποπτο ρόλο, ενώ ιστορικές εφημερίδες όπως «Το Βήμα» με σικέ αποκαλύψεις σαν το δήθεν στρατιωτικό πραξικόπημα που τάχατες ετοιμαζόταν έναν χρόνο πριν δίνουν τη χαριστική βολή σε ό,τι είχε απομείνει από την αξιοπιστία των εφημερίδων και τη χαμένη τιμή του Τύπου.

Στο μεταξύ, οι πιέσεις της τρόικας για αίμα καλά κρατούν. Υπό το βάρος της παταγώδους αποτυχίας της συνταγής τους στην Ελλάδα και της αγωνίας τους να κερδίσουν τις εντυπώσεις αναθεωρούν συνεχώς προς τα πάνω τις απαιτήσεις τους για συρρίκνωση του δημοσίου τομέα, αδιαφορώντας για το ενδεχόμενο κατάρρευσης της κρατικής μηχανής. Δεν τους φτάνει η συντεταγμένη μείωση προσωπικού που προωθεί ο Μανιτάκης. Απαιτούν τη θυσία χιλιάδων υπαλλήλων και μάλιστα αξιώνουν την απόλυση υπαλλήλων που δεν θα δικαιούνται σύνταξη. Αποδεικνύοντας ότι το ζητούμενο δεν είναι η περιστολή των δαπανών, αλλά η παραδειγματική τιμωρία των «άσωτων» του ευρωπαϊκού νότου. Η προτεσταντικής αντίληψης τιμωρία επί γης.

Το αδιέξοδο φαντάζει και είναι απόλυτο, αλλά ευτυχώς δεν λείπουν οι νηφάλιες φωνές σαν αυτή του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, που έδωσε τη λακωνική απάντηση στην πολυσύνθετη κρίση με θαυμαστή ευστοχία: «Ο στοματικός έρωτας είναι επικίνδυνη και χυδαία πράξη».

Νίκος Σπιτσέρης

Read More