Τα πολύτιμα αυτονόητα

Ισως το πιο τρομακτικό από όλα είναι ερωτήσεις του τύπου "γιατί λειτουργούσε η τράπεζα στο κέντρο, όταν ήταν γνωστό ότι θα περάσει η πορεία" και "αυτοί (σ.σ. τα θύματα) γιατί κατέβηκαν στη δουλειά και δεν πήραν μέρος στην απεργία". Μέσα σε όλη ετούτη την παραζάλη και το απόλυτο ιδεολογικό και πολιτικό κενό έχουν λησμονηθεί τα αυτονόητα. Όπως το δικαίωμα να ξυπνάς το πρωί, να πηγαίνεις στη δουλειά, να σχολάς και να γυρίζεις στο σπίτι. Να πίνεις ένα ουζάκι, μια μπύρα με λίγους καλούς φίλους. Να γεννάς και να μεγαλώνεις παιδιά. Είναι καιρός να ειπωθούν όλα από την αρχή γιατί κάποιοι "αντιεξουσιαστές" του γλυκού νερού και κάποιοι ξεμωραμένοι επαγγελματίες αριστεροί προκαλούν τη νοημοσύνη μας. Ε, λοιπόν δεν είναι λίγο να ξυπνάς το πρωί, είτε χαμογελώντας στο πρώτο φως μιας καλοκαιρινής αυγής, είτε βλαστημώντας γιατί είσαι υποχρεωμένος να πας αξημέρωτα στη δουλειά. Δεν είναι λίγο να έχεις μια δουλειά και να αγωνίζεσαι για το μεροκάματο. Αλλοτε βρίζοντας τη μοίρα σου και άλλοτε υπερήφανος για τη συμμετοχή σου στην κοινωνία από το μετερίζι που διάλεξες ή έτυχε να διαλέξεις. Δεν είναι λίγο η ελευθερία λόγου, η ελευθερία του Τύπου. Είναι σπουδαίο και ανεπανάληπτο να ανταμώνουν δυο κορμιά και να φέρνουν στον κόσμο μια καινούργια ζωή. Είναι συνταρακτική, ανεπανάληπτη, ασύλληπτης ομορφιάς η στιγμή της γέννησης ενός παιδιού. Το μεγάλωμά του. Τα πρώτα του αβέβαια βήματα προς το μέλλον. Η απορία και ο θαυμασμός με την οποία εξερευνά καθημερινά τον κόσμο γύρω του.

Όλα τούτα δε σημαίνουν πως όλα είναι καλώς καμωμένα. Πως πρέπει να κάτσουμε στ' αυγά μας και να διαφυλάξουμε τα κεκτημένα μας. Αλλωστε, οι νεοφιλελεύθερες συνταγές που ακολουθούνται σαν ευαγγέλιο στην Ευρωπαϊκή Ενωση αμφισβητούν πολλά από αυτά τα σπουδαία καθημερινά πράγματα. Αμφισβητούν ευθέως το δικαίωμα στη δουλειά. Το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή.

Δεν είναι όλα καλώς καμωμένα. Η δημοκρατία μας γέμισε πληγές, που τα τελευταία χρόνια κακοφόρμισαν. Σάπισαν. Βρωμάνε. Η απάντηση όμως δε βρίσκεται έξω από τους δημοκρατικούς θεσμούς. Ούτε στο γενικευμένο μίσος κατά των "ψηφολάγνων". Οι νέες απαντήσεις και νέες λύσεις που πρέπει να δοθούν στα σύνθετα προβλήματα των καιρών προϋποθέτουν θεμελιώδεις αρχές όπως η αγάπη προς τον πλησίον. Ο σεβασμός στο δικαίωμά του να λέει και να πράττει κανείς ό,τι η συνείδησή του υπαγορεύει. Ο αυτονόητος σεβασμός και η θωράκιση των δημοκρατικών θεσμών.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Οι ευθύνες της αριστεράς

Ετούτη τη φορά ουδείς μπορεί να χρεώσει τους δολοφόνους κουκουλοφόρους στο μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ ή την ανοχή της ηγεσίας του. Όταν συνέβησαν τα τραγικά γεγονότα, που στοίχισαν τη ζωή τριών νέων ανθρώπων προχθές το μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ απείχε μερικά χιλιόμετρα μακριά λόγω της πολύ μεγάλης συμμετοχής στην παλλαϊκή πορεία κατά της συνταγής γενικευμένης φτώχειας και δυστυχίας. Τούτη τη φορά ο εύκολος στόχος ήταν το ΚΚΕ. Κι ας ξέρουν καλά όσοι επιτέθηκαν κατά της ηγεσίας του ΚΚΕ ότι ουδεμία σχέση έχει ή είχε ποτέ με αυτά τα κυκλώματα των λεγόμενων "αντιεξουσιαστών". Αλλά προηγήθηκαν οι ανόητες δηλώσεις του μέλους του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ Μάκη Μαϊλη περί το Σύνταγμα. Αυτής της πολιτικής καρικατούρας, που σε κανονικές συνθήκες θα κρινόταν ολίγιστος για βοηθός οδηγού ενός πραγματικά ικανού στελέχους. Προηγήθηκε η απαράδεκτη και εν τέλει αντιλαϊκή επιλογή της κινητοποίησης του ΠΑΜΕ κατά του ελληνικού τουρισμού με κείνο το κρουαζιερόπλοιο. Κομμάτια, που συνθέτουν το παζλ των δεδομένων ευθυνών των κομμάτων της αριστεράς για τούτες τις ακραίες συμπεριφορές.

Διότι μπορεί αυτοί που σπάνε, καίνε και πετούν μολότωφ, αδιαφορώντας ακόμα και για την απώλεια ανθρώπινων ζωών να μην έχουν καμμία οργανωτική ή άλλη σχέση με τα κόμματα της αριστεράς αλλά "βολεύονται" με την αδιέξοδη πολιτική τους. Με την αδιέξοδη ρητορική τους. Κερδίζουν επαναστατημένους νεαρούς με ανόητες δηλώσεις εκπροσώπων τους σαν του Μαϊλη για το Σύνταγμα και του Αλαβάνου περί απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα του Πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομίας.

Πυκνώνουν οι τάξεις τους με την αριστερίστικη ρητορική και πρακτική των κομμάτων της ελληνικής αριστεράς, που αντί παράλληλα με την κριτική της εκάστοτε κυβέρνησης να καταθέτουν ρεαλιστικές εναλλακτικές προτάσεις και να είναι ανά πάσα στιγμή σε θέση να εφαρμόσουν στην πράξη όσα επαγγέλλονται είτε μέσω της συμμετοχής τους σε ένα κυβερνητικό σχήμα, είτε στο χώρο της αυτοδιοίκησης, έχουν οικειοθελώς περιοριστεί στη γωνία και καταγγέλλουν.

Αδιαφορώντας εάν δεν δίνουν διέξοδο στους δικαίως επαναστατημένους νεαρούς. Που, μη έχοντας απολύτως καμμία εναλλακτική επιλογή αλλαγής των όσων δικαίως τους εξοργίζουν, δεν έχουν παρά να επιλέξουν μεταξύ δύο δρόμων: Της συμμετοχής τους στην εξουσία ή της αμφισβήτησης των πάντων. Κι όταν αμφισβητείς τα πάντα, ισοπεδωτικά, δίχως καμμία διάθεση συμμετοχής, το επόμενο βήμα είναι η φωτιά και το τσεκούρι.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Το τριπλό φονικό στη Marfin πλήττει τη δημοκρατία και τους κοινωνικούς αγώνες

Οι φονιάδες που σκότωσαν τρεις ανθρώπους στο κτίριο της Marfin στην οδό Σταδίου στην Αθήνα δε στόχευσαν μόνο κατά του ιερού δικαιώματος στη ζωή. Δε βαρύνονται μόνο με το αίμα τριών ανθρώπων. Στόχευσαν ευθέως κατά της μεγαλειώδους κινητοποίησης των εργαζομένων κατά της ισοπέδωσης μισθών και δικαιωμάτων στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα. Εάν τούτο το συμβάν γινόταν στην Ελλάδα του '60 δε θα χωρούσε αμφιβολία. Θα επρόκειτο σε κάθε περίπτωση για προβοκάτσια ολκής του παρακράτους, που στόχο θα είχε να πλήξει το μαζικό κίνημα και να στοχοποιήσει ευθέως τη διωκόμενη τότε αριστερά, αλλά και κάθε πολίτη που αντιστεκόταν στο τότε αστυνομοκρατούμενο κράτος. Θα επρόκειτο σε κάθε περίπτωση για προβοκάτσια ολκής, που θα ήταν ενταγμένη σε κάποια από τα πολλά σχέδια αποσταθεροποίησης της ομαλότητας του πολιτικού βίου, με στόχο την εγκαθίδρυση τυραννικού καθεστώτος. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Το κράτος των χαφιέδων και των στρατιωτικών, που ήταν ανά πάσα στιγμή σε ετοιμότητα να καταλύσει με τα όπλα τη δημοκρατία για να καταπολεμήσει τον "εσωτερικό εχθρό" δεν υπάρχει πια. Οι αστυνομικοί ζουν δίπλα μας, ανάμεσά μας και είναι πια φίλοι μας, γείτονες, συγγενείς και ουδεμία σχέση έχουν πια με τους χαφιέδες του χθες. Οι στρατιωτικοί είναι σήμερα μισθωτοί, που κάνουν μια συγκεκριμένη δουλειά. Οποιες ενστάσεις και να έχει κανείς για το ρόλο και τη στάση της Αστυνομίας ή του Στρατού, ουδείς μπορεί να υποστηρίξει ότι στόχος τους σήμερα είναι η αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού όπως τότε. Οι φονιάδες που τα τελευταία χρόνια συνειδητά ή ασυνείδητα βάζουν φωτιές, πετούν μολότοφ δεξιά και αριστερά, εκτελούν αστυνομικούς, βάλλοντας ευθέως εναντίον της δημοκρατίας και του μαζικού κινήματος είναι σε κάθε περίπτωση οι προβοκάτορες του σήμερα. Είναι οι εχθροί της δημοκρατίας μας. Του δικαιώματός μας να περπατάμε ελεύθερα, να εκφραζόμαστε ελεύθερα, να διαδηλώνουμε ελεύθερα, να αντιπαραθέτουμε ελεύθερα τις απόψεις μας. Να συμφωνούμε και να διαφωνούμε. Να ασκούμε επιχειρηματική δραστηριότητα.

Η αυτονόητη ξεκάθαρη καταδίκη της δράσης τους δεν αρκεί πια. Επιβάλλεται να απομονωθούν πολιτικά και κοινωνικά. Είναι αλήθεια πως πολλά μπορεί κανείς να πει για την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Για τη σαπίλα του πολιτικού μας συστήματος. Για τη χρεοκοπία του πολιτικού προσωπικού, που κυβέρνησε τον έρμο ετούτο τόπο τα τελευταία σαράντα χρόνια και έφερε τη χώρα στο χείλος της αβύσσου. Για τη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού στο όνομα της κονόμας και της αρπαχτής. Είναι γεγονός ότι οι πολιτικοί βρίσκονται δικαίως στο στόχαστρο μιας κοινωνίας, που με όλο ετούτο τον ορυμαγδό από τα κανάλια και τον Τύπο έχει χάσει το χαμόγελό της. Αυτό ήταν ίσως και το κυριότερο χαρακτηριστικό της μεγαλειώδους πορείας της ΕΥΚ και του ΑΔΕΔΥ στην Καβάλα. Ελειπε το χαμόγελο. Η διάθεση για πειράγματα, που συνηθίζονται σε τέτοιες συγκεντρώσεις. Περισσεύει πια η οργή. Η αγανάκτηση των πολιτών, που έχουν συνειδητοποιήσει ότι για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά η χώρα προχωρά ολοταχώς προς τα πίσω. Ότι πια είναι πολύ πιθανό τα παιδιά μας να ζήσουν χειρότερα από τους γονείς.

Ετούτο το δίκαιο κύμα οργής και αγανάκτησης των πολιτών ήταν που κατέκλυσε τους δρόμους στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα. Εναντίον αυτού του κύματος ρίχτηκαν χθες οι πέτρες και οι μολότωφ, που αφαίρεσαν ανθρώπινες ζωές. Αντί να αφήσουν αυτή τη λαοθάλασσα να "πνίξει" πολιτικά αυτούς που ευθύνονται για την πολιτική χρεοκοπία της χώρας, έστρεψαν την προσοχή στη δολοφονία των τριών ανθρώπων στη Marfin.

Σε αυτές τις κρίσιμες, ιστορικές μέρες που ζούμε, επιβάλλεται άπαντες να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Πρώτοι από όλους αυτοί που κυβέρνησαν ετούτο τον τόπο και τον έφεραν στο χείλος της αβύσσου. Κατόπιν τα κόμματα, στο σύνολό τους, που είναι πια φανερό, αδυνατούν να καλύψουν την κοινωνία. Μα αυτό που δε χωρά πια ούτε λεπτό αναβολή είναι η απομόνωση των σύγχρονων εχθρών του μαζικού κινήματος. Αυτών που αδιαφορούν προκλητικά για το ύψιστο δικαίωμα στη ζωή. Αυτών, που τρέφονται από την κρίση των θεσμών και την ανικανότητα του πολιτικού κόσμου στο σύνολό του να διατυπώσει μια πειστική εναλλακτική πρόταση. Το μεγάλο στοίχημα είναι η εξυγίανση της δημοκρατίας μας, που είναι φανερό πως είναι σε παρακμή. Αλλά απαραίτητος όρος για την εξυγίανσή της είναι να συνεχίσει να υπάρχει.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Τα δάση της Θάσου δεν έχουν πιθανότητες

Καμιά προετοιμασία δεν εγγυάται την επιτυχία. Πουθενά. Σε κανένα επίπεδο. Εξ ου και η ρήση για τα γέλια του Θεού, κάθε που ο άνθρωπος κάνει σχέδια. Τα παραδείγματα καθημερινά. Είναι πολλοί οι αθλητές που προετοιμάζονται δυο, τρία, μπορεί και τέσσερα χρόνια για να πάρουν μέρος σε μια μεγάλη διοργάνωση, στην οποία δεν εμφανίζονται τελικά εξαιτίας ενός τραυματισμού της τελευταίας στιγμής. Καλλιτέχνες, που προετοιμάζονται με ολόκληρο μουσικό σχήμα, αλλά τελικά ματαιώνουν προγραμματισμένη περιοδεία λόγω ενός απρόοπτου. Ηθοποιοί, που σπάνε το πόδι τους επί σκηνής. Επαγγελματίες όλων των κλάδων, που την "πατάνε" εκείνη την ώρα που είναι βέβαιοι όχι έχουν προβλέψει τα πάντα και τίποτα δεν μπορεί να τους ακυρώσει τα σχέδια. Μαθητές, που προετοιμάζονται σκληρά για τις εξετάσεις, αλλά δεν τα καταφέρνουν να μπουν στη σχολή που επιθυμούν.

Εξ ου και οι προλήψεις, τα τάματα, η από αρχαιοτάτων χρόνων πίστη του ανθρώπου στην τυφλή θεά τύχη.

Μα κανείς δεν έχει τύχη αν δεν προετοιμαστεί. Δεν έχει καταγραφεί, ούτε πρόκειται να καταγραφεί, επιτυχία στον αθλητισμό από άνθρωπο που δεν προετοιμάστηκε. Κανένα ταλέντο, καμμία κλίση από μόνη της δεν ανέδειξε παγκόσμιο πρωταθλητή, φιλόσοφο, γιατρό, ποιητή, καπετάνιο, μουσικό και ούτω καθεξής. Ολοι ανεξαιρέτως σε όλους τους τομείς δούλεψαν συστηματικά για να τα καταφέρουν. Προετοιμάστηκαν. Ο παράγοντας τύχη παίζει το ρόλο του μόνο μεταξύ αυτών που έχουν κάνει την προεργασία. Αυτών που, ο καθένας στον τομέα του, έκαναν ό,τι όφειλαν να κάνουν για να πετύχουν.

Οι άλλοι, αυτοί που δεν προετοιμάζονται, δεν έχουν τύχη. Εν τέλει δεν έχουν πιθανότητες. Διότι το ταλέντο και οι συμπτώσεις μπορεί να τους οδηγήσουν μέχρι ενός σημείου, αλλά στο τέλος δεν έχουν καμμιά πιθανότητα να τα καταφέρουν.

Όπως δεν έχουν καμμιά πιθανότητα να γλιτώσουν από τη λαίλαπα της πυρκαγιάς φέτος, του χρόνου, σε δέκα χρόνια, τα δάση της Θάσου, που ναι μεν αναγεννήθηκαν φυσικά, αλλά έχουν την ατυχία να εξαρτώνται από μια παντελώς ανίκανη Πολιτεία, που δεν είναι σε θέση να κάνει το στοιχειώδες. Να συντηρήσει τους δασικούς δρόμους προκειμένου να διευκολύνεται το έργο των δυνάμεων δασοπροστασίας και πυρόσβεσης. Ετσι, όταν κάποια στιγμή ξεσπάσει η φωτιά και συμβεί το κακό θα βγει ο Πολύδωρας του μέλλοντος και θα επιχειρήσει να φορτώσει την ευθύνη στον "στρατηγό άνεμο". Στην τύχη. Τις συμπτώσεις.

Αποφεύγοντας να αναφερθεί στο έγκλημα αμελείας που προηγήθηκε.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Κρεμάστηκαν. Κρίμα

Ενας οικοδόμος από τη Βέροια κρεμάστηκε με έναν ιμάντα από μια μπασκέτα απέναντι από το σπίτι του την περασμένη Παρασκευή. Την ίδια μέρα κρεμάστηκε από μια πόρτα μιας αποθήκης στο κτήμα του ένας αγρότης από τις Σέρρες. Θύματα της οικονομικής κρίσης. Μα και του ελλείμματος ενημέρωσης. Διότι εάν είχαν ενημερωθεί σωστά, κατά πώς φροντίζουν οι μεγαλοσχήμονες δημοσιογράφοι των καναλιών, θα είχαν αντιληφθεί τις μεγάλες προοπτικές που διανοίγονται από τη συμπαράσταση των σοσιαλιστών ηγετών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Θα τους είχε συνεπάρει ο εθνικών διαστάσεων αγώνας που δίδει νυχθημερόν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου για τη σωτηρία της. Θα είχαν αντιληφθεί κατά πώς λένε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ότι ήγγικεν η ώρα ενός νέου εθνικού πατριωτισμού μιας νέας κοινωνικής αλληλεγγύης. Θα είχαν κατανοήσει ότι η σωτηρία του Ελληνισμού είναι σαφώς σημαντικότερη από το δικό τους οικονομικό αδιέξοδο.

Μα αυτοί δεν τα 'ξεραν όλα αυτά. Ισως λόγω του καταφανούς ελλείμματος ενημέρωσης λύγισαν υπό τις πιέσεις των πιστωτών τους. Ετσι, αντί να υψώσουν το ανάστημά τους στεκόμενοι παρά τω πλευρώ του πρωθυπουργού και των γενναίων συνεργατών του, που δίδουν τον υπέρ πάντων αγώνα για τη διάσωση της χώρας, με την αυταπάρνηση ηρώων του '21, λύγισαν. Κρεμάστηκαν. Κρίμα. Ποιος ξέρει, ίσως έπεσαν θύματα της παραπληροφόρησης, όσων σε τούτη τη μεγάλη στιγμή του έθνους, θέτουν δευτερευούσης σημασίας ζητήματα όπως το πάρτι βολέματος ημετέρων στο δημόσιο από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., το οποίο -κατόπιν εορτής- εγκρινόταν κατά κανόνα από τα κόμματα της Αριστεράς. Τα οποία ναι μεν κατήγγειλαν τις αδιαφανείς διαδικασίες με τις οποίες μοιράζονταν τα ιμάτια του δημοσίου, αλλά διευκρίνιζαν -για να μην παρεξηγηθούν- ότι δεν θέτουν ζήτημα ακύρωσης διορισμών. Τουναντίον, έσπευδαν να αναδείξουν τα αιτήματα όσων περίμεναν στην ουρά για το επόμενο κύμα διορισμών.

Μα αυτοί κρεμάστηκαν. Κρίμα. Ισως από τύψεις που πριν από χρόνια δεν είχαν την ευκαιρία να πάρουν ενεργά μέρος στον άλλο μεγάλο εθνικό αγώνα της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων, χάνοντας σε υπερηφάνεια εθνική. Ενδεχομένως δε και τη χαρά της συμμετοχής στο μεγάλο φαγοπότι έτσι ώστε να μπορούν να αντέξουν αξιοπρεπώς στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς.

Κρεμάστηκαν. Κρίμα. Είχαν λανθασμένα πρότυπα. Δεν πήραν παράδειγμα από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που σε τούτες τις δύσκολες ώρες δεν κρύβονται στο αμπρί. Ρίχνονται με αυταπάρνηση στην άψη ετούτης της αναμέτρησης, τολμώντας να αναλάβουν κάθε έμμισθη θέση που έχει απομείνει.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Ανίκανα πολιτευτάκια

Εν καιρώ πολέμου γιατί πόλεμος είναι, όπως και αν το δει κανείς, όλα είναι πιθανά. Όλα. Από μια κοινωνική έκρηξη απρόβλεπτων διαστάσεων, που ίσως εν δυνάμει μπορεί να γίνει αφετηρία εξελίξεων για το σύνολο του ευρωπαϊκού νότου ή όλης της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μέχρι τη συντριπτική ήττα του συνδικαλιστικού κινήματος, που ούτως ή άλλως βρίσκεται σε διαδικασία αποσύνθεσης εδώ και χρόνια. Από την εξαφάνιση των υπαρχόντων πολιτικών κομμάτων από το χάρτη και την εμφάνιση νέων πολιτικών υποκειμένων, ικανών να πείσουν ότι μπορούν να χειριστούν τα προβλήματα των καιρών, μέχρι τη συσπείρωση του κόσμου στους νυν ισχυρούς πόλους του πολιτικού συστήματος, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Πάντως, αλλαγές πρέπει να γίνουν και θα γίνουν. Το οξύμωρο σχήμα της κυριαρχίας πολιτικών κομμάτων της εποχής της δραχμής στην εποχή του ευρώ, δεν έχει καμμία πιθανότητα επιβίωσης και τούτο είναι βέβαιο ότι δεν αφορά μόνο τα δυο μεγάλα κόμματα, αλλά το σύνολο των κομμάτων, που κυριαρχούν μεταπολιτευτικά στην πολιτική σκηνή.

Αυτό που φαίνεται βέβαιο είτε στην περίπτωση της εξαφάνισης των υπαρχόντων πολιτικών σχηματισμών , είτε στην περίπτωση του ριζικού –εκ βάθρων- μετασχηματισμού τους είναι ότι τα κενού περιεχομένου τυπάκια με τα πολιτικά ψηλοτάκουνα, που κορδώνονται τα τελευταία χρόνια ως φερέλπιδες πολιτικοί παράγοντες έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά τους έχουν τελειώσει πολιτικά. Στις εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται οι πολίτες θα προσέλθουν απογοητευμένοι και οργισμένοι μαζί. Εχοντας πια συνειδητοποιήσει ότι η απαξίωση του κριτηρίου της ψήφου στράφηκε εν τέλει εναντίον τους. Διότι το πολιτευτάκι που επέλεξαν για να τους βολέψει το παιδί στο δημόσιο και να τους νομιμοποιήσει τον ημιυπαίθριο είναι φανερά ανίκανο να προασπιστεί το δημόσιο συμφέρον. Αρα και το συμφέρον του παιδιού τους με τη στενή έννοια και του ημιυπαίθριου με τη στενότερη.

Εφτασε η ώρα να παραδεχθούμε τα αυτονόητα. Ότι δηλαδή δεν μπορούμε πια να συνεχίσουμε να πετάμε την ψήφο μας στα σκατά ανεξαρτήτως πολιτικής προτίμησης. Καιρός να εκλέξουμε αντιπροσώπους, που να έχουν τα στοιχειώδη εχέγγυα για να χειριστούν τα κοινά. Εστω και αν εκ των υστέρων αποδειχθούν κατώτεροι των περιστάσεων και της εμπιστοσύνης μας.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Τα λάθη του Καλλικράτη, μπορούν και πρέπει να γίνουν οι ευκαιρίες του αύριο

Δεδομένου ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, το πρώτο βήμα του Καλλικράτη στο νομό Καβάλας ήταν εξίσου απογοητευτικό, με τον τρόπο αντιμετώπισης ετούτης της μεγάλης πρόκλησης της διοικητικής μεταρρύθμισης της χρεωκοπημένης χώρας από τους αιρετούς άρχοντες της αυτοδιοίκησης. Όχι μονάχα γιατί δεν έχει ακόμα ξεκαθαριστεί εάν τελικά ο νομός Καβάλας χωριστεί σε 4 ή 5 δήμους λόγω της εκκρεμότητας με την επαρχία Παγγαίου. Η "Ε" έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ του σεναρίου των τεσσάρων δήμων και επιμένει διότι μόνο ευρύτερες γεωπολιτικές ενότητες μπορούν να σταθούν στο διεθνή ανταγωνισμό και να αδράξουν τις ευκαιρίες του μέλλοντος.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι με ευθύνη ημών, της τοπικής κοινωνίας και κυρίως των αιρετών της αυτοδιοίκησης, ούτε μια στιγμή έγινε συζήτηση ουσίας για την πρόκληση του "Καλλικράτη". Με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις σαν αυτή του δημάρχου Ελευθερών Μπάμπη Χρυσανίδη, που τάχθηκε υπέρ της συνένωσης του δήμου του με το δήμο Καβάλας και όχι με τον δήμο Ελευθερούπολης ή Παγγαίου για λόγους αναπτυξιακούς και ουχί ψηφοθηρικούς, οι συζητήσεις και οι ζυμώσεις περιορίστηκαν στα κομματικά γραφεία και τα στέκια κομματαρχών με μοναδική -ή έστω κύρια- έγνοια τα "κουκιά". Τους συσχετισμούς δυνάμεων στη μια ή στην άλλη περίπτωση. Ούτε μια στιγμή έγινε συζήτηση με θέμα τον αναπτυξιακό προσανατολισμό των νέων οργανισμών αυτοδιοίκησης. Ετσι, το υπουργείο Εσωτερικών χάραξε το νέο χάρτη με βάση τα ξεπερασμένα εδώ και χρόνια όρια των παλιών επαρχιών.

Οι στρεβλώσεις, με τις οποίες ξεκινά ετούτη η νέα εποχή για την αυτοδιοίκηση είναι προφανείς. Το νέο λιμάνι θα ανήκει στο δήμο Καβάλας, αλλά η Βιομηχανική Περιοχή στο δήμο Νέστου. Αρα ο δήμος Καβάλας οφείλει να επενδύσει στη δημιουργία ενός διεθνούς κόμβου διαμετακομιστικού εμπορίου, αλλά φευ, θα στερείται Βιομηχανικής Περιοχής. Προς δυσμάς, η Νέα Ηρακλείτσα και η Νέα Πέραμος, που έχουν πολύ περισσότερα κοινά με την πόλη της Καβάλας και όχι με τον κάμπο, θα υποχρεωθούν να αναζητήσουν κοινό αναπτυξιακό βηματισμό με τους σχεδόν αμιγώς αγροτικούς δήμους Παγγαίου και Ελευθερούπολης στην περίπτωση του ενός δήμου σε όλη την επαρχία Παγγαίου. Εάν τελικά δημιουργηθούν δύο δήμοι στην επαρχία Παγγαίου, το πρόβλημα θα είναι μεν λιγότερο οξυμένο, αφού πολλά κοινά υπάρχουν μεταξύ των νυν δήμων Ελευθερών-Πιερέων-Ορφανού, αλλά η δυναμική του νέου δήμου θα είναι αντικειμενικά περιορισμένων δυνατοτήτων. Σοβαρό πρόβλημα οικονομικής και αναπτυξιακής ταυτότητας θα αντιμετωπίσει και ο νέος δήμος Καβάλας-Φιλίππων, που θα κληθεί να βρει τη συνισταμένη των αναγκών του αμιγώς αστικού πληθυσμού της Καβάλας με τις ανάγκες του κατά βάση αγροτικού πληθυσμού των Τεναγών.

Αλλά η ζωή προχωρά και με τις αντιφάσεις της και με τα λάθη των κατά καιρούς πρωταγωνιστών. Είναι ανώφελο να κλαις πάνω από το χυμένο γάλα. Εξάλλου, κάθε τόπος και κάθε εποχή έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν και οι οποίοι παρεμπιπτόντως κρύφτηκαν προχθές το απόγευμα και απόφυγαν να κάνουν δηλώσεις. Είτε γιατί ουδέν είχαν να πουν, είτε για να μην διακινδυνεύσουν να έρθουν σε αντίθεση με την κοινή γνώμη και χάσουν κανά κουκί.

Παρά τις στρεβλώσεις και τις αγκυλώσεις, μια νέα εποχή ανατέλλει στην αυτοδιοίκηση και τούτο δεν μπορεί κανείς παρά να το πιστώσει στην κυβέρνηση, που εν προκειμένω αποδεικνύεται συνεπής με το προεκλογικό της πρόγραμμα. Αλλωστε, οι αντιφάσεις του σήμερα μπορούν είτε να καταλήξουν σε τέλμα, είτε να γίνουν οι ευκαιρίες του αύριο. Εξάλλου, η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Επί παραδείγματι, ο συνδυασμός των προβλημάτων του αστικού πληθυσμού της Καβάλας με τα προβλήματα των αγροτών στα Τενάγη των Φιλίππων φαντάζει και είναι δύσκολο στοίχημα. Αλλά από την άλλη το στοίχημα της ανάπτυξης του θρησκευτικού τουρισμού -στην πράξη και όχι σε επίπεδο διακηρύξεων- μπορεί και να κερδηθεί και να δημιουργήσει μια αναπτυξιακή δυναμική, που αδυνατούμε σήμερα να αντιληφθούμε.

Κοντολογίς, παρά τα μεγάλα και ασυγχώρητα λάθη των πολιτικών ταγών του έρμου ετούτου τόπου, η εποχή του "Καλλικράτη" ξεκινά και θα είναι σίγουρα καλύτερο να ξεκινήσει με 4 και όχι με 5 δήμους. Δεν είναι θέμα εμμονής, αλλά δυναμικής που μόνο ευρύτερες γεωπολιτικές ενότητες διαθέτουν. Τα προβλήματα που φαίνεται ότι υπάρχουν σε τούτη τη νέα αρχή μπορούν να ξεπεραστούν στην πράξη. Οσον αφορά την εκκρεμότητα με την επαρχία Παγγαίου, αρκετά λάθη έχουν γίνει μέχρι σήμερα. Δε χρειάζεται ένα ακόμη με τη δημιουργία δυο μικρών -σε δυναμική- Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More