Νέα εποχή στο ΤΕΕ-ΑΜ

Η εκλογή του Λάζαρου Βασιλειάδη στην προεδρία του ΤΕΕ Ανατολικής Μακεδονίας σηματοδοτεί το τέλος της ηγεμονίας της Δημοκρατικής Κίνησης Μηχανικών μετά από 23 ολόκληρα χρόνια. Οι επίγονοι του μακαρίτη Ντίνου Παναγιωτόπουλου κατάφεραν να κερδίσουν μόνο μια εκλογή μετά το θάνατό του, καταδεικνύοντας ότι οι νίκες της παράταξης έφεραν σε πολύ μεγάλο βαθμό την προσωπική σφραγίδα του ηγέτη της. Ουδείς αναντικατάστατος μεν, αλλά από την άλλη είναι οι προσωπικότητες, που επηρεάζουν καταλυτικά εξελίξεις και συσχετισμούς. Μια τέτοια προσωπικότητα ήταν και ο Ντίνος Παναγιωτόπουλος, που πια δεν υπάρχει. Εξίσου καταλυτικός ήταν ο ρόλος του αδελφού του Γιάννη στο Δικηγορικό Σύλλογο Καβάλας, το έτερο "άπαρτο κάστρο" της Νέας Δημοκρατίας, που αλώθηκε δυο απανωτές φορές από τον Μάκη Κεβρεκάκη.

Εξίσου, ίσως και περισσότερο, ενδιαφέρον έχει η προσωπικότητα του νέου προέδρου. Ο Λάζαρος Βασιλειάδης έχει ξεχωρίσει τα τελευταία χρόνια για την περιβαλλοντική του δράση από τις γραμμές της Επιτροπής Αγώνα κατά της εγκατάστασης δεξαμενών υγρών καυσίμων στη Βάσοβα. Για τον αγώνα του κατά της εγκατάστασης εργοστασίου παραγωγής ενέργειας με πρώτη ύλη τον λιθάνθρακα στις εγκαταστάσεις της ΒΦΛ στη Νέα Καρβάλη. Σε τούτη την πορεία απόκτησε πολλούς φίλους και αρκετούς εχθρούς ειδικά στις τάξεις των μηχανικών. Κάποιοι επιχείρησαν να τον παρουσιάσουν ως ένα γραφικό οικολόγο, που αντιδρά σε κάθε επενδυτικό σχέδιο. Ως έναν ακτιβιστή έτοιμο να αντιδράσει αδιακρίτως σε κάθε επενδυτικό σχέδιο εις το όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος.

Αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα, η μεγάλη πρόκληση για τον Βασιλειάδη. Να αποδείξει τοις πράγμασι το αυτονόητο. Ότι δηλαδή οι απαραίτητες ευαισθησίες για την προστασία του περιβάλλοντος δεν ωθούν σε τυφλή άρνηση ενάντια σε κάθε επενδυτικό σχέδιο. Ότι ο απολύτως απαραίτητος αγώνας για την προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι φύσει και θέσει αντιαναπτυξιακός. Τουναντίον, η περιβαλλοντική ευαισθησία στις μέρες μας μπορεί κάλλιστα να συμβαδίσει με μια άλλου τύπου ανάπτυξη και να δημιουργήσει ανάλογες ή και περισσότερες θέσεις εργασίας, όπως ο ίδιος υπονόησε στις πρώτες δηλώσεις μετά την εκλογή του.

Η πρόκληση για τον Βασιλειάδη είναι διττή. Είναι στο χέρι του να αποδείξει και σε όσους τάσσονται αξιωματικά υπέρ κάθε επενδυτικού σχεδίου ανεξαρτήτως περιβαλλοντικού κόστους, αλλά και σε όσους υπερασπίζονται το περιβάλλον υστερικά, με συνέπεια να μην είναι σε θέση να διακρίνουν ένα εργοστάσιο καύσης λιθάνθρακα από ένα Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών, ότι υπάρχει άλλος δρόμος.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Δεν πάει άλλο

Συνέβη προ ημερών σε ΑΕΙ της Αθήνας. Νέος φοιτητής από την Καβάλα πηγαίνει για να εγγραφεί. Βρίσκει τη γραμματεία, προσκομίζει τα απαραίτητα δικαιολογητικά, αλλά τον έχουν στο περίμενε. Είδε και απόειδε, μετά από αρκετή ταλαιπωρία ακολούθησε τη συμβουλή που του έδωσε παλιότερος φοιτητής. Εδωσε τα χαρτιά του σε μια από τις φοιτητικές παρατάξεις, που είχε τραπεζάκι έξω για εξυπηρετήσεις με προφανέστατο στόχο την αλίευση ψήφων. Μέσα σε λίγα λεπτά η εγγραφή είχε ολοκληρωθεί και ο νέος φοιτητής είχε στα χέρια του και τη φοιτητική ταυτότητα. Ηταν το πρώτο του μάθημα. Εμαθε, από την εγγραφή ακόμα, πως η συμμετοχή σε μια από τις παρατάξεις που "κάνει παιχνίδι", είναι το κλειδί, που ανοίγει τις περισσότερες πόρτες. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά είναι απολύτως αληθινό. Σε τέτοιον έσχατο βαθμό ξεφτίλας έχει φτάσει η διαπλοκή των φοιτητικών παρατάξεων με τα όργανα διοίκησης των τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Αλλά τα κανάλια της διαπλοκής δεν είναι μονής κατεύθυνσης. Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης τιμωρήθηκε πρόσφατα με τρίμηνη παύση γιατί εκβίαζε τους φοιτητές του προκειμένου να τον ψηφίσουν για αντιπρόεδρο της Σχολής.

Μόνο που πια δεν πάει άλλο. Αυτός ο τρόπος λειτουργίας των φοιτητικών παρατάξεων ουδεμία σχέση έχει με την απολύτως θεμιτή πολιτικοποίηση και τη διεκδίκηση της επίλυσης των προβλημάτων που τους απασχολούν.

Το πρόβλημα δε μπορεί να λυθεί με απαγορεύσεις. Είναι όμως καιρός κυβέρνηση και αντιπολίτευση να αντιληφθούν ότι δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν πλάτες σε αυτούς τους σύγχρονους νταβατζήδες της εκπαίδευσης, που από συλλογικοί φορείς εκπροσώπησης των φοιτητών έχουν με τα χρόνια μετατραπεί σε μηχανισμούς βολέματος, εξυπηρέτησης, συναλλαγής με διοικήσεις και καθηγητές στις εξεταστικές περιόδους και οργάνωσης πάρτυ και ταξιδίων με το αζημίωτο πάντα για τους επικεφαλής που κλείνουν τις συμφωνίες. Ο διάλογος που ξεκινά η κυβέρνηση για τις αλλαγές στη δομή και λειτουργία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τεθούν όλα επί τάπητος. Κατεύθυνση σπουδών, επαγγελματικά δικαιώματα, αξιολόγηση εκπαιδευτικού προσωπικού και ιδρυμάτων.

Δεν πρέπει να χαθεί η ευκαιρία να μπουν όροι και κανόνες στη λειτουργία των φοιτητικών παρατάξεων, αλλά και στη σχέση τους με τους καθηγητές, προκειμένου να ξαναβρούν τη χαμένη ταυτότητα και το ρόλο τους.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Η Καβάλα μπορεί

Ο υδροκεφαλισμός του ελληνικού κράτους είναι πρόβλημα σοβαρό και διαρκώς επιδεινούμενο. "Ελλάδα", για αυτούς που κυβερνούν ετούτο τον έρμο τόπο, "είναι -αν όχι μόνο- κατά κύριο λόγο η Αθήνα", όπου αποφασίζονται και υλοποιούνται περίπου τα πάντα. Μάλιστα, ετούτος ο υδροκεφαλισμός αποβαίνει εν τέλει εις βάρος των κατοίκων της Αθήνας και της Αττικής, αφού η υπερσυγκέντρωση πληθυσμού και παραγωγικών δομών έχει πληγώσει ανεπανόρθωτα το περιβάλλον. Είναι όμως ορισμένες εξαιρέσεις όπως αυτή η έκθεση του Επιμελητηρίου, που πραγματοποιείται στο Εκθεσιακό Κέντρο "Απόστολος Μαρδύρης" στη Νέα Καρβάλη, που πρέπει να δώσουν τροφή σε δεύτερες σκέψεις. Διότι, ναι μεν τα πάντα συμβαίνουν εν Αθήναις, αλλά αρκεί να υπάρχει στόχος και διάθεση για δουλειά για να γίνουν πράγματα και στην επαρχία. Περί τις 7 χθες το απόγευμα ο μετρητής έδειχνε πάνω από 12.000 εισόδους στην έκθεση, άρα οι διοργανωτές εκτιμούν βάσιμα ότι θα καταρριφθεί κάθε προηγούμενο ρεκόρ επισκέψεων, με συνέπεια η KavalaExpo να γίνει ακόμα πιο ελκυστική στην υπόλοιπη Ελλάδα και τα Βαλκάνια.

Κι ας στραβοκοιτούσαν τη διοργάνωση στα πρώτα βήματά της εν Αθήναις κατοικοεδρεύοντες μανδαρίνοι. Ο τότε πρόεδρος του Επιμελητηρίου αείμνηστος Απόστολος Μαρδύρης είχε σχέδιο. Οι δυο πρώτες διοργανώσεις πραγματοποιήθηκαν μέσω της συμμετοχής σε ένα πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τις επόμενες χρονιές το Επιμελητήριο χτυπούσε πόρτες, έπαιρνε χορηγίες, αυτοχρηματοδοτούσε τούτο το εγχείρημα με πίστη στην επιτυχία. Με "μοχλό πίεσης" την αεικίνητη επί σειρά ετών διευθύντρια του Επιμελητηρίου Νίκη Παπαδοπούλου, το νερό μπήκε στ' αυλάκι. Τα χρόνια πέρασαν. Ο Μαρδύρης έφυγε προ ετών για το στερνό ταξίδι, για να τον διαδεχθεί με ακόμα πιο φρέσκες ιδέες ο Αγγελος Τσατσούλης, ενώ η Νίκη Παπαδοπούλου παρέδωσε τη σκυτάλη στη Σούζυ Μαυρομμάτη, που συνεχίζει με το ίδιο πάθος και την ίδια αποτελεσματικότητα τη δουλειά. Προσφέροντας παράδειγμα απτό και εξόχως διδακτικό.

Η επιτυχία της KavalaExpo συνοψίζεται στο γνωστό, αλλά διαρκώς ζητούμενο τρίπτυχο "δουλειά-δουλειά-δουλειά" και στην εξωστρεφή αντίληψη των πραγμάτων. Στην εδραιωμένη πεποίθηση ότι η Καβάλα μπορεί.

Αρκεί να θέλει και κυρίως να έχει σχέδιο. Έναν μπούσουλα ώστε να μη γυρνά διαρκώς γύρω από τον εαυτό της.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Λέσχη Μαύρης Θάλασσας

Μελετώντας τον απολογισμό της προεδρίας της Καβάλας στη Διεθνή Λέσχη της Μαύρης Θάλασσας, που συνέρχεται αύριο Κυριακή στην Καβάλα, αντιλαμβάνεται κανείς ότι έχει γίνει δουλειά. Σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, επί Καβαλιώτικης προεδρίας αναβαθμίστηκε το website της Λέσχης. Εκδόθηκε πληροφοριακό έντυπο. Προετοιμάστηκε η τροποποίηση του καταστατικού λειτουργίας της προκειμένου να ξεπεραστούν σημαντικά προβλήματα του παρελθόντος. Συντάχθηκε σχέδιο χρηματοδότησης της Λέσχης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η προεδρία της Καβάλας ανανέωσε σε πολύ μεγάλο βαθμό τις επαφές με όλους τους διεθνείς οργανισμούς και κυρίως με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνέβαλε στην εξομάλυνση των σχέσεων, μεταξύ των πόλεων - μελών, που ήταν ιδιαίτερα τεταμένες λόγω γεωπολιτικών διαφορών. Προχώρησε στην αποτελεσματική είσπραξη όλων των συνδρομών που χρωστούσαν εδώ και αρκετά χρόνια οι πόλεις - μέλη της Διεθνούς Λέσχης της Μαύρης Θάλασσας. Με άλλα λόγια ξανάδωσε σάρκα και οστά σε έναν οργανισμό που βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Καλά όλα αυτά και χρήσιμα αναμφιβόλως. Όλα παίζουν το ρόλο τους. Και το website και οι επαφές με τους διεθνείς οργανισμούς και η εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των πόλεων-μελών. Ακόμα και οι συνδρομές. Αυτό όμως που μένει να απαντηθεί είναι εν τέλει οι ουσιαστικές προοπτικές αυτού του εγχειρήματος. Κατά πόσο μπορεί στην πράξη αυτό το ανομοιογενές παζλ πόλεων-μελών των χωρών που βρέχονται από τη Μαύρη Θάλασσα και δεν χαράσσουν εξωτερική πολιτική, αλλά ακολουθούν την εξωτερική πολιτική των χωρών στις οποίες ανήκουν, να συγκροτήσουν έναν λειτουργικό οργανισμό, ικανό να χαράξει νέους δρόμους. Αυτό είναι πλέον το ζητούμενο για αυτή τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση, που μέχρι σήμερα δεν έχει δικαιώσει τις προσδοκίες, που έχει δημιουργήσει. Να παρουσιάσει έργο μετρήσιμο στους τομείς της οικονομίας, της ανάπτυξης, του περιβάλλοντος, του τουρισμού.

Σήμερα, παράλληλα με τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου, συνεδριάζουν στο Λούσυ περισσότερα από 20 Επιμελητήρια πόλεων με πολλαπλάσιο πληθυσμό και δυναμική από την Καβάλα, όπως η Οδησσός και το Ροστώφ. Ιδού η ευκαιρία για το Επιμελητήριο και τις επιχειρήσεις του νομού Καβάλας σε τούτη την τόσο δύσκολη οικονομική συγκυρία.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Μια αγκαλιά στο Στρασβούργο

Μια από τις ωραιότερες φωτογραφίες, που τραβήχτηκε ποτέ στο Ευρωκοινοβούλιο έκανε το γύρο του κόσμου. Η ιταλίδα ευρωβουλευτής Λίτσια Ροντζούλι καθισμένη στα έδρανα με τα χαρακτηριστικά ακουστικά που της επιτρέπουν να ακούει τις μεταφράσεις των αλλόγλωσσων ομιλητών σκύβει και δίνει ένα φιλί στο μωρό που κρατά στην αγκαλιά της. Μια σκηνή συνηθισμένη, καθημερινή, που συμβαίνει με τις περισσότερες μανάδες του κόσμου, μα πάντα αξεπέραστη. Μεγαλειώδης. Μια αγκαλιά απέραντης τρυφερότητας και αγάπης, που συνδέει κάθε μάνα με το παιδί. Στην κούνια του. Στο σπίτι. Στο δρόμο. Στη δουλειά. Στο ευρωκοινοβούλιο, γιατί όχι; Εκεί δουλεύει η μάνα Λίτσια και γι αυτό πήρε μαζί της το μωρό. Για να κάνει εκστρατεία για τη βελτίωση των εργασιακών συνθηκών των µητέρων.

Η 35χρονη Λίτσια Ροντσούλι, που είναι εκλεγµένη ευρωβουλευτής µε το κόµµα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, εργαζόταν ως νοσοκόµα και αργότερα έγινε διευθύντρια σε νοσοκοµείο πριν ασχοληθεί µε την πολιτική. «Βρίσκοµαι συµβολικά εδώ µε την κόρη µου για να υπογραµµίσω ότι δεν είναι εύκολο στις γυναίκες να συνδυάσουν την εγκυµοσύνη και τη µητρότητα µε την εργασία, την επαγγελµατική µε την οικογενειακή ζωή», δήλωσε η Ροντσούλι, η οποία διευκρίνισε ότι δεν έχει ενθουσιαστεί από ευρωπαϊκά σχέδια που συζητιούνται για να βελτιωθούν οι παροχές στις γυναίκες µετά τη γέννα. «Δεν ζητώ µεγαλύτερη άδεια γέννας», πρόσθεσε η ευρωβουλευτής, που επέστρεψε στη δουλειά της ένα µήνα µετά τον τοκετό, «αλλά καλύτερους όρους εργασίας για τις µητέρες».

Αν η Λίτσια δεν ήταν ευρωβουλευτής θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να αντιμετωπίσει τη μητρότητα ως πρόβλημα. Με την κίνησή της αυτή, με αυτή την τρυφερή αγκαλιά όμως δεν έστειλε απλά ένα μήνυμα για τη μητρότητα. Εξανθρώπισε μεμιάς την αίθουσα των σιδερωμένων λόγων μιας Ευρώπης, που ξεθωριάζει επικίνδυνα. Μιας Ευρώπης των γραφειοκρατών, που δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τα μικρά καθημερινά θαύματα, όπως μια αγκαλιά μιας εργαζόμενης μάνας στο μωρό της κι ίσως γι αυτό αποδεικνύεται ανίκανη να εμπνεύσει μεγάλους στόχους, όπως μια Ευρώπη της ευημερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ενός υγιούς πολυεθνικού οργανισμού, ικανού να αμβλύνει ανισότητες και να αναδεικνύει συμπτώσεις και διαφορές.

Μιας Ευρώπης νέας, γόνιμης σε ιδέες, που όχι μόνο δε θα φοβάται μειονότητες όπως τους ρομά, αλλά θα τους αγκαλιάζει στοργικά και θα τους βοηθά να βρουν το δρόμο τους σε τούτο τον κόσμο το μικρό, το μέγα. Μιας Ευρώπης νέας, σφριγηλής, ικανής να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Μιας Ευρώπης, που δε θα χρειάζεται επικοινωνιακά φτιασίδια για να συνεγείρει τους Ευρωπαίους πολίτες, σαν και αυτά που αναζητούν αγωνιωδώς οι επιτελείς της τα τελευταία χρόνια. Μιας Ευρώπης, που σαν κάθε μωρομάνα θα είναι αφοσιωμένη στα μικρά της. Στις νέες γενιές, που σήμερα σε τούτη τη γερασμένη, αποστεωμένη Ευρώπη βρίσκουν παντού σφαλιστές πόρτες.

Σε μια τέτοια Ευρώπη δε θα χρειάζονται ιδιαίτερες επικοινωνιακές καμπάνιες. Θα αρκεί μια μονάχα κίνηση για να κινητοποιηθούν οι υγιείς δυνάμεις, που σήμερα αδυνατούν να ξεπεράσουν τα τείχη που ορθώνουν οι ατσαλάκωτοι γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Μια κίνηση απλή σαν και αυτή της μάνας Λίτσια, που θα μπορούσε -γιατί όχι;- να γίνει το σύμβολο μιας Ευρώπης, αντάξιας των προσδοκιών των ιδρυτών της.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Τραγελαφικά και ενδιαφέροντα

Οσοι έχουν στρέψει την πλάτη τους στην πολιτική ζωή του τόπου πλήρως απογοητευμένοι με τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, καλά θα κάνουν να το ξανασκεφτούν γιατί χάνουν. Αυτά που συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα είναι εξόχως τραγελαφικά και για τούτο ενδιαφέροντα. Ιδού ορισμένα μόνο στιγμιότυπα:

Υπόθεση ευρωβουλευτή Θεόδωρου Σκυλακάκη. Διεγράφη με συνοπτικές διαδικασίες από τη Ν.Δ. διότι τόλμησε να πει πως δεν υπάρχει τρόπος μηδενισμού του ελλείμματος εντός του 2011, όπως με το αγέρωχο νυσταλέο βλέμμα είχε υποστηρίξει από τη ΔΕΘ ο αρχηγός του κόμματός του Αντώνης Σαμαράς. Επίσης, υποστηρίζοντας ότι το μνημόνιο είναι η μόνη ρεαλιστική λύση που υπήρχε δήλωσε ότι η μη τήρηση των όρων δανεισμού του μνημονίου θα αναγκάσει το Δημόσιο να κηρύξει στάση πληρωμών με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η καρατόμησή του οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν και παραμένει στο στενό κύκλο της Ντόρας Μπακογιάννη και ότι αμφισβήτησε ευθέως τον ανένδοτο αγώνα κατά του μνημονίου που έχει κηρύξει ο Σαμαράς. Μάλιστα, εμμέσως πλην σαφώς του ζητήθηκε από την επικεφαλής της ομάδας ευρωβουλευτών της Ν.Δ. να παραιτηθεί και να επιστρέψει την έδρα στη Ν.Δ. Εάν δεν παραιτηθεί, τότε οι ευρωβουλευτές της Ν.Δ. μπορούν να θέσουν το θέμα στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, που όμως θεωρεί το μνημόνιο ως τη μοναδική πρόσφορη λύση. Εάν δηλαδή η Ν.Δ. το τολμήσει, τότε είναι πιο πιθανό να διαγραφεί η Ν.Δ. από το ΕΛΚ παρά ο Σκυλακάκης, ο οποίος παραμένει συνεπής σε όσα πιστεύει.

Υπόθεση υφυπουργείου Αθλητισμού. Πρόκειται για το χαρτοφυλάκιο που πηγαινοέρχεται μεταξύ υπουργείων Υγείας και Πολιτισμού από το μεταμεσονύκτιο ανασχηματισμό μέχρι σήμερα. Τραγικός πρωταγωνιστής ο βουλευτής Δράμας Χρήστος Αηδόνης, που ναι μεν χρίστηκε υφυπουργός, αλλά ακόμα δεν ξέρει αν έχει αντικείμενο. Φτηνά τη γλίτωσε ο Μιχάλης Τιμοσίδης, που ανέλαβε εξαρχής άλλες αρμοδιότητες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια Αττικής. Δίνει τη μάχη κατά του μνημονίου με επικεφαλής τον εκ του ΠΑΣΟΚ προερχόμενο καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Αλέξη Μητρόπουλο, κόντρα στον πρώην πρόεδρό του Αλέκο Αλαβάνο, που δίνει ακριβώς τον ίδιο αγώνα με τα ίδια πάνω-κάτω συνθήματα στην ίδια περιφέρεια. Ισως γιατί η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Τα σπασμένα πληρώνουν οι μικρομεσαίοι

Η άρνηση των ιδιοκτητών φορτηγών, που βγαίνουν συχνά-πυκνά στα μέσα ενημέρωσης να αποδεχθούν την αναγκαιότητα λήψης ειδικών μέτρων για όσους αγόρασαν άδεια φορτηγού την τελευταία δεκαετία είναι και άδικη και παράλογη και εκβιαστική. Την ίδια στιγμή, που αρνούνται κάθε συζήτηση προτάσσοντας το αρραγές της ενότητας του κλάδου με στόμφο αγωνιστικό ξέρουν καλά ότι σφάλλουν. Γνωρίζουν ότι υπάρχουν πολλοί στις τάξεις τους που πήραν τις άδειες φορτηγού δημόσιας χρήσης τη δεκαετία του '70 με ένα χαρτόσημο και εντελώς αδιαφανείς διαδικασίες ως ευνοούμενοι του καθεστώτος. Οι άνθρωποι αυτοί μπήκαν στη δουλειά επενδύοντας μόνο στην αγορά αυτοκινήτου και όταν κάποια στιγμή αποφάσισαν να πουλήσουν την άδεια που απόκτησαν δωρεάν έλαβαν ως αποζημίωση αρκετά εκατομμύρια δραχμές. Μα υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που λίγα χρόνια πριν ακριβοπλήρωσαν την άδεια που κατέχουν και που πριν καλά-καλά ξεχρεώσουν κινδυνεύουν να βρεθούν με μια άδεια απαξιωμένη. Ο ανυποχώρητος αγώνας γράφει καλύτερα στο γυαλί και στο χαρτί, αλλά δε λέει όλη την αλήθεια. Συχνά τη διαστρέφει και υποκρύπτει σκοπιμότητες.

Εφτασε όμως ο καιρός σε τούτη τη χώρα να πούμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη. Δεν είναι δυνατόν να ανεχόμαστε μάχες οπισθοφυλακής με εύκολα συνθήματα υπέρ της διατήρησης ορισμένων "κεκτημένων" που δεν κερδήθηκαν με αγώνες, αλλά με υπόγειες διαδρομές σε σκοτεινές περιόδους. Ούτε είναι δυνατόν να ανεχόμαστε άπαντες στρεβλώσεις της αγοράς διότι κάποια στιγμή κάποιοι κυβερνώντες εξέδωσαν κάποιες άδειες για να εξοφλήσουν πολιτικά γραμμάτια.

Πολλώ δε μάλλον που τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της κόντρας είναι μικρομεσαίοι που αγωνίζονται σε τούτους τους χαλεπούς καιρούς με νύχια και με δόντια να κρατηθούν στην αγορά και βρίσκονται σε κατάσταση οριακή. Εμποροι που πουλούν ρούχα, παπούτσια και παντόφλες και δεν έχουν στο κατάστημά τους τα φθινοπωρινά και τα χειμερινά είδη. Βιβλιοχαρτοπωλεία, που δουλεύουν αυτό το δίμηνο και συντηρούνται τους υπόλοιπους 10 μήνες και αναζητούν τρόπους να ανταποκριθούν στη ζήτηση που δεν περιμένει... Βιοτεχνικές και βιομηχανικές μονάδες που σε τούτη την τόσο κρίσιμη συγκυρία έχουν αναστείλει τις εργασίες τους γιατί δεν υπάρχει τρόπος να φτάσει η παραγωγή τους στην κατανάλωση. Με ό,τι τούτο συνεπάγεται για τις θέσεις εργασίας που κινδυνεύουν να χαθούν.

Αλήθεια, για όλους αυτούς ποια αριστερά θα αγωνιστεί;

Νίκος Σπιτσέρης

Read More