Έλλειμμα διαβούλευσης

Ο πλήρης εξευτελισμός της έννοιας της διαβούλευσης στον δήμο Καβάλας δεν πρέπει, ούτε μπορεί να περάσει απαρατήρητος. Είναι ένα σοβαρό ζήτημα, που οφείλει να απασχολήσει τη δημοτική Αρχή, διότι εν προκειμένω δεν πρόκειται για μια νεοπασοκική παπαριά ολκής, που δεν αφορά παρά μόνο τους επαγγελματίες Πασόκους, που οσονούπω βγαίνουν μαζικά στην ανεργία. Είναι ζήτημα δημοκρατίας. Συμμετοχής της τοπικής κοινωνίας στις αποφάσεις που λαμβάνονται για λογαριασμό της στους νέους διευρυμένους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην εποχή του «Καλλικράτη».

Την πρώτη φορά που συγκλήθηκε η Επιτροπή Διαβούλευσης του δήμου Καβάλας πέρυσι έδωσαν το παρών σχεδόν όλα τα μέλη της. Μαζεύτηκαν περίπου 60 εκπρόσωποι τοπικών φορέων, δείχνοντας το ζωηρό τους ενδιαφέρον για τούτο το νέο εγχείρημα, αλλά και για το θέμα που αφορούσε το Τεχνικό Πρόγραμμα. Άκουσαν όμως τον δήμαρχο Καβάλας Κωστή Σιμιτσή να τους εξηγεί ότι δεν υπήρχε λόγος να καταθέσουν προτάσεις διότι το Τεχνικό Πρόγραμμα είχε ήδη συνταχθεί, βάσει των εξαιρετικά περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων και ως εκ τούτου οι προτάσεις τους δεν θα εισακούγονταν. Στην επόμενη σύγκληση της Επιτροπής πήρε μέρος το 1/3 των μελών. Προχθές ενόψει του προϋπολογισμού περίμεναν από τη 1 μετά το μεσημέρι μέχρι τη μιάμισι ώσπου φάνηκαν τέσσερα μέλη της Επιτροπής, που στην πορεία δεν ξεπέρασαν ποτέ τους δέκα.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να αντιληφθεί κανείς τον λόγο της απουσίας των πολιτών. Προσήλθαν στην πρώτη συνεδρίαση με ενθουσιασμό, αλλά όταν αντελήφθησαν ότι ο ρόλος τους θα είναι διακοσμητικός, έπαψαν να ασχολούνται. Ο ρόλος της διακοσμητικής γλάστρας φοριέται πια μόνο στο τηλεοπτικό σκουπιδαριό και πουθενά αλλού. Αλλά οι Επιτροπές Διαβούλευσης δεν είναι ένα καπρίτσιο του νομοθέτη. Ούτε συνέπεια του καλού ή του κακού ονείρου που είδε αποβραδίς. Η δημιουργία μεγαλύτερων σε έκταση και πληθυσμό δήμων ενέχει τον κίνδυνο της αλλοτρίωσης του πολίτη από τον δήμο. Της απώλειας της άμεσης σχέσης, που είχε στο παρελθόν ο δημότης με τη δημοτική Αρχή. Αυτό το κενό επιχειρήθηκε να καλυφθεί με τις Επιτροπές Διαβούλευσης.

Δεν είναι βέβαιο ότι οι Επιτροπές Διαβούλευσης μπορούν να καλύψουν το κενό. Ενδεχομένως, να είναι απαραίτητη μια αλλαγή στον νόμο. Μόνο που καταρχήν ο νόμος πρέπει να εφαρμοστεί. Ο «Καλλικράτης» να εφαρμοστεί συνολικά και μετά να βγουν τα όποια συμπεράσματα. Η ευθύνη του Σιμιτσή, αλλά και όλων των δημάρχων, καθώς και των περιφερειακών Αρχών είναι μεγάλη.

Read More

Αλληλεγγύη

“Φιλανθρωπία είναι να δώσεις σε έναν πεινασμένο ένα πετρόψαρο από τα ψάρια που έπιασες. Αλληλεγγύη είναι να πηγαίνετε μαζί για ψάρεμα.” Η φιλανθρωπία πιστοποιεί την οικονομική και κοινωνική ανωτερότητα του χορτάτου, που έχει την ευαισθησία να ανακουφίζει τον φτωχό. Τον δυστυχή. Όχι για να τον βοηθήσει να αλλάξει τη μοίρα του και να διεκδικήσει κάποια στιγμή μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας που μοιράζεται, αλλά απλώς για να καταλάβει ότι ο πλούσιος είναι καλός και βρίσκει τον χρόνο να ασχολείται μαζί του. Αυτό που έγινε με τον ραδιομαραθώνιο της «Ε» και του Στούντιο 7 για να αποκτήσει γυμναστήριο η μονάδα απεξάρτησης του ΚΕΘΕΑ στο «Σίγμα» ήταν παράδειγμα αλληλεγγύης. Πρόσφερε την ευκαιρία στους ανθρώπους που πήραν μέρος, να δώσουν ένα χέρι βοήθειας σε αυτά τα παιδιά, που αγωνίζονται να απαλλαγούν από τα ναρκωτικά, δίχως καμμία απολύτως διάθεση επίδειξης ισχύος ή ανωτερότητας.

Όχι δεν είναι οι καλοί και καθαροί, που έχουν την άνεση να βοηθούν τους εξαρτημένους. Είναι η κοινωνία που έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι το πρόβλημα των ναρκωτικών την αφορά άμεσα. Κυκλοφορεί στους ίδιους δρόμους. Μέσα στα σπίτια μας. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να χτυπήσει εκεί που δεν το περιμένεις. Αυτή άλλωστε είναι και η σταθερή κατεύθυνση του ΚΕΘΕΑ, που επιδιώκει το άνοιγμα στην κοινωνία. Επιζητά τη συμμετοχή των πολιτών, όχι μόνο γιατί καμμία προσφορά δεν περισσεύει σε τούτο τον αγώνα, αλλά κυρίως γιατί η υπόθεση των ναρκωτικών είναι και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως υπόθεση της κοινωνίας.

Όχι τις Κυριακές και τις αργίες. Όχι με διάθεση να συγχωρεθούν τα πεθαμένα μας. Αλλά με τη συναίσθηση της φύσης του προβλήματος, που μας αφορά όλους. Τα παιδιά των θεραπευτικών κοινοτήτων δεν είναι ένα είδος εξωτικό ανθρώπων που αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο πρόβλημα. Είναι παιδιά της διπλανής πόρτας. Της δικής μας οικογένειας. Η αντιμετώπιση των ναρκωτικών δεν γίνεται με όρους ιατρικούς. Με όρους κοινωνικούς γίνεται. Μόνο αν οι άνθρωποι αυτοί αναθεωρήσουν τις κοινωνικές τους σχέσεις θα πάρουν τη δύναμη να μην ξαναμπλέξουν με την κόλαση των ουσιών. Μόνο αν η κοινωνία τους δώσει το χέρι ανυπόκριτα θα μπορέσει να τους ξανακερδίσει μια για πάντα.

Πολλώ δε μάλλον στις μέρες που ζούμε, που η αξία της αλληλεγγύης γίνεται επίκαιρη όσο ποτέ.

Read More

Επικίνδυνοι

Η σύλληψη και κράτηση του διευθύνοντος συμβούλου της Καβάλα Οιλ και προέδρου της ομάδας μπάσκετ της Καβάλας Κώστα Παπακωνσταντίνου για μια διευθετημένη οφειλή της Καβάλα Οιλ δεν είναι μόνον ενδεικτική της αναλγησίας και της πλήρους αποσάρθρωσης του κρατικού μηχανισμού. Είναι και χαρακτηριστικό παράδειγμα ρεβανσιστικής πολιτικής ενός πολιτικού συστήματος που καταρρέει και στην προσπάθειά του να διασωθεί δεν ορρωδεί προ ουδενός. Σπιλώνει υπολήψεις, διαπομπεύει ανθρώπους, δίνει αφειδώς αίμα στα ακόρεστα όρνια των τηλεοπτικών διαύλων και πλήρως παραδομένο στους ξένους τοποτηρητές προσπαθεί με κάθε τρόπο να διασωθεί θυσιάζοντας τους πολίτες, που είναι θεσμικά υποχρεωμένο να προστατεύει.


Η γελοία στον πυρήνα της υπόθεση έχει ως εξής, όπως την παρουσίασε ο πρόεδρος της Καβάλας Οιλ Βαγγέλης Παππάς. Ενώ το κράτος χρωστάει στην εταιρία πάνω από 12,5 εκατομμύρια επιστροφές ΦΠΑ, μόνο για 780 χιλιάδες τα οποία την Παρασκευή είχαν διευθετηθεί, το ΣΔΟΕ κίνησε διαδικασία σύλληψης και κράτησης του διευθύνοντος συμβούλου για 48 ώρες. Εν τέλει, ο κ. Παπακωνσταντίνου, που είναι εκτός των άλλων και πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών και Βιοτεχνιών Ανατολικής Μακεδονίας διανυκτέρευσε προχθές στην Αστυνομική Διεύθυνση Καβάλας για ένα χρέος περί τα 300 ευρώ, που και αυτό αμφισβητείται.


Μοιραία, οι ερμηνείες που δίνει ο καθείς για τη συμπεριφορά που επιφυλάχθηκε σε έναν άνθρωπο, που κοσμεί με την παρουσία του ως παράγοντας την Α1 κατηγορία του μπάσκετ, δίχως παράλληλα να έχει δώσει μέχρι σήμερα την παραμικρή αφορμή για τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες επιδέχεται πολλές ερμηνείες, που αφορούν τους τομείς στους οποίους κινείται. Οι εργαζόμενοι στην Καβάλα Οιλ κατέληξαν εύλογα στο συμπέρασμα ότι ο πραγματικός στόχος δεν ήταν ο Παπακωνσταντίνου, αλλά η εταιρία και η Ενεργειακή Αιγαίου, που επιμένουν να διεκδικούν την υπόθεση της δημιουργίας και εκμετάλλευσης υπόγειας αποθήκης φυσικού αερίου κόντρα σε μεγάλα συμφέροντα του χώρου. Οι φίλαθλοι της ομάδας είναι δικαίως εξοργισμένοι, αφού θεωρούν ότι μετά την εξαφάνιση του ΑΟΚ του ποδοσφαίρου από τον χάρτη, κάποιοι στόχευσαν και στο τμήμα μπάσκετ. Οι επιχειρηματίες κάνουν λόγο για ανήθικη συμπεριφορά και επιχείρηση εξευτελισμού του επιχειρηματικού κόσμου στο όνομα της διαφάνειας.


Εν τέλει, ο Παπακωνσταντίνου πετάχτηκε δίχως δεύτερη σκέψη στην τηλεοπτική αρένα για να ξεδιψάσουν τα τηλεοπτικά όρνια, μήπως και δώσουν λίγο χρόνο στο παραπαίον πολιτικό σύστημα, που στην πτώση του καθίσταται πλέον επικίνδυνο. Για όλους.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Νίκο με λένε

Το όνομά μου είναι Νίκος. Πάει να πει ότι μαζί με εκατομμύρια άλλους κατοίκους ετούτου του μικρού πλανήτη, που έτυχε να φέρουν το ίδιο όνομα είμαστε οι πρωταγωνιστές της μέρας. Δεχόμαστε ευχές. Ξόρκια δηλαδή κατά της φθοράς. Του θανάτου. Ωραίο παιχνίδι. Βαθιά φιλοσοφημένο. Μια στάση απαραίτητη και απολύτως σημαντική στο πέρασμα του χρόνου, που περνά και χάνεται με δυσκολίες, προβλήματα και απώλειες. Αλλά αυτός ο αέναος υπερμαραθώνιος της ζήσης δεν βγαίνει δίχως τα ξέφωτα. Δίχως κάποιες στάσεις φωτεινές για ανάσες. Αυτό κάνουμε σήμερα. Φίλοι καλοί θα εύχονται από το πρωί «χρόνια πολλά και καλά» και γω, όπως και εκατομμύρια άλλοι συνάνθρωποι με το ίδιο όνομα, θα δεχόμαστε τις ευχές με το απαραίτητο χαμόγελο και το κατάλληλο ένδυμα για την περίσταση. Γνωρίζοντας και οι μεν και οι δε τους κανόνες του παιχνιδιού. Έχοντας επίγνωση ότι οι ευχές δεν αρκούν.

Από την άλλη, ούτε οι μοιρολατρικές προσεγγίσεις βοηθούν, ούτε η μάχη για μια καλύτερη ζωή μπορεί να δίνεται δίχως τα απαραίτητα διαλλείματα για ανασύνταξη δυνάμεων. Αυτό κάνουμε. Αφήνουμε προς στιγμήν όλα όσα κατατρύχουν την καθημερινότητα, ανταλλάσσουμε ευχές, φιλιά και χαμόγελα ώσπου να ξαναχυθούμε στη μάχη της επιβίωσης. Σαν εκείνους τους τριχωτούς προγόνους του παρελθόντος που έστησαν τις πρώτες γιορτές γύρω από τα θηράματα που τους εξασφάλιζαν τροφή για το άμεσο μέλλον. Αργότερα, οι τελετές αυτές καθιερώθηκαν σε συγκεκριμένα χρονικά σημεία που όριζαν την αρχή και το τέλος της σποράς, της συγκομιδής, του κυνηγιού.

Κάποια στιγμή ήρθαν άνθρωποι σοφοί να συστηματοποιήσουν τον χωρισμό του χρόνου και των εποχών και να δώσουν την ευκαιρία στους ανθρώπους να ορίσουν με ακρίβεια τον άχρονο χρόνο για να μην χάνονται στην αμείλικτη αλληλουχία των γεγονότων. Ήταν η ώρα του Θαλή του Μιλήσιου να ορίσει τη διαίρεση του έτους σε 365 μέρες. Δεν είπε μόνο αυτό. Αυτός ο επιχειρηματίας του 6ου αιώνα π. Χ. που έγινε φιλόσοφος όρισε το ύδωρ ως την αρχή των πραγμάτων, χωρίς τούτο να σημαίνει πως εννοούσε το «υδαρές ύδωρ», το κοινό νερό. Μπορεί απλώς να αναζητούσε την πιο εμφανή εικόνα του όντος εντός του οποίου ζούμε, κινούμαστε και υπάρχουμε.

Κοντολογίς, η μέρα δεν προσφέρεται απλώς: Απαιτεί ευχές. Εγώ ως τιμώμενο πρόσωπο βγήκα σε μια μικρή αγκάλη στον ωκεανό της καθημερινότητας, στέγνωσα κι άναψα φωτιά για να ρθουν οι φίλοι και να χαρούμε αυτό το τόσο κοινό, μα και τόσο ξεχωριστό συνάμα γεγονός. Είμαστε αποφασισμένοι.

Read More

Ποιο ΠΑΣΟΚ;

Συνέβη στο Νοσοκομείο Καβάλας προ ημερών. Ένας παππάς έκανε έρανο για να μαζέψει τα χρήματα που απαιτούνταν για τις εργαστηριακές εξετάσεις ενός πολυτραυματία που είχε εισαχθεί. Δεν είναι φήμη, που από στόμα σε στόμα πήρε διαστάσεις. Το μετέφεραν στον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Δημήτρη Παπουτσή οι γιατροί του Νοσοκομείου. Το περιστατικό αυτό αρκεί για να σταματήσει κάθε συζήτηση περί τη δωρεάν υγεία. Αλλά και κάθε συζήτηση περί τον «σοσιαλιστικό» χαρακτηρισμό που απόμεινε στον τίτλο του ΠΑΣΟΚ για να θυμίζει αγώνες και διεκδικήσεις του παρελθόντος. Αλλά και πράξεις πολιτικές όπως η σύσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας από τον Γιώργο Γεννηματά την πρώτη τετραετία των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.

Εκείνα τα χρόνια το ΠΑΣΟΚ έκανε λάθη ανεπίτρεπτα όπως η άλωση του δημοσίου από κάθε κομματικό κοπρόσκυλο που κουνούσε με χάρη ένα πλαστικό σημαιάκι. Είχε αποδυθεί σε έναν αγώνα ανάδειξης νέων επιχειρηματικών τζακιών, για να συγκυβερνά. Αλλά είχε και αριστερά αντανακλαστικά. Μαζί με τα λαμόγια που είχαν σπεύσει να φάνε και να πιουν δια των κλαδικών υπήρχε και μια μεγάλη τάση από τη βάση ως την κορυφή, που την κόντρα με τη Δεξιά δεν την εννοούσαν μόνο σε επίπεδο εύκολης συνθηματολογίας. Υπήρχε έγνοια για τους οικονομικά αδύνατους. Μπορεί το σοσιαλιστικό ιδεώδες, όπως το εννοούσε ή το εννοεί ο καθείς, να είχε τρωθεί από τους καθημερινούς συμβιβασμούς που συνεπάγεται η άσκηση εξουσίας, αλλά κοινωνική ευαισθησία υπήρχε. Επειδή δε, τα εφαρμοσμένα οικονομικά και τα προγράμματα λιτότητας από το 1985 είχαν αρχίσει να δημιουργούν ρωγμές μεταξύ των προσδοκιών της κοινωνίας και του κυβερνητικού έργου, το ΕΣΥ έγινε δικαίως η «σημαία» του ΠΑΣΟΚ. Ήταν το πλέον απτό παράδειγμα της αντιπαράθεσης με τη Δεξιά.

Η αναρρίχηση της Ν.Δ. του Μητσοτάκη στην εξουσία το 1990 έκανε τη διαφορά ολοφάνερη. Επιχειρήθηκε η κατεδάφιση του ΕΣΥ, με χειρότερη στιγμή την υπαγωγή των Κέντρων Υγείας στις Διευθύνσεις Υγείας των Νομαρχιών. Έκτοτε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι. Πολλές κυβερνήσεις και πολλοί υπουργοί έκαναν τη μια ή την άλλη παρέμβαση. Πολλοί διαπλεκόμενοι γιατροί και επιχειρηματίες έκαναν ολόκληρες περιουσίες με βίλες στη Μύκονο εις το όνομα της δημόσιας υγείας. Πολλοί προμηθευτές έβγαλαν τα κέρατά τους.

Ώσπου φτάσαμε στο σημείο να υποχρεώνεται ένας παππάς να κάνει έρανο για τις εξετάσεις ενός πολυτραυματία. Το περιστατικό μπορεί συμβολικά να νοηθεί ως το οριστικό τέλος των ψευδαισθήσεων των οπαδών του ΠΑΣΟΚ για το πολιτικό πρόσημο του κόμματός τους.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Είναι ήττα του ΚΚΕ

Η μη εκλογή ενός έστω μέλους στη διοίκηση του Επιμελητηρίου Καβάλας από την παράταξη του Κώστα Μακέδου καταδεικνύει πρώτα και κύρια την απομόνωση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ από τον επιχειρηματικό κόσμο. Την πιάτσα κοινώς. Ο αντιιμπεριαλιστικός, αντιμνημονιακός, «αντί» έτσι γενικώς, λόγος που υιοθετεί το ΚΚΕ και όλες οι εκφράσεις του το έχει αποκόψει πλήρως από τη μεγάλη πλειοψηφία των επιχειρηματιών, των μικρομεσαίων, των αυτοαπασχολούμενων. Οι άνθρωποι της αγοράς μπορεί να αντιμετωπίζουν άμεσα ζήτημα επιβίωσης, να έχουν απορρίψει ετούτη την πολιτική που οδηγεί τους μικρομεσαίους στο περιθώριο, αλλά από την άλλη δεν τους λέει τίποτα απολύτως ο ξύλινος λόγος του ΚΚΕ. Τους τρομάζει η ευκολία με την οποία το ΚΚΕ πετάει ατάκες δεξιά και αριστερά περί άμεσης εξόδου από ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση, εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης και ύφεσης. Το πρόβλημα δεν είναι οι διαπιστώσεις του ΚΚΕ ότι επί της ουσίας είναι κρίση του κεφαλαίου και του καπιταλισμού. Στις μέρες μας σε αυτό κάλλιστα μπορούν να συμφωνήσουν και δεξιοί-δεξιότατοι, καθώς και ακροδεξιοί.

Η διαφορά είναι στην πρόταση. Το ΚΚΕ, όπως και το ΠΑΜΕ και όλες οι άλλες εκφράσεις του στον χώρο της πολιτικής, προτείνει μια πρόταση εξουσίας ανάξια λόγου και κριτικής. Έχει εγκλωβιστεί στην εξύμνηση των «αρετών του υπαρκτού σοσιαλισμού» αδιαφορώντας παγερά για το μέγιστο γεγονός της παταγώδους κατάρρευσής του. Η εμμονή του, κόντρα σε κάθε έννοια διεθνισμού, στον δρόμο της περιχαράκωσης, της εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, αδιαφορώντας αν τούτο είναι εφικτό, δεν του επιτρέπει να διευρύνει το ακροατήριό του.

Η δεύτερη ήττα της πολιτικής του ΚΚΕ είναι σε επίπεδο προσώπων. Είναι δεδομένο ότι σε εκλογικές αναμετρήσεις σε χώρους όπως το Επιμελητήριο, ο ρόλος των προσώπων είναι καταλυτικός. Το ΚΚΕ όμως δεν έχει δοκιμασμένα στελέχη να προτείνει στην κοινωνία, παρά μόνον ικανούς αφισοκολλητές, πωλητές κουπονιών και αναγνώστες του «Ριζοσπάστη». Η δογματική απόρριψη των συμμαχιών ακόμα και σε επίπεδο αυτοδιοίκησης ή μαζικών φορέων έχει ως συνέπεια ένα δραματικό έλλειμμα παραγωγής στελεχών ικανών να αποταθούν έξω από το στενό χώρο του ΚΚΕ. Ικανών να αντλήσουν ψήφους από άλλους χώρους, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη τους διαχειριζόμενοι με επιτυχία θέσεις ευθύνης.

Το μοναδικό στέλεχος του ΚΚΕ στην Καβάλα, που έχει αυτή τη δυνατότητα τα τελευταία χρόνια είναι ο Βασίλης Λιόγκας, που όμως φαίνεται να έχει χάσει το κέφι του ελλείψει προοπτικής.

Read More

Ο Μπόλονι, ο Φερέιρα και οι ανίκανοι

Η –δίχως ίχνος υπερβολής- επική εμφάνιση και νίκη-πρόκριση του ΠΑΟΚ στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν επί της πανίσχυρης Τότεναμ προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις και όχι μόνο αμιγώς ποδοσφαιρικές. Καταρχήν, δεν υπάρχει αγώνας χαμένος από χέρι. Όλοι οι αγώνες μπορούν να κερδηθούν υπό μια προϋπόθεση: Να δοθούν, με πρόγραμμα και σχέδιο. Οι έντεκα παίκτες που παρέταξε ο Λάζλο Μπόλονι, ο προπονητής που γεννήθηκε και νιώθει Ρουμάνος, αλλά όπως έχει διευκρινίσει στην κουλτούρα και στο μυαλό είναι Ούγγρος, αντιμετώπισαν από την αρχή το παιχνίδι με επιθετικό πνεύμα στην έδρα της πανίσχυρης Τότεναμ. Χτύπησαν τον αντίπαλο εκεί που πονούσε με τους γρήγορους Γεωργιάδη, Σαλπιγγίδη, Αθανασιάδη στην επίθεση και πέτυχαν στο πρώτο 20λεπτο αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο. Τίποτα όμως δεν έγινε συμπτωματικά. Όλοι οι ποδοσφαιριστές από τον 17χρονο Σταφυλίδη μέχρι τον πολύπειρο Πάμπλο Γκαρσία ήξεραν τι ακριβώς να κάνουν μέσα στο γήπεδο. Κι όμως ο μαέστρος αυτού του θριάμβου αμφισβητείται. Με την κοντόθωρη λογική που κυριαρχεί σε τούτη τη χώρα κάποιοι βιάζονται να τον ξεγράψουν.

Ό,τι δηλαδή παρ’ ολίγον να γίνει με τον Ζεσουάλδο Φερέιρα του Παναθηναϊκού. Τον έφεραν τον άνθρωπο καταμεσής της περσινής χρονιάς και είχαν την αξίωση να βγάλει το μαγικό ραβδί και να μεταμορφώσει άμεσα την ομάδα. Δεν τα κατάφερε. Ευτυχώς τα διοικητικά προβλήματα του Παναθηναϊκού του εξασφάλισαν χρόνο και ηρεμία για να προσφέρει αυτή την περίοδο το πιο θεαματικό και αποτελεσματικό ποδόσφαιρο στο πρώτο τρίτο του πρωταθλήματος. Η αναγκαιότητα παραμονής του Μπόλονι στον ΠΑΟΚ είναι πασιφανής.

Όπως και η σύγκριση με τα όσα θλιβερά συμβαίνουν στην πολιτική ζωή της χώρας τα τελευταία χρόνια. Μια ποδοσφαιρική ομάδα μπορεί να μεγαλουργήσει εφόσον υπάρχει πρόγραμμα και σχέδιο ή να πελαγοδρομεί χωρίς αυτό. Κι όμως ολόκληρη χώρα βάδιζε τα τελευταία χρόνια στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Η φαντασία των πολιτικών των δυο μεγάλων κομματικών σχηματισμών εξαντλούνταν στο πώς να κερδίσουν τις εκλογές και όχι στο πώς να κυβερνήσουν ετούτο τον έρμο τόπο και να δώσουν λύσεις συγκεκριμένες στα προβλήματα που ήταν γνωστό πως υπήρχαν. Ούτε επί των κυβερνήσεων Καραμανλή, ούτε επί Παπανδρέου υπήρξε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος.

Η πανωλεθρία και ο διασυρμός ήταν καθαρά ζήτημα χρόνου.

Read More