Έργα

Να κι ένα πραγματικά μεγάλο έργο που σχεδιάζει ο δήμος Καβάλας. Ένας πεζόδρομος από την Καλαμίτσα ως τον Μπάτη για να μπορούν να ασκούνται οι Καβαλιώτες. Πεζόδρομος φαρδύς και περιποιημένος δίχως εμπόδια, σαν τους ντεμέκ πεζόδρομους του κέντρου, που θα διευκολύνει τους πολλούς Καβαλιώτες που πεζοπορούν συχνά είτε με συνταγή γιατρού, είτε άνευ. Μπορεί ετούτο το έργο να μην αποτελεί απάντηση στην κρίση και την ανεργία που καλπάζει. Ούτε να δημιουργεί τις προϋποθέσεις να πούμε ένα μεγαλοπρεπές άι σιχτίρ στους νεοφιλελεύθερους κόρακες τύπου Ζαν Κλοντ Γιούνκερ που ξεσαλωμένοι πλέον, αναμιγνύονται ευθέως στα εσωτερικά μας ζητήματα απαιτώντας να υπερψηφιστούν στις επόμενες εκλογές ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. εάν επιθυμούμε συνέχιση της βοήθειας. Δίνει όμως την αφορμή σε όλους συμπολιτευόμενους και αντιπολιτευόμενους να επανακαθορίσουν τι είναι μεγάλο και τι μικρό έργο στην αυτοδιοίκηση. Αρκετά με τις προεκλογικές πομφόλυγες των υποψηφίων δημάρχων, που προεκλογικά δηλώνουν πανέτοιμοι να αλλάξουν τα πάντα και μετεκλογικά μεταθέτουν τις ευθύνες τους στη γραφειοκρατία, στο κράτος των Αθηνών ή στα καπρίτσια του καιρού.


Οι οργανισμοί της αυτοδιοίκησης μπορεί να μην είναι σε θέση να κάνουν ουσιαστικές παρεμβάσεις στον τομέα της οικονομίας, παρά μόνον να διευκολύνουν όσο και όποτε μπορούν την έλευση επενδυτών στο πλαίσιο ενός συνολικότερου σχεδιασμού, αλλά σίγουρα μπορούν να βελτιώσουν την καθημερινότητα του πολίτη. Να δημιουργήσουν πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους για να περπατούν ανεμπόδιστα οι πεζοί. Να κάνουν τα κέντρα των πόλεων προσβάσιμα στους ανάπηρους. Να δώσουν έμφαση στους τομείς της καθαριότητας και της ανακύκλωσης των υλικών, για την οποία παρεμπιπτόντως στην Καβάλα έχουν σταματήσει ακόμα και οι σχεδιασμοί επί χάρτου. Να συντηρούν και όχι να παρατούν θεσμούς όπως το Cosmopolis, που τόσο έχει λείψει και από την πόλη και από τους επαγγελματίες της Παναγίας.

Ο πεζόδρομος αυτός πρέπει οπωσδήποτε να γίνει και μάλιστα να αποτελέσει τον μπούσουλα για τη δημιουργία ενός δικτύου πεζόδρομων και ποδηλατόδρομων τόσο απαραίτητων σε τούτη την πόλη. Ορθώς ο αντιδήμαρχος Θόδωρος Μουριάδης σχεδιάζει από τώρα την επέκτασή του μέχρι το Παληό, αλλά το σημαντικότερο είναι η επίσπευση των εργασιών. Να γίνει. Να ολοκληρωθεί το συντομότερο και να μη μείνει στη μέση όπως για παράδειγμα εκείνο το παρκάκι στο Σούγιελο, που θαρρείς πως στοίχειωσε.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Στη φουρτούνα

Αυτός που πνίγεται γιατί δεν ξέρει κολύμπι δεν μπορεί να έχει στυλ. Ούτε τον τρόπο να κολυμπά γνωρίζει, ούτε έχει τον χρόνο να χαλαρώσει και να προσπαθήσει να κάνει εκείνες τις κινήσεις που θα τον κρατήσουν στην επιφάνεια. Έτσι, δίχως ίχνος ψυχραιμίας κλοτσά δεξιά και αριστερά, τινάζει χέρια και πόδια σπασμωδικά, με συνέπεια να επισπεύδει τον χαμό του. Άλλη επιλογή δεν έχει. Μοναχά κάτι φωτεινές εξαιρέσεις αλλάζουν τους κανόνες. Συνέβη στη Θάσο χρόνια πριν. Η φουρτούνα πέτυχε την ψαρόβαρκα μακριά από την ακτή και το ναυάγιο ήταν θέμα χρόνου. Ο ένας από τους επιβαίνοντες ήταν δεινός κολυμβητής. Έπεσε με πίστη στις δυνάμεις του και επιχείρησε να βγει έξω κολυμπώντας. Δεν τα κατάφερε. Ο δεύτερος δεν ήξερε να κολυμπά ή ήξερε τα στοιχειώδη. Όταν αναποδογύρισε η βάρκα σκαρφάλωσε πάνω της. Έμεινε γαντζωμένος εκεί για ώρες ώσπου πέρασε η μπόρα και κατάφερε να βγει στη στεριά πετώντας και τραβώντας την άγκυρα. Αυτό μπορούσε. Αυτό έκανε και τελικά σώθηκε.

Ό,τι δεν κάνουν αυτοί που κυβερνούν ετούτη τη χώρα εν μέσω αυτής της μπόρας που ξέσπασε διεθνώς. Αντί να αναζητήσουν με ηρεμία μια λύση ικανή να κρατήσει τη χώρα στον αφρό επιδίδονται σε σπασμωδικές ενέργειες, που εν τέλει επιτείνουν το πρόβλημα και επισπεύδουν το μοιραίο. Έκλεισαν την Εργατική Εστία και την Εργατική Κατοικία καθ’ υπόδειξη των τροϊκανών και όταν ξέσπασαν οι αναμενόμενες και απολύτως δικαιολογημένες διαμαρτυρίες άρχισαν να αυτοσχεδιάζουν παραπέμποντας ευθέως σε αυτόν που πνίγεται και αντιδρά σπασμωδικά. Μην έχοντας τι άλλο να προτείνουν, κάποια στιγμή είπαν πως ουδείς απολύεται και όλοι θα μεταφερθούν στον ΟΑΕΔ όπου θα δημιουργηθεί ένας νέος οργανισμός. Μεταθέτοντας έτσι το πρόβλημα στον ΟΑΕΔ, που αύριο ξαφνικά μπορεί να είναι το επόμενο κομμάτι αυτού του καταστροφικού ντόμινο που ισοπεδώνει τον δημόσιο τομέα, αντί να τον ανασυντάξει και να τον απαλλάξει από τις παθογένειές του.

Ο πολιτικός χαμός των μοιραίων πρωταγωνιστών αυτού του δράματος που ζούμε είναι κατά πάσα πιθανότητα βέβαιος. Μόνο που το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι ότι θα χαθούν αυτοί, αλλά ότι μαζί τους βουλιάζει η χώρα, που πρέπει πάση θυσία να σωθεί. Έστω αυτοσχεδιάζοντας. Έστω με τη βάρκα αναποδογυρισμένη και με μοναδικό τιμόνι μια άγκυρα που πετώντας και τραβώντας θα τη βγάλει στη στεριά.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Χρωμοσώματα και γονίδια

Γυναίκες μην κλαίτε. Οι δυσοίωνες εκτιμήσεις περί την εξαφάνιση του ανδρικού φύλου σε πέντε εκατομμύρια χρόνια μάλλον δεν θα επαληθευτούν. Το αρσενικό χρωμόσωμα Υ δεν χάνεται σιγά-σιγά σύμφωνα με την προηγούμενη θεωρία που είχε υποστηρίξει το 2003, ο καθηγητής γενετικής Μπράιαν Σάικς. Ο συγγραφέας του βιβλίου «Η κατάρα του Αδάμ: Ένα μέλλον χωρίς άνδρες», είχε προβλέψει την σταδιακή εκφύλιση και τελική εξαφάνιση του χρωμοσώματος Υ, ξεκινώντας από το γεγονός ότι σήμερα το γυναικείο χρωμόσωμα Χ έχει περίπου 800 γονίδια, ενώ το αρσενικό Υ λίγες μόλις δεκάδες.

Τώρα, οι ερευνητές, με επικεφαλής την Τζένιφερ Χιουζ και τον Ντέιβιντ Πέιτζ του Ινστιτούτου Βιοϊατρικών Ερευνών Whitehead της Μασαχουσέτης και του τμήματος βιολογίας του πανεπιστημίου ΜΙΤ μελέτησαν τη διαχρονική εξέλιξη του χρωμοσώματος Υ μιας μαϊμούς (ρέζους μακάκου), που διαχωρίστηκε γενετικά από τον άνθρωπο πριν από περίπου 25 εκατ. χρόνια, και τη συνέκριναν με την εξέλιξη του αντίστοιχου χρωμοσώματος του ανθρώπου και του χιμπατζή. Οι επιστήμονες, από τις συγκριτικές μελέτες, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το χρωμόσωμα Υ δεν έχει χάσει καθόλου γονίδια κατά τα τελευταία έξι εκατομμύρια χρόνια και έχει χάσει ένα μόλις γονίδιο εδώ και 25 εκατ. χρόνια. «Το Υ δεν πάει πουθενά και η απώλεια γονιδίων έχει πιθανότατα σταματήσει», δήλωσε η Τζένιφερ Χιούζ και πρόσθεσε: «Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την πιθανότητα να ξανασυμβεί κάποτε, αλλά τα γονίδια που έχουν μείνει στο Υ, βρίσκονται εδώ για να μείνουν».

Τώρα πια που λύθηκε και τούτο το πρόβλημα μένει να λύσουμε όλα τα άλλα κοινά για αρσενικούς και θηλυκούς προβλήματα για τα οποία η επιστήμη δεν έχει απαντήσεις. Όπως για παράδειγμα το ύψος μισθών ικανών για την επιβίωση και αναπαραγωγή αρσενικών και θηλυκών που έχει παγώσει ένεκα λιτότητας, δίχως να έχει διευκρινιστεί ο χρονικός ορίζοντας ανάκαμψης σε εκατομμύρια χρόνια. Τον τρόπο που η εξουσία αλλοιώνει χαρακτηριστικά αρσενικών και θηλυκών, που θαρρείς και μεταλλάσσονται στον πυρήνα τους σε ένα σωματίδιο «Ε», που κάνει ό,τι μπορεί για να μακροημερεύσει στους θώκους που ευδοκιμεί χιλιάδες χρόνια τώρα. Αυτό κι αν είναι μυστήριο.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Το δίκιο του Παπουτσή

Η οργισμένη απάντηση του Δημήτρη Παπουτσή στην απειλή διαγραφής την οποία επισείουν οι συνάδελφοί του στον Δικηγορικό Σύλλογο είναι μια καλή αφορμή για να επιστρέψει στον δημόσιο λόγο η σοβαρότητα. Ε, λοιπόν όχι. Ετούτη η χώρα δεν είναι γεμάτη με προδότες του έθνους, πουλημένα τομάρια και κοπρόσκυλα ολκής. Δεν είναι και οι τριακόσιοι της Βουλής για κρέμασμα, ούτε όποιος κατέχει κάποιο αιρετό αξίωμα είναι εκ προοιμίου ένοχος για την κατάντια της χώρας. Η «λογική» βάσει της οποίας οι Παπουτσής και Παναγιωτόπουλος σήμερα, ο Τιμοσίδης αύριο και ο Σιμιτσής μεθαύριο είναι εξ ορισμού υπόλογοι με την ιδιότητα των εκπροσώπων του δικομματικού κατεστημένου, που δημιούργησε τα αδιέξοδα, μπορεί να σταθεί μέχρις ενός σημείου. Δεν δικαιολογεί ούτε βαρύτατους χαρακτηρισμούς σε προσωπικό επίπεδο τύπου «εθνοπροδότες», ούτε πολύ περισσότερο δίνει το δικαίωμα στον Δικηγορικό Σύλλογο να απειλεί βουλευτές με διαγραφές εκβιάζοντας την ψήφο τους. Αγνοώντας προκλητικά το ίδιο το Σύνταγμα, που είναι υποχρεωμένος να προασπίζει.

Ζούμε σε δύσκολους καιρούς και η δικαίως συσσωρευμένη οργή μπορεί να αδικεί κατά καιρούς πρόσωπα και καταστάσεις. Το γεγονός αυτό όμως δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να μετατρέπει την πολιτική σκηνή σε αρένα. Το λιντσάρισμα ικανοποιεί προσωρινά την οργή του όχλου, αλλά αυξάνει τις κανιβαλιστικές τάσεις. Οι υψηλοί τόνοι που εκ των πραγμάτων επιβάλλει αυτή η πολιτική, που έχει φέρει τη χώρα στο χείλος του γκρεμού μπορούν και επιβάλλεται να είναι ακριβείς και να αφορούν πολύ συγκεκριμένα ζητήματα, στάσεις και συμπεριφορές. Είναι διαφορετικό να χαρακτηρίζει κανείς ως φασιστική την απαράδεκτη απόφαση του δημάρχου Καβάλας Κωστή Σιμιτσή και της προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Αννας Σπανδώνη να αλυσοδέσουν το δημαρχείο και να καλέσουν ισχυρή αστυνομική δύναμη να κάνει φέις κοντρόλ στους πολίτες που ήθελαν να μπουν και είναι διαφορετικό να τους αποκαλεί φασίστες.

Όχι, δεν πρόκειται για παιχνίδι με τις λέξεις. Στις λέξεις κρύβεται η ουσία των πραγμάτων. Είναι διαφορετικό να χαρακτηρίζει κανείς κάποιον φασίστα και είναι άλλο να χαρακτηρίζει μια συγκεκριμένη πράξη ή επιλογή του ως φασιστική. Η απειλή της διαγραφής των Παπουτσή και Παναγιωτόπουλου από τον Δικηγορικό Σύλλογο Καβάλας δεν στρέφεται μόνον ευθέως εναντίον του Συντάγματος. Τους απαξιώνει προσωπικά. Τους κολλάει τη ρετσινιά του αποσυνάγωγου αποδίδοντάς τους σε προσωπικό επίπεδο πολιτικές στάσεις και επιλογές. Η οργισμένη απάντηση του Παπουτσή, που δεν δέχεται να απολογηθεί νομιμοποιώντας αυτό τον πολιτικό κανιβαλισμό, ήταν η πρέπουσα.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Φέις κοντρόλ

Η εικόνα του φρουρούμενου δημαρχείου από δεκάδες αστυνομικούς ένστολους και με πολιτικά και το «φέις κοντρόλ» στους πολίτες που ήθελαν να μπουν στον χώρο του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας για να καταθέσουν επιχειρήματα, να διεκδικήσουν λύσεις ή απλώς να πουν τον πόνο τους αρκεί για να ακυρώσει κάθε συζήτηση περί τις αιτίες που προκάλεσαν αυτή την απαράδεκτη απόφαση του δημάρχου Κωστή Σιμιτσή και του προεδρείου του Δημοτικού Συμβουλίου. Οι Κ. Σιμιτσής και Αν. Σπανδώνη έστησαν τo πνεύμα της δημοκρατικής λειτουργίας της αυτοδιοίκησης στο απόσπασμα και το εκτέλεσαν με συνοπτικές διαδικασίες στο όνομα της προστασίας του. Οι επικλήσεις του δημάρχου στην απόπειρα «μπαχαλοποίησης» του Συμβουλίου δεν μπορούν να σταθούν στοιχειωδώς. Ενώπιον ετούτου του απόλυτου αδιεξόδου στο οποίο η δημοτική Αρχή εγκλωβίστηκε με δική της ευθύνη, μια επιλογή υπάρχει. Η επιστροφή στη λογική και στη δημοκρατική λειτουργία του θεσμού τον οποίο είναι υποχρεωμένη να υπηρετεί. Η επόμενη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου πρέπει να γίνει στον φυσικό του χώρο, που για λόγους κοινής λογικής βρίσκεται στο ισόγειο του διοικητηρίου, χωρίς αστυνομικούς και χωρίς φέις κοντρόλ.

Μα, θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος πολιτικός φίλος του δημάρχου, αυτή η προσέγγιση δεν λαμβάνει υπόψιν της τις ευθύνες της άλλης πλευράς. Το ακραίο στη διατύπωσή του αίτημα της Κίνησης Πολιτών ενάντια στα Χαράτσια να καταδικάσει το Δημοτικό Συμβούλιο τη νέα δανειακή σύμβαση και να κηρύξει ανεπιθύμητους τους βουλευτές που υπερψήφισαν το μνημόνιο. Την απροθυμία της δημοτικής Αρχής να ικανοποιήσει το δεύτερο αίτημα της κίνησης να συμπαρασταθεί στους πολίτες που δεν πλήρωσαν το χαράτσι και κινδυνεύουν να μείνουν δίχως ρεύμα, παρά το γεγονός ότι οι διοικήσεις άλλων δήμων το έπραξαν. Τα υβριστικά συνθήματα που ακούστηκαν.

Από τη στιγμή που ο δήμαρχος και το προεδρείο του Δημοτικού Συμβουλίου αποφάσισαν να προστατευτούν από αιτήματα των πολιτών με τη συνδρομή ισχυρής αστυνομικής δύναμης και με φέις κοντρόλ πολιτών, κάθε συζήτηση σταματά. Η αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου είναι η έδρα της δημοκρατίας και ουδείς μπορεί να απαγορεύσει την είσοδο σε κανέναν. Εάν η διοίκηση του δήμου ήταν σίγουρη πως οι πολίτες που ανήκουν στη συγκεκριμένη κίνηση σκόπευαν να προκαλέσουν μπάχαλο και να τραυματίσουν τη δημοκρατική λειτουργία του οργάνου προπηλακίζοντας τους συμβούλους δεν είχε τίποτα να φοβηθεί. Όφειλε να θέσει υπό συζήτηση τα αιτήματά τους ή να τα απορρίψει ασυζητητί ως εκτός τόπου και χρόνου, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη. Εάν τότε κάποιοι εκ των πολιτών παρεκτρέπονταν, σήμερα ο δήμαρχος θα μπορούσε να τους κατηγορήσει ως εχθρούς της δημοκρατίας και ενδεχομένως να το προχωρήσει παραπέρα αποδίδοντας σε αυτούς την ευθύνη της αστυνομικής προστασίας του τόπου των συνεδριάσεων στο εξής. Που στο μεταξύ, σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να αποφασίζονταν διαπαραταξιακά.

Δεν το έπραξε. Αντιμετωπίζοντας το ζήτημα ωσάν «τρικυμία στο ποτήρι», ο δήμαρχος υιοθέτησε μια φασιστική επί της ουσίας πρακτική, που τραυμάτισε βαρύτατα και τη δημοκρατία και την αυτοδιοίκηση εν ονόματι όσων υποτίθεται θα γίνονταν εάν λειτουργούσε ως όφειλε. Μόνο ο ίδιος μπορεί πια να σκίσει αυτή τη μελανή σελίδα και να την πετάξει το συντομότερο, πριν αυτή η κάκιστη στιγμή προσλάβει άλλες διαστάσεις.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Αδιέξοδο

Η οργή των κτηνοτρόφων για την παραίτηση του Αστέριου Ροντούλη από τη θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης δεν οφείλεται στη καταπληκτική χημεία που είχαν αναπτύξει το βραχύ διάστημα κατά το οποίο ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κάθισε στον υπουργικό θώκο. Εκτίμησαν το γεγονός ότι είναι γνώστης των προβλημάτων του χώρου, αλλά ίσαμε εκεί. Σε άλλα πράγματα συμφώνησαν και σε άλλα διαφώνησαν. Σε ορισμένα θέματα υπήρξε ταύτιση απόψεων, σε άλλα όχι. Αλλά αυτό που τρελαίνει τους κτηνοτρόφους είναι οι συχνές εναλλαγές υπουργών και υφυπουργών, με συνέπεια να μην μπορεί τίποτα να προχωρήσει. Με το που ενημερώθηκε ο Ροντούλης παραιτήθηκε γιατί ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ είδε να κατακρημνίζονται τα ποσοστά του κόμματός του στις δημοσκοπήσεις και αποφάσισε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου.

Είναι άδικο να κατηγορείται ο Ροντούλης γιατί πειθάρχησε στις εντολές του αρχηγού του, αλλά οι πολίτες έχουν σιχαθεί αυτό το πολιτικό αλισβερίσι, που εν τέλει όχι μόνο δεν εξυπηρετεί, αλλά στρέφεται εναντίον των συμφερόντων τους. Δεν τους νοιάζει ούτε αν ο Ροντούλης ή ο κάθε υπουργός ανήκει ή δεν ανήκει στο ένα ή στο άλλο κόμμα και άρα είναι υποχρεωμένος σε κάποιες στιγμές να πειθαρχεί στα κελεύσματα της εκάστοτε ηγεσίας. Αυτό που θέλουν είναι να λειτουργήσει επιτέλους αυτή η ρημάδα η δημόσια διοίκηση και να αποκτήσει ο τόπος μια ηγεσία, που θα μπορεί να λύσει προβλήματα.

Να ξέρουν ότι για τα επόμενα 4 χρόνια θα αναλάβει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ή Παιδείας ο τάδε υπουργός, ο οποίος θα έχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων με τους οποίους θα συμφωνούν ή θα διαφωνούν. Σε μια τέτοια πραγματικότητα η διαπραγμάτευση με τον εκάστοτε υπουργό έχει νόημα. Θέτει μια ομάδα πολιτών, οι κτηνοτρόφοι εν προκειμένω, τα αιτήματα και τις θέσεις του κλάδου για την επίλυση των προβλημάτων που τους αφορούν. Αλλού συμφωνούν και αλλού διαφωνούν και εν τέλει κατόπιν διαπραγμάτευσης καταλήγουν σε πέντε πράγματα, που υλοποιούνται. Που εντάσσονται σε κάποιον σχεδιασμό και αποφέρουν καρπούς στον έναν ή στον άλλο βαθμό.

Όταν όμως η πολιτική σκηνή μοιάζει με «survivor», με τις αποχωρήσεις των παικτών να είναι μέρος του παιχνιδιού, τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Αλληλεγγύη

Δεν είναι εύκολο να χαμογελάς όταν βιώνεις μια τόσο ζοφερή πραγματικότητα. Ούτε οι κλασσικές πλέον καθυστερήσεις μισθών, ούτε οι περικοπές επί περικοπών, ούτε οι απολύσεις, ούτε τα λουκέτα των μαγαζιών που αυξάνονται μέρα με τη μέρα μπορούν να αντιμετωπιστούν με στωικότητα. Πολύ περισσότερο με χαμόγελο. Δεν είναι μόνο τα συσσωρευμένα προβλήματα ενός εκάστου, αλλά και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Αυτή η θλίψη που περπατά στους δρόμους, δίχως να μπαίνει στα μαγαζιά. Αυτή η αδιόρατη καταχνιά, που δεν υποχωρεί κατ’ ελάχιστον ούτε με το φως του ήλιου, που παρεμπιπτόντως δείχνει να έχει απομακρυνθεί περισσότερο από ποτέ θαρρείς γιατί δεν αντέχει να βλέπει τους Έλληνες σε αυτό το χάλι.

Η επίσημη στατιστική δείχνει την οξύτητα του προβλήματος. Σε έρευνα που παρουσίασε στο 1ο Συνέδριο της Ένωσης Επαγγελματιών Ψυχιάτρων ο Γιάννης Χιώτης, ειδικευόμενος ψυχίατρος στον Ευαγγελισμό, τόνισε ότι στο συγκεκριμένο νοσοκομείο έχει παρατηρηθεί αύξηση των ασθενών με αντιδραστική κατάθλιψη σε ποσοστό 118%, την τριετία 2008-20011. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι, σε σχέση με το μορφωτικό επίπεδο των ψυχικά νοσούντων, έχει παρατηρηθεί μία αύξηση της τάξης του 134% των ασθενών που είναι απόφοιτοι πανεπιστημίων, ενώ η αύξηση αριθμού των εργαζόμενων ασθενών είναι της τάξης του 165%. Το ποσοστό των ανέργων και των απόρων ασθενών έχει αυξηθεί σε ποσοστό 75% και όσον αφορά τα ηλικιακά χαρακτηριστικά των ασθενών, στις ηλικίες άνω των 50, δηλαδή μεταξύ αυτών που βρίσκονται σε προσυνταξιοδοτικό στάδιο, έχει παρατηρηθεί αύξηση της τάξης του 44%.

Εξίσου ανησυχητικά είναι τα συμπεράσματα σε όλες τις πληθυσμιακές ομάδες. Στους συνταξιούχους που βλέπουν τις ελπίδες για αξιοπρεπή γηρατειά να εξανεμίζονται μαζί με το εισόδημά τους, στους άνεργους που δεν έχουν πού να ελπίσουν, στους επαγγελματίες που μέρα με τη μέρα βουλιάζουν στα χρέη, στους νέους που αντί να χαίρονται αναζητούν τόπο μετανάστευσης, στους γονείς που τους παρακολουθούν ανήμποροι να βοηθήσουν. Σε τούτη τη συγκυρία, επιβάλλεται να ανακαλύψουμε ξανά την αξία της αλληλεγγύης. Τη σημασία της βοήθειας προς τον πλησίον. Αυτό το χέρι του αγνώστου, που δεν σ’ αφήνει να πέσεις στον γκρεμό. Ένα πιάτο φαί την ώρα που τα πάντα γύρω σκοτεινιάζουν. Όχι, δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα που δημιουργούν πολιτικές επιλογές. Οι απαντήσεις στα πολιτικά αδιέξοδα είναι εξόχως πολιτικές.

Μα στο μεταξύ, ας τείνουμε το χέρι στον πλησίον κι ας του χαμογελάσουμε από καρδιάς. Το ‘χουμε ανάγκη.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More