"Ειδήσεις" στο Ίντερνετ

Αυτό που συμβαίνει με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την ενημέρωση μέσω Ίντερνετ γενικότερα ξεπερνάει και την πιο αρρωστημένη φαντασία. Οποιοσδήποτε δημοσιοποιήσει όποια παπαριά του ‘ρθει ανεξαρτήτως καλών ή κακών προθέσεων, προκαλεί ένα κύμα αντιδράσεων ανθρώπων που ούτε μπορούν, ούτε θέλουν να διασταυρώσουν την αλήθεια της είδησης. Η «είδηση» αυτή αναπαράγεται με ασύλληπτη ταχύτητα λόγω της ευκολίας που παρέχουν οι νέες τεχνολογίες και σε χρόνο ελάχιστο έχει δημιουργηθεί ολόκληρο θέμα. Μάλιστα, όσο μεγαλύτερη και συχνά πιο επιδεικτικά ψευδής είναι η ανάρτηση τόσο μεγαλύτερος είναι ο ντόρος που προκαλείται. Απτό παράδειγμα, που μάλιστα υποχρέωσε την απάντηση από δεκάδες γλωσσολόγους, είναι ο ντόρος που έγινε δήθεν με την επιχείρηση μείωσης των φωνηέντων της ελληνικής γλώσσας. Μια ανεύθυνη και πέρα για πέρα αντιεπιστημονική προσέγγιση από μια δασκάλα κάπου στην Αθήνα έγινε μέσω facebook παλιρροϊκό κύμα αντιδράσεων κατά του δήθεν επιχειρούμενου αφελληνισμού της γλώσσας. Όχι, δεν ήταν η προσέγγιση της δασκάλας που δημιούργησε τον θόρυβο. Ήταν η αναπαραγωγή της μέσω facebook, που δημιούργησε το πρόβλημα.

Χθες, μια άλλη ανάρτηση «ανάλογης εγκυρότητας» αναπαράχθηκε με τη γνωστή ταχύτητα του μέσου, προκαλώντας κύματα αγανάκτησης. Βάσει της ανάρτησης, μια κοπέλα θέλησε να βγάλει την ελληνική σημαία που είχε μαζί της και να βγει φωτογραφία στην Ακρόπολη, αλλά επενέβησαν οι υπάλληλοι και της το απαγόρευσαν επικαλούμενοι έναν νόμο, που ουδέποτε ψηφίστηκε. Το τι επακολούθησε δεν είναι εύκολο να περιγραφεί. Οι ατάκες για τους «πουλημένους» και τους «δωσίλογους», που τάχατες έχουν πουλήσει τη χώρα μισοτιμής έδωσαν και πήραν, ώσπου κάποια στιγμή βγήκε κάποιος και διέψευσε το γεγονός. Αλλά τι μ’ αυτό; Οι κοινοποιήσεις συνεχίστηκαν και μετά τη διάψευση.

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των κοινοποιήσεων είναι ένας πρωτόγονος εθνικισμός βάσει του οποίου είμαστε ο περιούσιος λαός της οικουμένης, που όλοι φοβούνται και όλοι θέλουν να εξαφανίσουν από προσώπου γης. Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικάνοι, Γερμανοί, κυρίως αυτοί, άλλο δεν κάνουν από το να εξυφαίνουν νυχθημερόν σχέδια εξόντωσης της αθάνατης ελληνικής φυλής. Εάν για παράδειγμα αύριο ένας χρήστης του facebook γράψει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου πήγε στον Άρη καλεσμένος εξωγήινων, ή ότι ο Τσίπρας φόρεσε κουκούλα και λήστεψε μια τράπεζα κάπου στο Λεκανοπέδιο, ουδείς θα ταραχτεί ή θα μπει στη διαδικασία αναπαραγωγής της «είδησης». Εάν όμως η ανάρτηση αφορά οποιαδήποτε παπαριά περί ανθελληνισμού, τότε θα γίνει χαμός.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Κατσαρόλα

Η συνέχιση της ίδιας αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής κατ’ εντολήν των φονταμενταλιστών των αγορών σωρεύει οργή. Εκρηκτική κοινωνική ύλη, που κάποια στιγμή μπορεί να κάνει το «μπαμ» και να παρασύρει ό,τι βρει μπροστά της. Όχι μόνο όσους κυβερνούν, όπως θέλουν να πιστεύουν όσοι ανέλαβαν εργολαβικά τον ρόλο της Κασσάνδρας στον βολικό ρόλο της αντιπολίτευσης, αλλά τους πάντες. Ακόμα και αυτούς που δεν έχουν κυβερνήσει λεπτό. Συνέβη με τους απλήρωτους εργαζόμενους της κοινωφελούς εργασίας, που δεν πρόγκηξαν μόνο τους κυβερνώντες, αλλά και τους αντιπολιτευόμενους που έσπευσαν στην πλατεία του Καπνεργάτη προς συμπαράσταση.

Στο μεταξύ, τίποτα δεν φαίνεται να ανακόπτει την πορεία προς τον όλεθρο. Οι δανειστές τα θέλουν όλα και τα θέλουν τώρα. Οι Γερμανοί απαιτούν οικονομική υποδούλωση μέσω Ειδικών Οικονομικών Ζωνών. Οι φυσικοί μας σύμμαχοι της νότιας Ευρώπης δίνουν τη δική τους μάχη επιβίωσης και ως εκ τούτου αδυνατούν να βοηθήσουν. Ενδεχομένως, να μην είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι σε τούτο τον πόλεμο ή θα σωθούμε όλοι μαζί, με τις μικρότερες έστω δυνατές απώλειες, ή θα καταστραφούμε όλοι μαζί.

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση Σαμαρά δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα με όρους ομάδας καφενείου. Όχι πως δεν υπάρχουν καλοί παίκτες, αλλά είναι βέβαιο ότι δεν έχουν κάνει μια προπόνηση μαζί. Άλλος πήρε απόφαση να καθίσει στην άμυνα διότι οι καφέδες, τα ποτά και τα τσιγάρα δεν του επιτρέπουν «ανεβασιές», κατά πώς λέγαμε πιτσιρικάδες στις αλάνες. Άλλος στολίζεται και ακκίζεται ακροβολισμένος κάπου στην επίθεση. Ο Σαμαράς «επαναδιαπραγματεύεται» τίποτα με εκπληκτική προσήλωση, επιχειρώντας να ανακτήσει την αξιοπιστία της χώρας, ο Βενιζέλος βάλλει κατά των αντιλαϊκών μέτρων του πακέτου των 11,5 δισ. ευρώ, που ο ίδιος προσυπέγραψε παραδίδοντας άλλη μια μνημειώδη επίδειξη πολιτικής αναξιοπιστίας και ο Κουβέλης πασχίζει μέσα στον χαμό να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα. Δηλώνει έτοιμος να υπερψηφίσει το επαχθές πακέτο, που επιτείνει την ύφεση και φέρνει τον όλεθρο υπό τον όρο ότι θα αφαιρούνται επαχθή μέτρα στην πορεία, εφόσον βρίσκονται ισοδύναμα.

Άλλο δεν μας μένει από την προσευχή και τα ξόρκια σαν και κείνο που έκανε ένας Έλληνας φοιτητής στη Γιουγκοσλαβία χρόνια πριν για να εντυπωσιάσει μια συμφοιτήτριά του. Έβαλε ο αφιλότιμος ένα κιλό καφέ στην κατσαρόλα και αφού τον μαγείρεψε την αναποδογύρισε και ζήτησε από μια καλή του φίλη να του πει το φλυτζάνι για έναν χρόνο. Τα κατάφερε.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Δυο επιλογές

Το παραμύθι με τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες στην Περιφέρεια έχει δράκο γερμανικό. Αυτή είναι η αλήθεια. Ο στόχος δεν είναι η ανάπτυξη. Δεν θέλουν να δημιουργήσουν κάτι αντίστοιχο της Silicon Valley, με στόχο να τονώσουν την καινοτομία των επιχειρήσεων και να τις απελευθερώσουν από τα γραφειοκρατικά δεσμά. Στόχος είναι η οικονομική κατοχή με όρους επαχθέστατους. Είναι ό,τι συνέβη με την επέλαση του φασόν τη δεκαετία του ’80. Οι γερμανικές εταιρίες ήρθαν μαζικά στην Ελλάδα για να εκμεταλλευτούν το χαμηλό εργατικό κόστος. Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου αύξησε κατακόρυφα αυτό το κόστος άρχισαν να φεύγουν προς Βουλγαρία. Τώρα θέλουν να επιστρέψουν με όρους κατακτητή. Να μην παίρνουν και να μην δίνουν λογαριασμό. Να αγνοούν επιδεικτικά το ύψος των μισθών που ορίζουν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τους όρους σεβασμού του περιβάλλοντος. Να είναι σε θέση να απασχολούν ακόμα και παράνομους μετανάστες από τα κέντρα φύλαξης μεταναστών που δημιουργούνται.

Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς αντιμετωπίζεται ο εν λόγω κίνδυνος. Με την ντε φάκτο απόρριψη αυτού του σχεδιασμού ή με μια σοβαρή προσπάθεια αλλαγής των όρων; Στην πρώτη περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι δεδομένο. Απομακρύνεται ο κίνδυνος δημιουργίας στρατοπέδων εργασίας με αναλώσιμους εργαζόμενους, αλλά το πρόβλημα της υπανάπτυξης, με δείκτες που αντιστοιχούν σε εμπόλεμες περιόδους δεν λύνεται. Στη δεύτερη περίπτωση, απαιτείται ένα σχέδιο που θα υπηρετεί την αναγκαιότητα της τόνωσης της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας, χωρίς τούτο να συνεπάγεται την ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων και την ασύδοτη επιχειρηματική δράση εις βάρος του περιβάλλοντος και των δημοσίων εσόδων. Ένα σχέδιο, που παράλληλα με την προσέλκυση ξένων επενδύσεων θα αφήνει το περιθώριο ανάπτυξης και στις ελληνικές επιχειρήσεις σε ένα περιβάλλον ευνοϊκό. Όχι, δεν χρειαζόμαστε, ούτε μπορούμε να δημιουργήσουμε μικρές Silicon Valley και να γίνουμε πρωταγωνιστές παγκοσμίως στις νέες τεχνολογίες, αλλά σίγουρα μπορούμε να στραφούμε στοχευμένα σε τομείς που θα έπρεπε ήδη να πρωταγωνιστούμε όπως η εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας.

Η απάντηση που μένει να δοθεί είναι αν η ελληνική Πολιτεία θέλει και μπορεί να μπει σε τούτο το παιχνίδι με τους δικούς της όρους. Εάν δεν μπορεί υπάρχει πάντα η πρώτη επιλογή.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Ασυνόδευτα

Είναι εργαζόμενοι που νοικιάστηκαν. Η συμφωνία κλείστηκε για χρονικό διάστημα 5 μηνών προς 625 ευρώ τον μήνα. Αυτό. Πέραν τούτου ουδέν. Ούτε καριέρες, ούτε αποχαιρετισμοί, ούτε προγραμματισμός αδειών. Τίποτα. Τους χρειάστηκαν, τους νοίκιασαν και πάει. Όχι πως αυτός είναι ο λόγος που αργούν να τους πληρώσουν. Όχι. Άλλωστε, και όταν νοικιάζεις οφείλεις να τηρείς τη συμφωνία. Ούτε το διαμέρισμα που νοικιάζεται κάνει καριέρα και έχει δικαιώματα, αλλά το νοίκι πληρώνεται κανονικά κάθε μήνα. Οι καθυστερήσεις οφείλονται στον λαβύρινθο της γραφειοκρατίας. Στη βεβιασμένη έναρξη ενός προγράμματος για να απασχοληθούν κατά κάποιον τρόπο μερικές χιλιάδες άνθρωποι και να πάψουν να γκρινιάζουν πριν αποσαφηνιστεί ο ρόλος του καθενός. Με αποτέλεσμα να μην γνωρίζει το υπουργείο Εργασίας τι ποιεί το ΑΣΕΠ, το ΑΣΕΠ τι ποιούν οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις τι ποιούν οι δήμοι και οι άλλοι οργανισμοί στους οποίους έχουν επινοικιάσει αυτούς τους ανθρώπους.

Διότι αυτό συμβαίνει. Άλλος τους νοικιάζει και μετά τους παραχωρεί. Μια διαδικασία, που δεν ταιριάζει σε ανθρώπους αλλά σε δέματα ασυνόδευτα, σαν και κείνα που συνήθιζε να στέλνει και να λαμβάνει η μάνα με το ΚΤΕΛ. Πληρώνεις στη Θεσσαλονίκη και το δέμα φτάνει στο ΚΤΕΛ της Καβάλας. Κάπου εκεί σκάλωσε η δουλειά. Στη διαδικασία παράδοσης. Στο delivery, όπως το λέμε στα ελληνικά. Όχι, η καθυστέρηση δεν έγινε εσκεμμένα. Απλώς κάποιος ξέχασε να παραδώσει τα δέματα, ή μπέρδεψε τα δρομολόγια. Ενδεχομένως και τα λεωφορεία. Συμβαίνει αυτό καμιά φορά με τα ασυνόδευτα.

Αυτό που ουδέποτε συνέβαινε με τα ασυνόδευτα και -παραδόξως πώς- συμβαίνει με τους εργαζόμενους του προγράμματος κοινωφελούς εργασίας είναι οι διαμαρτυρίες. Πού ακούστηκε να διαμαρτύρονται δέματα που εστάλησαν σε λάθος προορισμό; Αυτό είναι που έχει περισσότερο αποσυντονίσει και τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, που ανέλαβαν το πάρε-δώσε και τους κυβερνητικούς παράγοντες, που απλά έδωσαν την εντολή για την αποστολή. Οι διαμαρτυρίες των «ανθρώπων-δεμάτων». Η αξίωσή τους να πληρωθούν μια πολύ συγκεκριμένη ημερομηνία. Τα ενοχλητικά τηλεφωνήματα στους διαμετακομιστές. Αλλά πού θα πάει; Πρόγραμμα με πρόγραμμα, ενοικίαση την ενοικίαση, θα εμπεδωθούν οι νέοι ρόλοι. Οι αποστολείς των «ανθρώπων-δεμάτων» δεν θα κάνουν άλλα ανόητα λάθη, ενώ και οι «άνθρωποι-δέματα» θα συνειδητοποιήσουν τον ρόλο τους.

«Πού ‘σαι, Γιώργη; Πιάσε δυο καλούς ελαιοχρωματιστές για τρεις μέρες. Και γράψτο με τα υπόλοιπα».

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Σκουπίδια

Η πρωτοβουλία του δημάρχου Καβάλας Κωστή Σιμιτσή να συζητήσει στην Αθήνα το ζήτημα της δημιουργίας εργοστασίου επεξεργασίας σκουπιδιών επιδέχεται τρεις εξηγήσεις: Η πρώτη, ότι τόσα χρόνια δήμαρχος δεν έχει ακόμα αντιληφθεί τι συμβαίνει σε τούτη τη χώρα. Η δεύτερη, ότι έχει αντιληφθεί με δεδομένη και την τύχη της υπόθεσης του Κέντρου Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών στη Νέα Καρβάλη, αλλά φιλοδοξεί ότι ετούτη τη φορά μπορεί να τα καταφέρει. Η τρίτη, ότι καίτοι δεν έχει αυταπάτες ανοίγει τη συζήτηση για αντιπερισπασμό, προκειμένου να αποφύγει τη συζήτηση επί άλλων θεμάτων. Πάντως, ό,τι και αν συμβαίνει με τον Σιμιτσή, το ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων είναι πρώτα και κύρια υπόθεση της κοινωνίας. Των πολιτών ετούτης της χώρας που έχουν καταλήξει στο «ασφαλές» συμπέρασμα ότι το ζήτημα με τα σκουπίδια είναι να τα βγάζει ο καθένας έξω από την αυλή του και ο δήμος με τη σειρά του να τα πετάει κάπου μακριά όπου να μην είναι ορατά και η μπόχα να μην ενοχλεί.

Μέχρις εκεί. Από κει και μετά ουδείς νοιάζεται για τις «παράπλευρες» ζημιές στο περιβάλλον. Για τη μόλυνση των υπογείων υδάτων δια της διήθησης. Για τους κινδύνους πρόκλησης πυρκαγιάς που συνεπάγεται η ύπαρξη ανεξέλεγκτων χωματερών στα δάση. Άρα, όποια και αν είναι τα κίνητρα του δημάρχου Καβάλας ένα είναι το βέβαιο: Ότι είναι αμφίβολο αν όντως μπορεί κάτι να κάνει όταν η «κοινωνία των πολιτών» διέπεται –ανεξαρτήτως κομματικής σημαίας- από έναν σταρχιδισμό για το σήμερα και το αύριο. Όταν η λέξη ευθύνη αφορά μόνο τον πλησίον και ουδέποτε εαυτόν.

Όχι, η λέξη ευθύνη δεν θα δικαιωθεί αν προχωρήσει ο «σχεδιασμός» για δημιουργία εργοστασίου καύσης απορριμμάτων στην περιοχή του Ξεριά. Το συγκεκριμένο σχέδιο μπάζει από παντού και έχει δικαίως εγείρει τις έντονες διαμαρτυρίες των πολιτών της περιοχής του Νέστου. Αλλά τούτο δεν σημαίνει ότι έχουμε το δικαίωμα να αντιδρούμε εσαεί σε οποιονδήποτε σχεδιασμό. Η δικαιολογημένη δυσπιστία έναντι των κυβερνώντων ετούτη τη χώρα και των προθέσεών τους, δεν μπορεί να αποτελεί το μόνιμο εμπόδιο σε οιαδήποτε παρέμβαση στην υπόθεση της διαχείρισης των απορριμμάτων.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Κρας τεστ

Ενόψει του «κρας τεστ» του νέου πακέτου μέτρου που ετοιμάζεται για την εξοικονόμηση 11,5 δισ. ευρώ, ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης έπραξε το αυτονόητο. Κάλεσε τους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ που διατυπώνουν ενστάσεις στα μέτρα να αποφασίσουν οι ίδιοι αν θα παραμείνουν στο κόμμα καθώς δεν πρόκειται να τους διαγράψει, αν καταψηφίσουν. Πριν από αυτό τόνισε πως κεντρική του προτεραιότητα εξακολουθούν να αποτελούν η πολιτική σταθερότητα και η παραμονή της χώρας στο ευρώ. Με άλλα λόγια σε τούτο το κομβικό σημείο, που αντικειμενικά επηρεάζει και την πολιτική σταθερότητα και τη θέση της χώρας στην ευρωζώνη, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ δεν μπαίνει στην παγίδα της κομματικής πειθαρχίας. Οι βουλευτές του κόμματος θα ψηφίσουν αυτό που η συνείδησή τους επιβάλλει. Θα τηρήσουν δηλαδή κατά γράμμα την εντολή που έλαβαν από τους ψηφοφόρους στις πρόσφατες εκλογές.

Άλλωστε, αυτό είναι και το νόημα της σταυροδοσίας. Οι ψηφοφόροι επιλέγουν το κόμμα που ανταποκρίνεται περισσότερο στα πιστεύω και τα θέλω τους και ακολούθως τους υποψήφιους που κρίνουν ότι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο θα εκφράσουν τις θέσεις αυτές στη Βουλή. Εν προκειμένω, το δίλημμα που αυτονόητα τίθεται ενώπιον των βουλευτών της Δημοκρατικής Αριστεράς, αλλά και των άλλων κομμάτων, που συμμετέχουν στην κυβέρνηση είναι το εξής: Θα θυσιάσουν ό,τι έλεγαν προεκλογικά στο όνομα του εθνικού συμφέροντος ή θα μείνουν πιστοί σε όσα έλεγαν προεκλογικά ότι δηλαδή υπάρχουν τα περιθώρια άσκησης μιας άλλης πολιτικής, χωρίς να αμφισβητείται η συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη με το ρίσκο που τούτο συνεπάγεται;

Η απόφαση μόνο εύκολη δεν είναι. Η κοινωνία βράζει δικαίως, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι η πολιτική της χρόνιας λιτότητας δεν αποτελεί λύση. Οι πιστωτές πιέζουν και οι φονταμενταλιστές των αγορών ζητούν την κεφαλή της χώρας, μάλλον των πολιτών της, επί πίνακι. Απαντήσεις εύκολες δεν υπάρχουν. Οι βουλευτές καλούνται να αποφασίσουν υπό τις γνωστές συνθήκες που αντιμετωπίζουν από το 2009 και μετά όσοι εκλέγονται στη Βουλή. Με το πιστόλι στον κρόταφο και τον λαιμό στην αγχόνη. Αυτό θα κάνουν κι ετούτη τη φορά. Η κρισιμότητα των στιγμών είναι που επιβάλλει οι αποφάσεις να ληφθούν από πολιτικούς, που αναλαμβάνουν το βάρος της ευθύνης και όχι από πρόβατα, που είτε θα υποκύψουν σε πιέσεις, είτε θα επιχειρήσουν να καλυφθούν πίσω από το μέτρο της κομματικής πειθαρχίας.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

"Δουβλίνο ΙΙΙ"

Ο παραλογισμός της ευρωπαϊκής συνθήκης «Δουβλίνο ΙΙ» περί την ευθύνη της χώρας πρώτης εισδοχής παράνομων μεταναστών στο ευρωπαϊκό έδαφος όχι μόνο δεν μπαίνει σε διαδικασία αναθεώρησης, αλλά χειροτερεύει όπως δήλωσε πρόσφατα στη Βουλή ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας. Με άλλα λόγια οι χώρες της κεντρικής Ευρώπης που δεν γειτνιάζουν με τις χώρες των απελπισμένων ανθρώπων της Αφρικής και της Ασίας έχουν αποφασίσει να πετάξουν οριστικά το μπαλάκι στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και να απολαύσουν την ησυχία τους. Στο μεταξύ, όσοι παράνομοι μετανάστες καταφέρνουν να περάσουν από την Ελλάδα, την Ιταλία ή την Ισπανία και ακολούθως από όλα τα μπλόκα που μεσολαβούν και να φτάσουν στη χώρα προορισμού, τη Γερμανία ή την Ολλανδία για παράδειγμα συλλαμβάνονται και στέλνονται πακέτο στην ευρωπαϊκή χώρα στην οποία πρωτοπάτησαν έδαφος ευρωπαϊκό. Θαρρείς πως για τα κύματα των μεταναστών από τις χώρες του τρίτου κόσμου ευθύνονται οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου και όχι οι πλούσιες χώρες του ευρωπαϊκού βορρά.

Η αλήθεια όμως είναι ότι ετούτες οι στρατιές των εξαθλιωμένων ανθρώπων, που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και τους δικούς τους αναζητώντας μια καλύτερη ζωή δεν πρωτοπατούν ευρωπαϊκό έδαφος στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία για κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Απλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Περνούν από την Ελλάδα γιατί δεν υπάρχει τρόπος να πάνε κατευθείαν στο Βέλγιο ή τη Γερμανία.

Η απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί είναι βαθύτατα ανθρωπιστική και σύμφωνη με τις αρχές του Διαφωτισμού. Ενόψει των συζητήσεων για τη συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙΙ», που στόχο έχει να χειροτερέψει κι άλλο την κατάσταση, η Ελλάδα σε συνεργασία με τις άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα μπορούν να αντιπροτείνουν την πρόθεσή τους να σέβονται στο εξής σε απόλυτο βαθμό τα δικαιώματα αυτών των εξαθλιωμένων ανθρώπων. Με άλλα λόγια όσοι συλλαμβάνονται να δέχονται τις πρώτες βοήθειες και ακολούθως να διευκολύνονται προκειμένου να φτάσουν στη χώρα προορισμού τους όποια και αν είναι αυτή.

Με απόλυτο σεβασμό στις προτιμήσεις αυτών των ανθρώπινων ναυαγίων, που δημιούργησε η πολιτική της άνισης κατανομής του παγκόσμιου πλούτου. Εν τέλει, έφαγαν, ήπιαν, χόρτασαν. Ήρθε η ώρα να πληρώσουν τον λογαριασμό. Δεν έχουν το δικαίωμα να τον στείλουν αλλού.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More