Μαριονέτες ελλείψει σχεδίου

Μεγάλο το δίκιο του υπουργού Περιφερειακής Ανάπτυξης Μιχάλη Χρυσοχοϊδη. «Δεν είμαστε εδώ για να υπηρετήσουμε το Μνημόνιο ως Ευαγγέλιο, δήλωσε σε συνέντευξή του στη Real News. Είμαστε εδώ για να αλλάξουμε την Ελλάδα». Μόνο που ετούτη την αλήθεια πρέπει πρώτα και κύρια να τη συνειδητοποιήσουν ο ίδιος και οι συνεργάτες του στην κυβέρνηση, που κατάντησαν μαριονέτες στα χέρια των τροϊκανών ελλείψει ενός σχεδίου για τη χώρα. Διότι το πλέον τραγικό της υπόθεσης δεν είναι καν το Μνημόνιο. Το χειρότερο είναι πως το Μνημόνιο είναι η μοναδική διαθέσιμη πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας, με απόλυτη προτεραιότητα την αποπληρωμή των διεθνών τοκογλύφων, που σαφώς και έχουν ένα σημαντικό μέρος της ευθύνης για τον υπερδανεισμό της χώρας.

Αλλά φως στον ορίζοντα για τη χώρα και τους δανειστές της δεν πρόκειται να φανεί αν δεν φροντίσουν αυτοί που εκλέχθηκαν να πάρουν την απόφαση να ασκήσουν τα καθήκοντά τους με τη δέουσα σοβαρότητα. Εν προκειμένω, καλά θα κάνει ο κ. Χρυσοχοϊδης να αφήσει τους τζάμπα λεονταρισμούς κατά του Στρος Καν και των συνεργατών του και να ασχοληθεί με την ουσία, μέρος της οποίας είναι επί παραδείγματι η επένδυση γυαλιού στην Καβάλα.
Να μελετήσει σοβαρά την πρόταση που έχει κατατεθεί ξανά και ξανά και να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις. Αν θεωρεί ότι τα χρήματα που αναλογούν για το δημόσιο είναι πολλά να βγει να το δηλώσει καθαρά. Δεν είναι δυνατόν η δημιουργία ενός εργοστασίου, που μπορεί να δημιουργήσει περί τις 200 θέσεις εργασίας και άλλες τόσες περιφερειακά να αντιμετωπίζεται με τόση αδιαφορία.

Επίσης, ευθύνη του κ. Χρυσοχοϊδη και των συνεργατών του είναι να κάνουν αυτό που επιτάσσει η κοινή λογική στην υπόθεση της φυσικής υπόγειας δεξαμενής για την αποθήκευση φυσικού αερίου στη θέση «Νότιο Καβάλα». Να διευκολύνουν την πολύ συγκεκριμένη πρόταση που έχει καταθέσει η «Ενεργειακή Αιγαίου», συνυπολογίζοντας και το ιδιοκτησιακό καθεστώς και την πατρότητα της πρότασης και κυρίως τα απτά δείγματα γραφής της εταιρείας που δεν επενδύει στα χαρτιά. Ανέλαβε την Καβάλα Oil και παρά το αρνητικό επενδυτικό περιβάλλον συνεχίζει.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Τζάμπα σουβλάκια

Σιγά μην κάτσουν να σκάσουν ο Τιάκας και οι συν αυτώ. Ο κύβος ερρίφθη. Στο εξής το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Καβάλας θα διοργανώνει απεργιακές συγκεντρώσεις μονάχο στην είσοδο του ιστορικού κτιρίου στο οποίο στεγάζεται. Εξάλλου, όπως εμφαντικά δείχνουν οι αλλεπάλληλοι εκλογικοί θρίαμβοι της παρέας του κ. Τιάκα με τα εμβλήματα της ΠΑΣΚΕ, εδώ και πολλά χρόνια, αρκεί να στηριχτούν στο πρόσωπο του προέδρου για να προσελκύσουν μαζικά όσους πάρουν μέρος στη γενική απεργία της ερχόμενης Τετάρτης 11 Μαΐου. Μα και το κυριότερο, να πείσουν τους εργαζόμενους να απεργήσουν για να στείλουν το μήνυμα κόντρα στην πολιτική του μνημονίου με τον Τιάκα μπροστάρη. Λαϊκό, δημοφιλή και αδιαμφισβήτητο ηγέτη. Άλλωστε, εάν λάβει κανείς υπόψιν του τους απόλυτους και ανεπανάληπτους εκλογικούς θριάμβους του κ. Τιάκα και των συνεργατών του, αρκεί ένα νεύμα τους για να δημιουργηθεί το αδιαχώρητο όχι μόνο μπροστά, αλλά και πίσω από το κτίριο του ΕΥΚ, σε μια επανάληψη σκηνών από συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις στην παλιά καπνούπολη. Τότε, που η πλατεία πίσω από το ΕΥΚ ήταν κατάμεστη από απεργούς.

Επειδή όμως ζούμε σε χαλεπούς καιρούς, που τίθενται υπό αμφισβήτηση ακόμα και τέτοιες αξίες σαν τον Τιάκα, με συνέπεια οι τελευταίες συγκεντρώσεις του ΕΥΚ να είναι θλιβερές όχι μόνο σε σύγκριση με τις πάλαι ποτέ ένδοξες εποχές, αλλά και σε σύγκριση με τις συγκεντρώσεις της ΑΔΕΔΥ στον Καπνεργάτη και του ΠΑΜΕ στην κεντρική πλατεία, επιβάλλεται να ληφθούν έκτακτα μέτρα. Ο Τιάκας και οι φίλοι του, με την άνεση της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που ετοιμάζεται να διαχειριστεί το πρόγραμμα κοινωνικής εργασίας, οφείλουν να κινηθούν ρηξικέλευθα. Να συνεγείρουν συνειδήσεις με μοντέρνους τρόπους.

Μια καλή ιδέα επί παραδείγματι θα ήταν να διοργανώσουν ένα παζάρι μπροστά ή πίσω από το ΕΥΚ και να προσφέρουν τζάμπα σουβλάκια. Να διοργανώσουν λαχειοφόρο αγορά με έπαθλο ταξίδι στο εξωτερικό. Να προσφέρουν εκπτωτικά κουπόνια για αγορές από σούπερ μάρκετ σε τούτη τη δύσκολη συγκυρία. Να φέρουν –γιατί όχι;- μπαλέτα με εξωτικές καλλονές, χαράσσοντας νέους δρόμους στο συνδικαλιστικό κίνημα. Μόνο να μη διστάσουν.

Άλλωστε, δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν πολύ. Αρκεί να παραμείνουν το ίδιο αδίστακτοι.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Αρρωστημένη νοοτροπία αιρετών

Το σκανδαλώδες του πράγματος δεν έχει να κάνει με το ποσό των 40.000 ευρώ, που η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου Νέστου αποφάσισε να διατεθεί για τη φιλοξενία στην Χρυσούπολη 35 ατόμων με ειδικές ανάγκες από την Κύπρο στο πλαίσιο των γνωστών προγραμμάτων ανταλλαγής της Νέας Γενιάς. Το ποσό είναι ελάχιστο για το μέγεθος του δήμου και πρέπει να ψάξει κανείς με το φανάρι για να βρει άνθρωπο που να διαφωνεί με την προσφορά φιλοξενίας στους ανθρώπους αυτούς. Επί της ουσίας, τα χρήματα αυτά προορίζονται για να καλύψουν τα έξοδα σίτισης των ανθρώπων αυτών επί μια εβδομάδα. Το σκανδαλώδες και απαράδεκτο της υπόθεσης έχει να κάνει με τη διαδικασία, που επελέγη.

Το Δημοτικό Συμβούλιο Νέστου κλήθηκε να λάβει απόφαση περί τη φιλοξενία, ενώ οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν ήδη στη Χρυσούπολη. Την ύστατη στιγμή. Όταν δε ο επικεφαλής της παράταξης της αντιπολίτευσης Βαγγέλης Τσομπανόπουλος αναρωτήθηκε τι θα συμβεί εάν η παράταξή του καταψηφίσει το θέμα, έλαβε την απάντηση δια στόματος προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Βασίλη Ιορδανίδη: «Θα το ψηφίσουμε εμείς». Μια απάντηση προσβλητική προς το Σώμα και τη λειτουργία του από τον άνθρωπο που εκλέχθηκε για να τηρεί τις διαδικασίες.

Μα δεν είναι μόνον αυτό. Επειδή το ΚΕΚΥΚ ΑΜΕΑ της Χρυσούπολης, ως Νομικό Πρόσωπο δεν μπορούσε να συμμετέχει στο πρόγραμμα, συστάθηκε μια «ομάδα νέων» η οποία αποτελείται από δύο εργαζομένους του κέντρου και οι οποίοι θεωρούνται ουσιαστικά οι επίσημοι οικοδεσπότες και διοργανωτές και μάλιστα κόντρα στη θέληση της προέδρου του ΚΕΚΥΚ ΑΜΕΑ.

Κοντολογίς, η ουσία της υπόθεσης δεν είναι ούτε τα 40.000 ευρώ, ούτε η φιλοξενία αυτών των ανθρώπων. Είναι η αρρωστημένη νοοτροπία των αιρετών της αυτοδιοίκησης, που ακόμα και τώρα που η χώρα έχει χρεωκοπήσει θαρρούν ότι έχουν το δικαίωμα να αυθαιρετούν, αδιαφορώντας προκλητικά και για τους τύπους και για την ουσία. Που δεν μπορούν ή δεν εννοούν να καταλάβουν ότι τύπος και ουσία παραπέμπουν στη σχέση του σκελετού με το ανθρώπινο σώμα. Διαχωρίζονται μόνο όταν έχει επέλθει το μοιραίο. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το ερώτημα περί την τύχη της αυτοδιοίκησης. Αν κινδυνεύει δηλαδή σε συνθήκες νεκροτομείου ή σήψης.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Όνειρο με τον Βέγγο

Έτρεχε πάνω κάτω στην οδό Σταδίου καψαλισμένος και αναμαλλιασμένος όπως στις περισσότερες ταινίες του και φώναζε: «Καίγονται άνθρωποι. Καίγονται άνθρωποι». Μα κανείς δεν τον άκουγε. Κάποιος μάλιστα στο βάθος φώναξε πως δεν ασχολείται με απεργοσπάστες. Μα ο Θανάσης Βέγγος, ολοζώντανος χθες στο όνειρό μου σε μια ταινία για τα τρία θύματα της Marfin έναν χρόνο πριν, ούτε που γύρισε να κοιτάξει. Δεν καταδέχθηκε καν να απαντήσει. Ο νους του ήταν στο τραπεζικό κατάστημα που καιγόταν. Στους ανθρώπους που κινδύνευαν.

Στην κοπέλα με τα ροζ παπούτσια, που ήταν πεσμένη στο μπαλκόνι. Την Παρασκευούλα, όπως την φώναζαν μικρή. Όταν μεγάλωσε το άλλαξε σε Βίβιαν. Έφυγε από το Λονδίνο για να μην την κάψουν στο μετρό τρομοκράτες ισλαμιστές και κάηκε στο νεοκλασσικό της Σταδίου. Ο Βέγγος τρέχει με τους πυροσβέστες. Ανεβαίνει στο μπαλκόνι. Προσπαθεί να τη συνεφέρει. Μάταια. Η Βίβιαν πνίγηκε από τους καπνούς που τύλιξαν το κτίριο. Ο Βέγγος κλαίει. Γυρνά πέρα δώθε. Πάντα αεικίνητος. Πάντα τραγικός. Αφήνει τη Βίβιαν και ψάχνει στα αποκαϊδια για την Αγγελική. Την έγκυο που θα έφευγε από το γραφείο της στις δυόμισι γιατί στις τρεις παρά είχε προγραμματίσει ραντεβού στον γιατρό μαζί με τον Χρήστο. Θα έβλεπαν πώς μεγάλωνε μέσα της το παιδί, που δεν γεννήθηκε ποτέ. Δεν φοβόταν. Δέκα χρόνια έμενε στα Εξάρχεια. Ο Βέγγος τρέχει. Φωνάζει. Την παίρνει στην αγκαλιά του. Τίποτα. Σιωπή. Είναι αργά.

Φτάνει στον Νώντα από τη Λευκάδα. Τον βρίσκει μαυρισμένο. Δεν κάηκε. Έσκασε. Δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Μόνο το μέτωπό του ήταν καψαλισμένο. Ο Βέγγος προσπαθεί να τον σηκώσει. Του μιλά για το μπάσκετ που έπαιζε παλιά στα τσιμεντένια γηπεδάκια της Ηλιούπολης και των Αμπελοκήπων. Για την αγαπημένη του Λευκάδα όπου πήγαινε με φίλους τα καλοκαίρια. Αλλά ο Νώντας δεν μπορεί να αποκριθεί.

Στο κατάστημα της Marfin στη Σταδίου ένα χρόνο μετά. Ο Βέγγος φτάνει διακριτικά με ένα τριμμένο καρό σακάκι. Δεν τρέχει. Ο νεοέλληνας Σαρλό κουράστηκε πια. Φτάνει διακριτικά για να αφήσει λίγα λουλούδια στον τόπο του αδιανόητου εγκλήματος.

Τίτλοι τέλους. Σκηνή από το «Βλέμμα του Οδυσσέα». Στο χιονισμένο τοπίο ο Βέγγος σταματά το αυτοκίνητο και βγάζει ένα μπουκάλι με τσίπουρο. Αφού πίνουν από μια γουλιά με τον συνταξιδιώτη του Χάρβεϊ Καϊτέλ του λέει: «Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν λαός. Κάναμε τον κύκλο μας. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. Και πεθαίνουμε».

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Η ΒΦΛ δεν πρέπει να μένει στο απυρόβλητο

Η παρέμβαση του περιφερειακού συμβούλου των Οικολόγων Θανάση Μακρή για τα περιβαλλοντικά προβλήματα που προκαλεί η Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων Νέας Καρβάλης είναι η πρώτη δημόσια παρέμβαση για το ζήτημα αυτό μετά από καιρό και τούτο έχει ξεχωριστή σημασία. Εν μέσω του απόλυτου ζόφου της οικονομικής κρίσης η αγωνία για τη ρύπανση που προκαλεί το εργοστάσιο υποχώρησε.

Η πώλησή του προεκλογικά στον όμιλο του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη και ακολούθως η ανάληψη της διοίκησης από την οικογένεια του Πέτρου Κυριακίδη, έθεσε το εργοστάσιο στο απυρόβλητο. Ξάφνου, κόπασε και ο θόρυβος για τα βουνά του φωσφογύψου και για την αναγκαιότητα ελέγχων των ρύπων που εκλύονται. Αντίδραση ανακλαστική και εύλογη λόγω του σοκ που έχει προκαλέσει στην ελληνική κοινωνία η πρωτοφανής κρίση που διέρχεται η χώρα. Όταν οι απολύσεις πέφτουν βροχή, οι μειώσεις μισθών τείνουν να γίνουν ρουτίνα καθημερινή και τα σενάρια για τη χρεωκοπία της χώρας διαδέχονται το ένα το άλλο σε εβδομαδιαία –αν όχι καθημερινή βάση- η αγωνία για τη ρύπανση που προκαλεί ένα εργοστάσιο που συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά δεν έχει την ίδια προτεραιότητα. Πολλώ δε μάλλον που η νέα διοίκηση παρουσίασε στην τοπική κοινωνία ένα φιλόδοξο business plan για την ανάπτυξη του εργοστασίου και την πρόθεσή της να επενδύσει και σε αντιρρυπαντική τεχνολογία. Όταν υποσχέθηκε ότι παρά το ζοφερό οικονομικό περιβάλλον δεν έχει πρόθεση να μειώσει τις αποδοχές των εργαζομένων.

Μόνο που αυτή η εύλογη σιωπή δεν βοηθά κανέναν. Ούτε την ποιότητα ζωής των κατοίκων του νομού και της περιοχής γύρω από το εργοστάσιο, ούτε καν τους ίδιους τους εργαζόμενους και τη νέα διοίκηση. Είναι ζήτημα ισορροπίας. Η λειτουργία ενός χημικού εργοστασίου που βρίσκεται μεταξύ ενός χωριού όπως η Νέα Καρβάλη και μιας πόλης όπως η Καβάλα πρέπει να συνεπάγεται τον κοινωνικό έλεγχο. Την αγωνία για την ρύπανση που εκλύεται. Την αυτονόητη πίεση που πρέπει να ασκείται στην εκάστοτε διοίκηση για να μην ατονεί το ενδιαφέρον της για ζητήματα περιβάλλοντος.

Μα και οι διορθωτικές κινήσεις που ενδεχομένως επιβάλλεται να γίνουν σε ζητήματα στρατηγικής. Η πεπατημένη της παραγωγής λιπάσματος δεν μπορεί να νοείται ως η μόνη επιλογή. Προτάσεις για στροφή της εταιρίας και σε άλλους τομείς μπορεί να δώσουν λύσεις και στα ζητήματα του περιβάλλοντος, αλλά και στην ανάπτυξη της παραγωγής σε νέους πιο ανταγωνιστικούς τομείς σε έναν κόσμο που μπορεί να μην έχει λύσει ακόμα το πρόβλημα της πείνας, αλλά που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα και στην παραγωγή νέων πιο υγιεινών προϊόντων διατροφής. Προτάσεις υπάρχουν.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Οικονομίες του κράτους μπαταχτσή

Η πρόθεση της Πολιτείας να περιορίσει τα έξοδα του πολυδάπανου δημοσίου είναι όχι μόνο κατανοητή και απολύτως απαραίτητη. Δεν θα έπρεπε να συμβεί τώρα, που οι δανειστές μας απειλούν να πουλήσουμε και τα ασημικά για να ξεχρεώσουμε, αλλά πριν πολλά χρόνια. Τότε που οι κυβερνώντες διασπάθιζαν το δημόσιο χρήμα δεξιά και αριστερά ωσάν να μην είχαν εκλεγεί για να διαφυλάττουν το δημόσιο βιος. Τώρα που η χώρα βρίσκεται στο κατώφλι της χρεωκοπίας αντιδρούν σπασμωδικά στην προσπάθειά τους να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται, με συνέπεια να εκτίθενται και πάλι ανεπανόρθωτα. Διότι δεν καταστρώνουν έστω και τώρα –την ύστατη στιγμή- ένα πλάνο συγκροτημένο με στόχο τον περιορισμό των δαπανών, αλλά αυτοσχεδιάζουν στου κασίδη το κεφάλι.

Αυτό συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει με τις προμήθειες των Νοσοκομείων. Είναι γεγονός ότι πολλά υλικά κοστίζουν δυο και τρεις φορές περισσότερα στα ελληνικά Νοσοκομεία από ό,τι στην Κύπρο ή σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά το πρόβλημα δεν λύνεται αφήνοντας απλήρωτους τους προμηθευτές και τα νοσοκομεία στεγνά από πάμφθηνα και απολύτως απαραίτητα αναλώσιμα όπως γάζες και σύριγγες. Απαιτείται μελέτη του χώρου. Εντοπισμός της αιτίας του προβλήματος. Σύγκρουση μετωπική εάν χρειαστεί με τους προμηθευτές, εφόσον προηγουμένως έχει διασφαλιστεί η σαφώς φτηνότερη πηγή τροφοδότησης, ώστε να μην εκτίθεται ανεπανόρθωτα η δημόσια υγεία προς όφελος του ιδιωτικού τομέα.

Αυτό συμβαίνει και με τη δωρεάν μεταφορά των μαθητών μέσω του υπεραστικού, του αστικού ΚΤΕΛ και των ταξί. Κατά καιρούς κυβερνητικοί αξιωματούχοι προβαίνουν σε επιλεκτικές διαρροές στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας για να καταδείξουν το σκανδαλώδες των ζημιογόνων συμβάσεων που έχουν υπογραφεί από τους προκατόχους τους. Ακολουθούν διαψεύσεις, αλλά ουδείς θίγεται. Έπεται διαβούλευση, διάλογος, συμφωνία με τους κοινωνικούς εταίρους δίχως ιδιαίτερες αλλαγές στα ποσά στα οποία συμφώνησαν οι προηγούμενοι και μετά από μήνες γίνεται γνωστό ότι το κράτος μπαταχτσής δεν πληρώνει. Αθετεί τα συμφωνηθέντα, στρέφοντας τη μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης.

Μόνο που πια δεν μπορούν να κοροϊδέψουν κανέναν. Εάν το πρόβλημα εν προκειμένω είναι το ύψος των συμβάσεων για τη μεταφορά των μαθητών να επιδιώξουν πιο συμφέρουσες συμβάσεις για το δημόσιο σε τούτους τους χαλεπούς καιρούς. Είναι απολύτως θεμιτό. Όταν όμως συμφωνία επιτευχθεί, το κράτος οφείλει να τηρήσει τα συμφωνηθέντα. Είναι στοιχειώδες.

Εκτός αν το ζητούμενο είναι να αγανακτήσουν άπαντες και να περάσει στα μουλωχτά η κατάργηση της δωρεάν μεταφοράς μαθητών. Η ηθική των συντακτών του μνημονίου δεν ενοχλείται από «λεπτομέρειες» όπως η αύξηση της σχολικής διαρροής. Η οικονομία πάνω από όλα.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Εις μνήμην Εργατικής Πρωτομαγιάς

Τα μνημόσυνα της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην πλατεία του Καπνεργάτη από την ΑΔΕΔΥ, το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο και τα πρωτοβάθμια σωματεία και στην κεντρική πλατεία από το ΠΑΜΕ, ελάχιστους συγκίνησαν. Συμβαίνει με τα μνημόσυνα σαν περάσει ο χρόνος. Συγκεντρώνεται πια μονάχα ο στενός συγγενικός κύκλος. Κανα-δυο φίλοι και γείτονες να θυμούνται τον νεκρό. Τα μνημόσυνα δεν αφορούσαν την Εργατική Πρωτομαγιά. Ο νεκρός ήταν το συνδικαλιστικό κίνημα εν Ελλάδι, που στον καιρό του μνημονίου και της κατεδάφισης εργατικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, ελάχιστους αφορά. Άλλωστε, οι ασύμπτωτες πορείες του συνδικαλιστικού κινήματος και των προβλημάτων και αδιεξόδων των εργαζομένων δεν είναι καινούργιο στοιχείο.

Προηγήθηκε ο κυβερνητικός συνδικαλισμός. Η ανέλιξη στην ιεραρχία του συνδικαλιστικού κινήματος φιλόδοξων στελεχών του ΠΑΣΟΚ κατά κύριο λόγο και της Ν.Δ. δευτερευόντως με πολιτικές φιλοδοξίες. Η προεδρία της ΓΣΕΕ, μια θέση που εξ αντικειμένου έρχεται σε απευθείας σύγκρουση με την εκάστοτε κυβέρνηση, κατάντησε προθάλαμος υπουργικού γραφείου. Ο συνδικαλισμός έγινε καριέρα πολύ καλά αμειβόμενη υπέρ βωμών και εστιών και καλά βολεμένων μειοψηφιών που αμείβονταν αδρά από τον κρατικό κορβανά.

Ακολούθησε η αριστερίστικη στροφή του ΚΚΕ, που δια του ΠΑΜΕ, άφησε κατά μέρους την πάγια τακτική των μετώπων πάλης και προχώρησε στη ντε φάκτο διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος ή ό,τι τέλος πάντων είχε απομείνει από αυτό. Το κυρίαρχο πλέον δεν ήταν η Εργατική Πρωτομαγιά ή η συμμετοχή στις απεργιακές συγκεντρώσεις αλλά η «σωστή» συγκέντρωση, που καλούνταν να επιλέξουν οι διαδηλωτές.

Εν τέλει, ο στόχος επετεύχθη. Χρόνο με τον χρόνο ολοένα και λιγότεροι αισθάνονται την ανάγκη να παραστούν σε μια τελετή κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των ολίγων μυημένων, που μπορούν μετά τη συγκέντρωση να φάνε και να πιουν με την ήσυχη συνείδηση αυτού που έχει κάνει το καθήκον του. Μα κι αν κάποιοι νέοι από τις στρατιές των νεόπτωχων φανούν από καμιά γωνία πολύ σύντομα αντιλαμβάνονται ότι έκαναν λάθος κίνηση. Ούτε το κλασικό τελετουργικό με την «τσιμινιέρα» του σπουδαίου Μάνου Λοϊζου τους αφορά, ούτε οι κραυγές στελεχών της ΚΟΕ κατά του αντιπροέδρου του ΕΥΚ.

Στο μεταξύ, η ανατροπή κυοφορείται στο facebook και τα blogs. Στο «τζαμάρισμα» νέων παιδιών, που αναζητούν τον ήχο και τη γλώσσα της ανατροπής μακριά από τριμμένα επαναστατικά κοστούμια.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More