Συνεταιρισμός ανέργων

- Πώς σου φάνηκε η πρόταση του Στούντιο 7 για τη δημιουργία δημοτικής επιχείρησης για την απασχόληση των απολυμένων από το Δελφίνι, τον Κοθάλη, τον Σκαρή;

- Εξαιρετική. Πολύ πιο σημαντική από καμμιά δεκαριά συσκέψεις μαζί. Μέσα σε τούτο τον απόλυτο ζόφο οι απαντήσεις στα προβλήματα απαιτούν τόλμη και φαντασία. Το ερώτημα είναι αν ένα τέτοιο συνεταιριστικό σχήμα είναι βιώσιμο.

- Μα, αν δεν ήταν βιώσιμο, θα ήταν εξαρχής αρνητικοί στην ιδέα ο πρόεδρος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ντίνος Κλειτσιώτης και ο αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Μάρκος Δέμπας. Η αντίδρασή τους όμως στον αέρα ήταν θετική.

- Πώς να μην είναι; Η αύξηση της ανεργίας με γεωμετρική πρόοδο τους υποχρεώνει να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου και να αναζητήσουν λύσεις. Να εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα. Θα μου επιτρέψεις όμως να αμφιβάλω.

- Μα γιατί; Αν κρίνω από τη στάση των Κλειτσιώτη και Δέμπα, που κάτι παραπάνω ξέρουν ως οικονομολόγοι, ένα τέτοιο σχήμα μπορεί να είναι βιώσιμο.

- Είπα μακάρι. Αλλά επιμένω ότι οι καιροί δεν ευνοούν τέτοια συνεταιριστικά σχήματα για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι ο πυρήνας αυτού του οικονομικού μοντέλου που έχει κυριαρχήσει παγκοσμίως και είναι η αιτία της κρίσης.

- Ίσως γι αυτό το λόγο η συγκεκριμένη πρόταση αποκτά ξεχωριστή σημασία. Εάν το υπάρχον οικονομικό μοντέλο αδυνατεί να δώσει λύσεις, η απάντηση μπορεί να βρίσκεται σε προτάσεις και λύσεις που το υπερβαίνουν.

- Μόνο που τούτο δεν μπορεί να γίνει αποσπασματικά. Πήγαινε και στη Θάσο και ρώτα τα μέλη των Συνεταιρισμών να σου πουν τη γνώμη τους. Τα τελευταία χρόνια έχουν βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και δίνουν συνεχώς χρήματα για τον εκσυγχρονισμό των ελαιοτριβείων.

- Αυτό είναι καλό. Εάν δεν εκσυγχρονιστούν, θα αφανιστούν.

- Ετσι είναι, αλλά επί της ουσίας τα συνεταιριστικά σχήματα δε βοηθούνται. Δεν είναι η λύση που θα χρηματοδοτήσουν τα κοράκια των Βρυξελλών. Ούτε εν μέσω αυτού του άγριου διεθνούς ανταγωνισμού είναι εύκολο τέτοια σχήματα να αντέξουν. Πολλώ δε μάλλον όταν δεν πρόκειται για αγροτικούς συνεταιρισμούς, που διόλου τυχαία, έχουν πίσω τους μια παράδοση δεκαετιών, αλλά για παραγωγικούς συνεταιρισμούς. Κοντολογίς, η πρόταση είναι καλή, αλλά αποσπασματικά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Απαιτείται αλλαγή συσχετισμών. Αλλαγή περιβάλλοντος. Όχι μόνο στην Ελλάδα. Σε όλη την Ευρώπη. Μόνο τότε είναι δυνατόν να ευδοκιμήσουν τέτοια σχήματα, που πράγματι μπορούν να δώσουν λύσεις.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Δεν έτυχε, απέτυχε

Το νέο διατροφικό σκάνδαλο με τις διοξίνες στη Γερμανία καταδεικνύει ότι τα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν περιορίζονται στα δημοσιονομικά αδιέξοδα του Νότου. Η αποθέωση του κέρδους και η διαρκής υποχώρηση του δημοσίου τομέα, σύμφωνα με τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες συνταγές των καιρών, που τα τελευταία χρόνια ακολουθούνται με θρησκευτική ευλάβεια στην Ευρώπη, αναδεικνύει τη σημαντικότερη αδυναμία του τυφλοσούρτη που προτείνουν ως άλλη βίβλο τα νεοφιλελεύθερα γεράκια που διαφεντεύουν την Ευρώπη: Την έλλειψη ανθρωπιάς. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη σκληρή δημοσιονομική πολιτική που επιβάλλεται δογματικά ως πανάκεια, αδιαφορώντας παγερά εάν έχει ως συνέπεια να ψάχνουν ολοένα περισσότεροι άνθρωποι στα σκουπίδια για να χορτάσουν την πείνα τους. Δεν αφορά μόνο την κατακόρυφη αύξηση του αριθμού των αστέγων, που αντιμετωπίζονται ως παράπλευρη απώλεια. Αφορά την αποθέωση της λογικής του κέρδους πάση θυσία.

Αυτό έπραξε εν προκειμένω, ο διανομέας λιπών στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν προσθέτοντας στις ζωοτροφές λίπος με διοξίνη που υπό φυσιολογικές συνθήκες χρησιμοποιείται για την επεξεργασία χάρτου ή σύμφωνα με άλλες πηγές για τον εμπλουτισμό βιοκαυσίμων. Προέταξε το άγιον κέρδος. Αδιαφορώντας προκλητικά και κυνικά για την αξία της δημόσιας υγείας, που διαρκώς υποχωρεί, όπως και άλλες "παλιομοδίτικες" αξίες όπως το κράτος πρόνοιας και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε μια καλύτερη ζωή.

Το έπραξε εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις επιταγές των καιρών για μεγιστοποίηση του κέρδους πάση θυσία. Μπόρεσε να το πράξει, λίγα χρόνια μετά από το άλλο διατροφικό σκάνδαλο με διοξίνες στην καρδιά της Ευρώπης, γιατί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί έχουν αποδυναμωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια λόγω της δογματικής εφαρμογής της αρχής περιορισμού του δημόσιου τομέα πάση θυσία. Με κάθε κόστος.

Αποδεικνύοντας εμφαντικά τα προφανή αδιέξοδα αυτής της πολιτικής. Διότι δίχως καλά στελεχωμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς δεν μπορεί να προστατευτεί το αγαθό της δημόσιας υγείας. Δίχως επαρκώς εξοπλισμένα και επαρκώς στελεχωμένα δημόσια Νοσοκομεία είναι ζήτημα χρόνου η δημιουργία ενός νέου Καιάδα για τα οικονομικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα. Δίχως ένα καλό δημόσιο σχολείο θα επιστρέψουμε σε άλλες εποχές, όταν το δικαίωμα στη μόρφωση μονοπωλούσαν οι έχοντες.

Διότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι ο εξορθολογισμός των δαπανών, όπως υποστηρίζουν οι κρατούντες. Δεν είναι πρόβλημα ότι μπαίνει τέλος στη ρεμούλα και στην αρπαχτή στο αμαρτωλό καθεστώς προμηθειών των Νοσοκομείων. Το πρόβλημα είναι ότι στο όνομα πραγματικών προβλημάτων και αμαρτωλών λαθών του παρελθόντος αποδομείται βιαίως εκ βάθρων ο δημόσιος τομέας με καταστροφικές συνέπειες στην καθημερινότητα του πολίτη. Την υγεία του. Το δικαίωμα στη μόρφωση. Το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή.

Εν κατακλείδι, το νέο σκάνδαλο με τις διοξίνες δεν έτυχε. Απέτυχε. Είναι μια κραυγαλέα αποτυχία του καλπάζοντος νεοφιλελευθερισμού.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Το κολυμβητήριο και τα παράπονα του Σιμιτσή

- Τελικά το θαύμα έγινε. Το κολυμβητήριο ανοίγει από Δευτέρα. Ή μήπως ξανανοίγει μέχρι να κλείσει;

- Όπως όλα δείχνουν ανοίγει μέχρι να κλείσει. Αλλά όσο παραμένει ανοιχτό, μπορούμε να ελπίζουμε τουλάχιστον ότι θα βρεθεί μια λύση.

- Δηλαδή;

- Τι δηλαδή; Υπό την πίεση της τοπικής κοινωνίας και των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και με κονδύλια που εκταμιεύτηκαν την ύστατη στιγμή, η δημοτική Αρχή κάνει το αυτονόητο. Ξανανοίγει δηλαδή το κολυμβητήριο ώστε τα παιδιά να συνεχίσουν να αθλούνται.

- Μα, καλά, ο δήμαρχος δεν έλεγε ότι τίθεται ζήτημα ασφάλειας των κολυμβητών;

- Κι ο Παπανδρέου έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν. Και τι μ' αυτό;

- Θες να πεις ότι ο Σιμιτσής άλλα είπε και άλλα κάνει τελικά;

- Όχι. Ο Σιμιτσής είπε αυτά που ήθελε και αυτά που έπρεπε να πει τη στιγμή που τα είπε. Ότι δηλαδή ο δήμος δεν είναι σε θέση να πληρώνει πανάκριβα τη λειτουργία ενός τόσο ενεργοβόρου αθλητικού χώρου, ιδίως μετά τη ζημία που υπέστη η στέγη και για την οποία ουδεμία ευθύνη έχει ο Σιμιτσής. Η μοναδική ένσταση κατά του δημάρχου ήταν ότι από ένα σημείο και μετά μπέρδεψε το μέτωπο. Αντί να είναι στοχοπροσηλωμένος κατά των κακοτεχνιών που παρέλαβε και της αδιαφορίας της Πολιτείας για την κάλυψη των λειτουργικών εξόδων έβαλε απέναντι τα κολυμβητικά σωματεία, τα παιδιά και όποιον άλλον ζητούσε το αυτονόητο. Δηλαδή την επαναλειτουργία του κολυμβητηρίου.

- Σα να μου τα λες μπερδεμένα. Δηλαδή, εκτιμάς ότι καλώς έκανε όταν είπε ότι το κλείνει και τώρα λες ότι καλώς κάνει που το ξανανοίγει;

- Ναι, γιατί αυτή είναι η πολιτική. Μια διαδικασία δυναμική όπου τα πάντα ρει. Ο πολιτικός οφείλει να είναι σταθερός στις απόψεις του, αλλά συνάμα και όσο ευέλικτος απαιτούν οι περιστάσεις. Όταν ο Σιμιτσής είπε ότι κλείνει το κολυμβητήριο, ούτε η χορηγία της Ενεργειακής Αιγαίου υπήρχε, ούτε τα κονδύλια που σύμφωνα με πληροφορίες εξασφάλισε ο υφυπουργός Υγείας Μιχάλης Τιμοσίδης για την επισκευή της στέγης. Από τη στιγμή που τώρα υπάρχουν κάποια χρήματα, βεβαίως και οφείλει να το ανοίξει.

- Πάντως, ο Σιμιτσής τά 'χει με τους δημοσιογράφους . Λέει ότι παραπλανήσατε τον κόσμο.

- Το κολυμβητήριο ξανανοίγει υπό την πίεση των πολιτών και των ΜΜΕ. Που σημαίνει ότι τα ΜΜΕ έπαιξαν τον ρόλο τους ως ελεγκτές της δημοτικής Αρχής. Εάν ο Σιμιτσής σήμερα, ο Γρανάς αύριο, ο Τιμοσίδης μεθαύριο έχουν πρόβλημα με τα ΜΜΕ, σημαίνει πως ο Τύπος κάνει καλά τη δουλειά του. Καθείς εφ ω ετάχθη. H ενόχληση των τοπικών αρχόντων από την κριτική των ΜΜΕ είναι τίτλος τιμής, που οφείλουν να κερδίζουν καθημερινά.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Δικηγόροι και "διάσπαση"

Επί της ουσίας, η δεδομένη ταραχή στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας για το πιθανότατο όπως όλα δείχνουν ενδεχόμενο διάσπασης των δυνάμεων του χώρου στις επικείμενες εκλογές στον Δικηγορικό Σύλλογο Καβάλας είναι αδικαιολόγητη. Οι εκλογές στους επιστημονικούς φορείς έχουν τις δικές τους ιδιαιτερότητες και δεν αντιστοιχίζονται παρά μονάχα σε γενικές γραμμές με τις πολιτικές δυνάμεις. Εν προκειμένω, είτε κατεβεί ο Γιάννης Μίγγος, είτε ο Θανάσης Αθανασίου, είτε και οι δυο μαζί, η λέξη «διάσπαση» είναι αδόκιμη. Είτε τελικά εις εκ των δυο κερδίσει τις εκλογές, είτε τις χάσει, δεν θα είναι τα πολιτικά χαρακτηριστικά που θα δώσουν τον τόνο, αλλά οι διαπροσωπικές σχέσεις. Οι συμπάθειες και οι αντιπάθειες. Οι παρέες, που γράφουν ιστορία σε αυτές τις περιπτώσεις. Άλλωστε, ο Δικηγορικός Σύλλογος Καβάλας ήταν άπαρτο κάστρο για το χώρο της Ν.Δ. όσο δέσποζε η προσωπικότητα του Γιάννη Παναγιωτόπουλου, που συσπείρωνε τις δυνάμεις του χώρου. Όταν αυτός αποσύρθηκε, το παιχνίδι ξανάγινε ανοιχτό με αποτέλεσμα την εκλογή του Μάκη Κεβρεκάκη για δυο συνεχόμενες θητείες.

Μα και σε αυτή την περίπτωση, η νίκη των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ ήταν τόσο σχετική, όσο και οι συνθήκες. Τις εκλογές τις κέρδισε ο Κεβρεκάκης και οι περί αυτόν, γεγονός που ωφέλησε το ΠΑΣΟΚ για λόγους εντυπώσεων, αλλά και ουσίας με την έννοια της ανάδειξης ενός νέου στελέχους με κοινωνική αναφορά. Ίσαμε εκεί.

Δεδομένου ότι όλα ετούτα είναι γνωστά στο χώρο των δικηγόρων, η ταραχή που έχει ξεσπάσει για το ενδεχόμενο διάσπασης, όπως τα ίδια τα στελέχη της Ν.Δ. αναφέρουν, χρήζει σχολιασμού. Σίγουρα δεν οφείλεται στο γεγονός ότι ξαφνικά οι δικηγόροι του ευρύτερου χώρου της Ν.Δ. την ψώνισαν. Η λέξη «διάσπαση» έρχεται πλέον συχνά στα χείλη των στελεχών της Ν.Δ. γιατί έχουν αντιληφθεί ότι το μεγάλο κόμμα που κέρδισε τις εκλογές με αρχηγούς τον Κώστα Μητσοτάκη και τον Κώστα Καραμανλή δεν υπάρχει πια. Το πρόβλημα εν προκειμένω, που δικαίως προβληματίζει την τοπική Ν.Δ. είναι ότι έχει πια χαθεί η έννοια της παράταξης. Η υπό τον Αντώνη Σαμαρά Ν.Δ. είναι ένα κόμμα συρρικνούμενο, που συν τω χρόνω περιχαρακώνεται ολοένα και περισσότερο.

Ένα κόμμα που πια αδυνατεί να συγκρατήσει τις φιλοδοξίες των στελεχών του είτε πρόκειται για τον Δικηγορικό Σύλλογο, είτε για το εκκλησιαστικό συμβούλιο της ενορίας τους.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Έγκλημα και τρομοκρατία

Οι εκδοχές για τα γκαζάκια που πυρπόλησαν προχθές τα ξημερώματα τα περιπολικά της Δημοτικής Αστυνομίας Καβάλας είναι δύο: Ή είναι έργο ανθρώπων της νύχτας, που θέλησαν να στείλουν σαφές μήνυμα στη δημοτική Αρχή ή είναι έργο τρομοκρατών, η δράση των οποίων δεν περιορίζεται πια στην Αθήνα, αλλά εξαπλώνεται σε όλη την Ελλάδα. Στην πρώτη περίπτωση, η Αστυνομία της Καβάλας οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της. Εάν μπράβοι της νύχτας έχουν τόσο ξεσαλώσει που άρχισαν ευθέως να τρομοκρατούν τη Δημοτική Αστυνομία, τότε τα προειδοποιητικά μηνύματα, ενδεχομένως και οι δολοφονίες είναι το επόμενο βήμα. Στη δεύτερη περίπτωση, αυτή της δράσης τρομοκρατών, που τα τελευταία χρόνια είναι ένα αξεδιάλυτο κουβάρι με το κοινό έγκλημα, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Όπως και οι απαντήσεις που πρέπει να δοθούν.

Εν μέσω ετούτης της πολύπλευρης και πολυεπίπεδης κρίσης, που μετασχηματίζει βιαίως την ελληνική κοινωνία είναι καιρός να θέσουμε τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων και να αναζητήσουμε τις αιτίες και της δράσης των τρομοκρατών, αλλά και της κατανόησής της από μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Σε εκδήλωση που οργάνωσε η οργάνωση "Αριστερά Σήμερα" (ΑΡ.ΣΗ.) δυο χρόνια πριν, ο Andre Brie, ευρωβουλευτής του Γερμανικού Κόμματος Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (Die Linke-PDS) κατονόμασε ως κύριες αιτίες που γεννούν τρομοκρατία τις εξής: Τις αποτυχημένες πολιτικές εκσυγχρονισμού. Τις καταστάσεις όπου η πολιτεία και η κοινωνία βρίσκονται σε αδυναμία να τηρήσουν τους νόμους. Τις κοινωνικές συνθήκες όπου βασιλεύει η διαφθορά.

Αυτές είναι οι αιτίες που γεννούν την τρομοκρατία στο Αφγανιστάν. Στο Ιράκ. Στην Ινδία. Στην Ελλάδα. Εκείνο το παλιό ανέκδοτο του Χάρρυ Κλύνν, που έλεγε ότι η Ελλάδα είναι η μόνη αφρικανική χώρα με λευκούς κατοίκους είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Μόνο που πια δεν προσφέρεται για γέλια. Οι έρευνες για την αναζήτηση των ενόχων δεν αρκούν. Η τρομοκρατία θα υπάρχει και θα εξελίσσεται όσο οι ξεχαρβαλωμένες μηχανές του κομματικού κατεστημένου παράγουν ανδρείκελα ικανά μόνο για την αναπαραγωγή της διαφθοράς. Τα τυφλά χτυπήματα θα συνεχίζονται όσο οι κομματικοί σχηματισμοί που αμφισβητούν το υπάρχον σάπιο μοντέλο άσκησης της εξουσίας αρκούνται μόνο σε εκδηλώσεις αποδοκιμασίας και ισοπεδωτικής κριτικής, αντί να εκφράσουν συγκροτημένα μια άλλη εναλλακτική ρεαλιστική πολιτική πρόταση.

Η απόσταση από την πλήρη αποδοκιμασία των πολιτικών συλλήβδην μεταξύ τυρού και αχλαδίου και από τα τυφλά χτυπήματα αποδοκιμασίας μικραίνει επικίνδυνα.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Αλληλεγγύη τώρα

"Πρέπει να καταλάβεις ότι η διαφορά ανάμεσα σε εσένα και εμένα είναι ένα τίποτα, μια "στραβή". Πριν από λίγα χρόνια είχα σπίτι και όλα τα σχετικά. Έτσι ήρθαν τα πράγματα, ούτε που το κατάλαβα μάγκα μου"... Η φράση ανήκει σε άστεγο, μόνιμο κάτοικο Θησείου και συμπεριλαμβάνεται σε ρεπορτάζ του Κώστα Ονισένκο στην "Καθημερινή" την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Ο τίτλος του ρεπορτάζ εύλογος: Αυξάνονται διαρκώς οι άστεγοι με "καλά βιογραφικά". Έμποροι που έχασαν τα πάντα δίχως να το καταλάβουν από μια "στραβή". Απόφοιτοι Πολυτεχνείου και καλών Κολλεγίων, που άλλοτε εύκολα ή δύσκολα έβρισκαν θέση στην αγορά εργασίας, αλλά που σήμερα δεν έχουν πια μέρος να σταθούν. Ένα κεραμίδι. Μια έστω κακά αμειβόμενη θέση εργασίας. Η μεγάλη στροφή στη σύνθεση των αστέγων έχει συντελεστεί τον τελευταίο χρόνο. Στη θέση των εξαρτημένων από ψυχότροπες ουσίες ή απόβλητων της κοινωνίας λόγω ψυχολογικών διαταραχών, βρίσκονται πλέον όλο και περισσότεροι νέοι μορφωμένοι, έμποροι. Πολίτες υπεράνω υποψίας μέχρι πρότινος.

Είναι βέβαιο πως το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί ούτε με προσευχές, ούτε με φιλανθρωπία. Είναι η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που σαρώνει τα πάντα στην Ευρώπη χάριν της διόρθωσης των ελλειμμάτων. Είναι αυτή η πολιτική, που θέτει καθημερινά εκτός παιχνιδιού ανθρώπους, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια προβληματίζονταν για τη μάρκα αυτοκινήτου, που ταίριαζε στα γούστα τους, αλλά αίφνης βρέθηκαν στον δρόμο. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς φροντίζουν να κάνουν μικρές ποινικές παραβάσεις προκειμένου να ξεχειμωνιάζουν στη φυλακή, με εξασφαλισμένη τροφή και στέγη.

Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική και μάλιστα να μην περιορίζεται στα όρια των εθνικών κρατών, αλλά να αφορά την Ευρώπη στο σύνολό της. Μέχρι όμως να δοθούν πειστικές πολιτικές απαντήσεις, μέχρι να εφαρμοστεί μια άλλη πολιτική ανθρωποκεντρική, το κενό καλούνται να το καλύψουν οι δήμοι, σύλλογοι όπως η "Πνοή" και η εκκλησία. Οι δομές που ήδη υπάρχουν δεν αρκούν. Οι φορείς αυτοί οφείλουν να συνεργαστούν και να τείνουν χείρα βοηθείας στον πλησίον μέχρι να περάσει η μπόρα.

Το πτώμα της 30χρονης γυναίκας που σφάχτηκε προχθές το πρωί γύρω στις 8 στην πλατεία Άθωνος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και πετάχτηκε σε έναν κάδο σκουπιδιών είναι απτή απόδειξη πως πια δεν υπάρχει καιρός.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Απόλυτη προτεραιότητα

Εύλογες οι διαμαρτυρίες των κολυμβητικών σωματείων για το κλείσιμο του κολυμβητηρίου Καβάλας. Παιδιών και γονιών, που πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσουν ότι η Καβάλα απέκτησε καινούργιο κλειστό κολυμβητήριο, βρέθηκαν χωρίς κολυμβητήριο. Διότι στο ανοιχτό η δουλειά κουτσά-στραβά γινόταν. Εξίσου εύλογη είναι και η αντίδραση του δημάρχου Καβάλας Κωστή Σιμιτσή για τα "κάλαντα κολυμβητηρίου" που του έψαλλαν οι μικροί κολυμβητές και ιδίως για τη βαρύτατη κατηγορία "και ήρθαν οι επιτήδειοι να φάνε τα λεφτά", πολλώ δε μάλλον όταν η αφορμή σύμφωνα με το παρασκήνιο αφορά δυσαρέσκεια ενδοπαραταξιακή. Καλή η συνθηματολογία, αλλά οι ισοπεδωτικές κατηγορίες δεν βοηθούν. Προ του αδιεξόδου, η δημοτική Αρχή οφείλει πρώτα και κύρια να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για την επαναλειτουργία του κολυμβητηρίου το συντομότερο δυνατόν. Παράλληλα, ο δήμος Καβάλας, αλλά και οι άλλοι δήμοι ανά την Ελλάδα που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα (σ.σ. έχουν κλείσει κολυμβητήρια σε όλη την Ελλάδα) οφείλουν να αναδείξουν το πρόβλημα της κάλυψης του κόστους λειτουργίας των αθλητικών χώρων δια της ΚΕΔΚΕ.

Διότι ευλόγως ο γονιός αρνείται να μπει στη θέση της δημοτικής Αρχής και αξιώνει τη λειτουργία του κολυμβητηρίου με κάθε τρόπο. Από την άλλη ο δήμαρχος δεν μπορεί να επιβαρύνει τον προϋπολογισμό του δήμου με κόστος δυσβάστακτο, διατρέχοντας τον κίνδυνο να μην είναι σε θέση κάποια στιγμή να καλύψει το κόστος μισθοδοσίας των υπαλλήλων του. Ο Κωστής Σιμιτσής, όπως και όλοι οι δημοτικοί άρχοντες οφείλουν να ανοίξουν ετούτη τη δημόσια συζήτηση. Περιθώρια για μισόλογα δεν υπάρχουν γενικώς. Είμαστε υποχρεωμένοι πια σε τούτου τη χρεωκοπημένη χώρα άπαντες, άρχοντες και αρχόμενοι, να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.

Όχι μόνο για το ζήτημα της κάλυψης του κόστους λειτουργίας των δήμων δια της αναδιανομής των φορολογικών εσόδων και όχι με επιπλέον κεφαλικούς φόρους. Αλλά και για τη λογική που πρέπει να διέπει τον σχεδιασμό και την υλοποίηση έργων όπως το κολυμβητήριο Καβάλας. Εάν το αδιέξοδο οφείλεται απλώς σε ένα ατύχημα πρέπει να διερευνηθούν οι συνθήκες υπό τις οποίες έγινε, όχι για να στήσουμε σώνει και καλά τους υπεύθυνους στον τοίχο, αλλά για να μην επαναληφθεί.

Εάν το πρόβλημα είναι συνολικότερο και αφορά τη δημιουργία ενεργοβόρων έργων υποδομής, η συντήρηση των οποίων μοιραία αποδεικνύεται δυσβάστακτη σε βάθος χρόνου, το έργο του κολυμβητηρίου πρέπει να γίνει μάθημα για το μέλλον. Η πρόβλεψη για το ενεργειακό κόστος λειτουργίας πρέπει σε κάθε περίπτωση να είναι απόλυτη προτεραιότητα και για λόγους οικονομικούς, αλλά και για την προστασία του περιβάλλοντος.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More