Τενεκεδάκια λάδι

Τα καλά νέα για τους παραγωγούς ελαιολάδου είναι ότι η Ένωση Αγροτών Συνεταιρισμένων (ΕΑΣ) Καβάλας ή «Kavala Coop» κατάφερε να διακινήσει μέχρι σήμερα σχεδόν 250 τόνους ελαιολάδου σε τυποποιητικές μονάδες της Ιταλίας σε ικανοποιητικές τιμές, την ώρα που πολλοί παραγωγοί του Παγγαίου κρατούν το σύνολο της παραγωγής τους στις αποθήκες αρνούμενοι να το πουλήσουν σε εξευτελιστικές τιμές. Το κακό είναι ότι η ΕΑΣ Καβάλας, όπως και οι άλλες συνεταιριστικές οργανώσεις της Ελλάδας πουλούν ακόμα λάδι σε τυποποιητικές μονάδες του εξωτερικού επειδή δεν κατάφεραν να πράξουν το στοιχειώδες. Να δημιουργήσουν την απαραίτητη υποδομή και για την τυποποίηση και –κυρίως- τη διάθεση του τυποποιημένου ελαιολάδου στις αγορές, ώστε να είναι σε θέση να επιτύχουν ικανοποιητικές τιμές για ένα πραγματικά ανταγωνιστικό ελληνικό προϊόν.



Δεν πρόκειται για καινοφανές συμπέρασμα. Χρόνια τώρα οι εμπλεκόμενοι επισημαίνουν την έλλειψη τυποποιητικών μονάδων και δικτύων διανομής τυποποιημένου προϊόντος στο εξωτερικό, με συνέπεια το ελληνικό ελαιόλαδο να πουλιέται χύμα σε άλλες χώρες, οι οποίες το τυποποιούν και το μοσχοπουλούν ως δικό τους σε πολλαπλάσια τιμή. Όχι, δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε απλή διαδικασία. Απαιτούνται επενδύσεις, έρευνα αγοράς, διαχείριση του ρίσκου που συνεπάγεται η διάθεση στην αγορά ενός τυποποιημένου προϊόντος με ημερομηνία λήξης. Αλλά από την άλλη, περιθώρια για διαπιστώσεις, ατέρμονες συζητήσεις και συσκέψεις που γίνονται με στόχο την άγρα εντυπώσεων δεν υπάρχουν.



Οι αγρότες αυτής της χρεωκοπημένης χώρας δεν μπορούν πια να εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε επιδοτήσεις από τα ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι υποχρεωμένοι να πράξουν ό,τι δεν τόλμησαν επί δεκαετίες υπερασπιζόμενοι τις περιουσίες τους και τη δουλειά τους, που δεν αρχίζει και τελειώνει με το κλάδεμα και την ελαιοσυλλογή. Σήμερα, η τυποποίηση και η διάθεση είναι εξίσου σημαντική, μάλλον σημαντικότερη και από αυτή την ίδια την παραγωγή ενός ανταγωνιστικού προϊόντος. Δυσκολίες υπάρχουν, αλλά υπάρχει και ένα ασύγκριτο πλεονέκτημα. Οι εν δυνάμει πελάτες του σωστά τυποποιημένου και υψηλής ποιότητας ελαιολάδου δεν εξαντλούνται εντός των συνόρων της χρεωκοπημένης χώρας. Βρίσκονται εκεί έξω στις μεγάλες αγορές του κόσμου από την Ευρώπη, ως την Κίνα και την Αμερική και αναζητούν ποιοτικά προϊόντα.



Αυτά τα εκατομμύρια των πελατών είναι απολύτως βέβαιο πως δεν υπάρχει περίπτωση να αγοράσουν λάδι σε τενεκεδάκια.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Ανάπηρες λέξεις

Πριν χρεοκοπήσει η χώρα χρεοκόπησαν οι λέξεις των ανθρώπων της. Η γλώσσα τους. Στο όνομα ενός ανόητου καθωσπρεπισμού τάχατες ευρωπαϊκού τύπου άρχισαν να εξορίζονται από το λεξιλόγιο λέξεις που «ενοχλούσαν» τα αυτιά των καθωσπρέπει Ελλήνων που έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ανήκουν στον πυρήνα της Ευρώπης αισθάνονταν την ανάγκη να εκφράζονται αναλόγως. Πάει να πει ευρωπαϊκά. Έτσι, συν τω χρόνω εξαφανίστηκε η λέξη «επαρχία» και αντικαταστάθηκε με το άνευρο και άνυδρο «περιφέρεια», θαρρείς και τούτο αρκούσε για να διαγραφούν μεμιάς όλες οι παθογένειες της ελληνικής επαρχίας. Θαρρείς και το κακόηχο «περιφέρεια» αρκούσε για να διαγραφούν μονοκοντυλιά οι πολιτικές του υδροκέφαλου ελληνικού κράτους.



Με την ίδια λογική, ο θάνατος από τον καρκίνο έγινε θάνατος από την «επάρατη νόσο». Οποία ύβρι στους χιλιάδες Έλληνες που μάχονται καθημερινά επί χρόνια με τον καρκίνο. Πήραν τη δεισιδαιμονικής έμπνευσης ονομασία του καρκίνου από τα χωριά «κακιά αρρώστια» και την έκαναν πρωτευουσιάνικα τάχατες «επάρατη νόσο», που πάει να πει «καταραμένη αρρώστια». Μα, αν όντως η αρρώστια είναι «καταραμένη», τότε τι είναι τα θύματά της; «Καταραμένοι». Μόνο που το πρώτο βήμα για να αντιμετωπίσει κανείς τον καρκίνο είναι να τον πει με το όνομά του. Να τον αντιμετωπίσει στα ίσια όπως θα αντιμετώπιζε οποιαδήποτε αρρώστια, δίχως απολύτως καμμιά προκατάληψη για τη φύση της αρρώστιας και τους τρόπους αντιμετώπισής τους.



Εξίσου, φρικτή ήταν η μετονομασία των ανάπηρων σε Άτομα με Ειδικές Ανάγκες και ακόμα πιο φρικτή η συντομογραφία ΑμΕΑ. Έτσι, με το ουδέτερο ΑμΕΑ, ο Θάνος, ο Τάσος, ο Γιάννης, η Δώρα και η Μαρία μετέπεσαν στην κατάσταση του ουδέτερου. Αυτή η κατηγορία των ανθρώπων, που αγωνίζονται με το κεφάλι ψηλά κόντρα σε χίλιες δυο δυσκολίες, που πονάνε, ερωτεύονται και τρελαίνονται σαν όλους μας έγιναν ουδέτερες πολτοποιημένες μονάδες στον κιμά του καθωσπρεπισμού. Ο καημός του Ζαγοραίου στον «Ανάπηρο» παρέπεμπε στην «Ψωροκώσταινα» και όχι στην τάχατες ισχυρή Ελλάδα. Κι ας λένε οι στίχοι με περίσσια περηφάνεια: «Λεφτά δε σου γυρεύω/ψωμί δεν ζητιανεύω/ούτε συμπόνια δε σου ζητώ. Θέλω την αγάπη σου γιατί μου δίνει δύναμη/κοντά μου όταν είσαι τον πόνο μου ξεχνώ».



Με τον γνήσιο νταλκά ενός ανάπηρου, που πέφτει στα πατώματα από αγάπη και τσαλακώνεται όπως και ένας αρτιμελής.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Σουρωτήρι

Μέσα στο παραλήρημά του ο πρόεδρος της «Πατριωτικής Κίνησης Πολιτών Καβάλας» Κώστας Τόνιος δήλωσε επί λέξει στο «Στούντιο 7»: «Αν θέλαμε να μην ξαναέρθει Τούρκος τουρίστας στην Καβάλα, την ημέρα που πέρασαν λεωφορεία με την εικόνα του Κεμάλ Ατατούρκ προερχόμενα από Θεσσαλονίκη, θα τα είχαμε κάνει σουρωτήρι και δεν θα περνούσε από τότε Τούρκος τουρίστας από την Καβάλα». Επειδή τα λεωφορεία δεν γίνονται σουρωτήρι ούτε με συνθήματα, ούτε με πανό, τι εννοούσε ακριβώς ο κ. Τόνιος; Μήπως ήθελε να καταστήσει σαφές προς πάσα κατεύθυνση ότι η οργάνωσή του έχει τα μέσα για να κάνει ανά πάσα στιγμή σουρωτήρι ένα λεωφορείο, αλλά μέχρι σήμερα δεν το έχει κάνει για λόγους καλής θέλησης; Κι αλήθεια, ποια είναι αυτά τα μέσα, που μπορούν να κάνουν σουρωτήρι τις λαμαρίνες ενός λεωφορείου;



Διότι με όρκους στην πατρίδα και ύβρεις με τις οποίες πρόσφατα έλουσαν τον Τούρκο πρόξενο και καλούς συναδέλφους κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Αλήθεια, τι λένε η Εισαγγελία και η Αστυνομική Διεύθυνση Καβάλας για αυτές τις απειλές;

Read More

Το φίδι βγήκε παγανιά

Το νέο «ανδραγάθημα» των «παλικαράδων» της «Πατριωτικής Κίνησης Πολιτών Καβάλας» κατά την εθιμοτυπική επίσκεψη του Τούρκου προξένου στον δήμαρχο Καβάλας Κωστή Σιμιτσή και ο προπηλακισμός δημοσιογράφων, που χαρακτηρίστηκαν εντελώς αυθαίρετα και προκλητικά περίπου ως πράκτορες των Τούρκων δεν προκαλεί έκπληξη. Το επικίνδυνο παιχνίδι που παίζει η εν λόγω οργάνωση, στο όνομα της πατρίδας και ενίοτε της Ορθοδοξίας βλάπτουν και την πατρίδα και την ορθοδοξία, που είναι φύσει και θέσει αντίθετη σε οιαδήποτε μορφή φονταμενταλισμού. Διότι εν προκειμένω περί αυτού πρόκειται.



Μα, πέραν τούτου που είναι και το μείζον, ορθώς ο δήμαρχος Καβάλας στη δήλωσή του θέτει και ένα άλλο ζήτημα, οικονομικής φύσεως που δεν μπορεί παρά να απασχολήσει σοβαρά τους πάντες. Το κλίμα ρατσισμού και ξενοφοβίας, που καλλιεργείται θέτει σε άμεσο και σοβαρό κίνδυνο την ανάπτυξη του τουρισμού. Οι αισιόδοξες εκτιμήσεις για σημαντική αύξηση του τουριστικού ρεύματος το ερχόμενο καλοκαίρι, με ό,τι τούτο συνεπάγεται για τη χρεοκοπημένη χώρα, στηρίζονται σε ένα δεδομένο: Ότι η Ελλάδα παρά τα προβλήματά της διαθέτει και την τουριστική υποδομή, αλλά κυρίως –εν συγκρίσει με άλλες μεσογειακές χώρες- εγγυάται την ασφάλεια των επισκεπτών. Εν αντιθέσει με άλλες χώρες όπου ο τουρίστας δεν ρισκάρει να επισκεφθεί φοβούμενος επεισόδια φανατικών ισλαμιστών, η Ελλάδα είναι μια ευρωπαϊκή, δημοκρατική χώρα, όπου ο επισκέπτης νιώθει ότι δεν κινδυνεύει.



Αν επεισόδιο το επεισόδιο, πρόκληση την πρόκληση, αυτό το δεδομένο χαθεί και ο εν δυνάμει επισκέπτης Τούρκος, Βούλγαρος, Σέρβος, Σκοπιανός, Γερμανός ή Αμερικανός αρχίσει να σκέπτεται ότι υπάρχει ο κίνδυνος να βρεθεί αντιμέτωπος με φανατικούς Έλληνες εθνικιστές, οι απώλειες που θα υποστεί ο στρατηγικής σημασίας για την εθνική οικονομία τουριστικός τομέας είναι απρόβλεπτες. Ας λάβουν υπόψιν τους σοβαρά και αυτόν τον παράγοντα οι τοπικοί φορείς, αλλά και οι Καβαλιώτες νοικοκυραίοι που επιδοκίμαζαν τα μέλη της Πατριωτικής Κίνησης Πολιτών όταν εκκαθάριζαν την κεντρική πλατεία από τους γύφτους, αδιαφορώντας αν εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού.



Το αυγό εκκολάφθηκε, το φίδι μεγάλωσε και βγήκε παγανιά και πλέον απειλεί και τους ίδιους. Τον δήμαρχο, που ανέχθηκε στο παρελθόν τη δράση της Πατριωτικής Κίνησης Πολιτών, αλλά και τους επαγγελματίες, που είναι καιρός να αντιληφθούν ότι ο εθνικισμός και ο «πατριωτισμός σε δόσεις» δεν βλάπτει μόνο τη δημοκρατία για την οποία αδιαφορούν, αλλά και τα συμφέροντά τους.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Μια ιστορία τρέλας

Η ειδοποίηση από την εφορία έφτασε με το ταχυδρομείο παραμονές Χριστουγέννων. Έκπληκτος αφού ουδέν χρωστούσε πήγε στην εφορία και ζήτησε διευκρινήσεις. Του είπαν ότι δεν πλήρωσε το χαράτσι με τον λογαριασμό της ΔΕΗ, αυτός το αρνήθηκε και τότε ανακάλυψε πως πρόκειται για το σπίτι που νοίκιαζε 19 χρόνια πριν. Χρυσοστόμου Σμύρνης, έμενε πριν μετακομίσει στο δικό του σπίτι. Είπε στους εφοριακούς ότι ουδεμία σχέση έχει και αντί να τον στείλουν στην ευχή του Θεού, του ζήτησαν να τους υποδείξει τον σπιτονοικοκύρη, αν θέλει να αποφύγει τα μπλεξίματα. Τι να κάνει, έψαξε, βρήκε την παλιά σπιτονοικοκυρά του, που είχε πληρώσει μόνο την πρώτη δόση του ΕΕΤΗΔΕ, πήγαν μαζί στην εφορία, όπου αυτή αποδέχθηκε την οφειλή και πλέον ευελπιστεί ότι η υπόθεση αυτή θα λήξει αισίως σε δυο-τρεις μήνες. Έτσι του είπαν, μετά από πέντε-έξι επισκέψεις που χρειάστηκε να κάνει στην εφορία την περίοδο των γιορτών για να ξεκαθαρίσει μια υπόθεση, που δεν τον αφορούσε.



Δεν ήταν ο μόνος. Ο εξοργιστικά ερασιτεχνικός τρόπος με τον οποίο χειρίστηκαν ΔΕΗ και υπουργείο Οικονομικών το ζήτημα της αποπληρωμής του ΕΕΤΗΔΕ που δεν καταβλήθηκε μαζί με τους λογαριασμούς, τυράννησε πολλούς ανυποψίαστους και εντελώς άσχετους με τις οφειλές πολίτες, που κλήθηκαν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα για να αποφύγουν τα πήγαινε-έλα στην Εφορία. Οι άνθρωποι αυτοί, που καλούνται να αποκτήσουν φοροδοτική συνείδηση, αντιμετωπίστηκαν παντελώς αυθαίρετα και προκλητικά ως οφειλέτες και μάλιστα αντί μιας συγγνώμης υποχρεώθηκαν να λειτουργήσουν ως ντετέκτιβ για να υποδείξουν στην κρατική μηχανή τους πραγματικούς οφειλέτες.



Με τόση προχειρότητα επιχειρεί η κυβέρνηση να επανιδρύσει το κράτος. Αντί να προτάξει ως απόλυτη προτεραιότητα την εμπέδωση ενός κλίματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους πολιτών, στοιχείο απαραίτητο για την απόκτηση φοροδοτικής συνείδησης, η Πολιτεία αντιμετωπίζει τους πολίτες σαν εξ ορισμού ενόχους για υποθέσεις που δεν τους αφορούν. Αγνοώντας ή ακόμα χειρότερα αδυνατώντας να κάνει το πρώτο βήμα για να ξεπεραστεί συν τω χρόνω η ανατολίτικη κατά βάση και διόλου αριστερή –παρεμπιπτόντως- νοοτροπία του «Δεν πληρώνω» και κατ’ επέκταση «αρνούμαι να συνδράμω για υπηρεσίες που μου παρέχονται στο πλαίσιο μιας οργανωμένης Πολιτείας».



Μόνο που τέτοιοι ανεπίτρεπτοι χειρισμοί πείθουν και τους πλέον καλόπιστους και συνειδητοποιημένους ότι ούτε οργάνωση υπάρχει, ούτε Πολιτεία.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Τα νερά του Παραδείσου

Η οργή του δημάρχου Νέστου Σάββα Μιχαηλίδη για τη συμφωνία ένταξης διαδημοτικού έργου προϋπολογισμού 35 εκατ. ευρώ για την υδροδότηση των δήμων Ξάνθης και Αβδήρων από τα νερά του Παραδείσου είναι εύλογη. Είναι τουλάχιστον άκομψο και οπωσδήποτε απαράδεκτο η Περιφέρεια να δρομολογεί το έργο εν αγνοία του δήμου, στα όρια του οποίου βρίσκονται οι πηγές του Παραδείσου. Ο δήμαρχος δήλωσε αποφασισμένος να αντιδράσει αν το έργο προχωρήσει ερήμην του δήμου διαχειριστή, πολλώ δε μάλλον που ο δήμος Ξάνθης δεν τηρεί τη συμφωνία που έχει συναφθεί μεταξύ των δύο δήμων για την υδροδότησή του.



Η απειλή όμως πως «θα πάρουν πιο εύκολα νερό από την… Καρδιτσομαγούλα, παρά απ’ τον Παράδεισο αν δεν συμφωνήσουμε» είναι ατόπημα ολκής του κ. Μιχαηλίδη, που αναδεικνύει μια από χρόνια εμπεδωμένη και πέρα για πέρα εσφαλμένη άποψη περί τίτλων ιδιοκτησίας σε δημόσια αγαθά όπως το νερό. Μπορεί ο κ. Μιχαηλίδης να έχει πολλούς λόγους να είναι εξοργισμένος με την τακτική των συναδέλφων του δημάρχων από την Ξάνθη και πολύ περισσότερο με τον περιφερειάρχη Αρη Γιαννακίδη, αλλά οι υδάτινοι πόροι των πηγών του Παραδείσου δεν ανήκουν ούτε στον δήμο Νέστου, ούτε στην Περιφέρεια. Το νερό ανήκει σε όλους όσοι το χρειάζονται στη γύρω περιοχή. Άλλωστε, το νερό των πηγών του Παραδείσου δεν παράγεται επί τόπου. Ουδεμία σχέση έχει με τα μάρμαρα της Θάσου για παράδειγμα και την αποζημίωση που προβλέπεται για την εκμετάλλευσή τους ή το γεωθερμικό πεδίο του δήμου Νέστου. Τα νερά του Παραδείσου υπάγονται υδρολογικά στη λεκάνη απορροής του ποταμού Νέστου. Στον Νέστο ανήκουν και στο υπόγειο υδατικό σύστημα «Καρστικό σύστημα Ορέων Λεκάνης», που τροφοδοτείται από το ποτάμι.



Ο καυγάς για τους τίτλους ιδιοκτησίας επί των νερών του ποταμού δεν φανερώνει μόνο κραυγαλέα έλλειψη στοιχειώδους γνώσεως επί του θέματος. Φανερώνει μια εσφαλμένη νοοτροπία, σύμφωνα με την οποία τα αγαθά της γης είναι ιδιοκτησία του ανθρώπου και κατ’ επέκταση είναι ιδιοκτησία του κάθε ιδιοκτήτη ή χρήστη –όπως είναι εν προκειμένω ο δήμαρχος- που έτυχε να κατέχει ένα κομμάτι γης. Θαρρείς και αν νοητά αποκοβόταν ο δήμος Νέστου από το ευρύτερο περιβάλλον και άρα από τα νερά του Νέστου που πηγάζουν από τη Βουλγαρία, θα έμενε μια στάλα νερό στις πηγές του Παραδείσου.



Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Το χέρι της Νίβα

9 Οκτωβρίου 2012. Αριζόνα. Η καισαρική τομή είχε γίνει. Όλα κυλούσαν ομαλά. Προγραμματισμένα. Ξάφνου ο μαιευτήρας ένιωσε το λιλιπούτειο χεράκι της μικρής, που βρισκόταν ακόμα στην κοιλιά της μάνας της, να τυλίγεται γύρω από το δάχτυλό του. Ο μπαμπάς, επαγγελματίας φωτογράφος, πρόλαβε να απαθανατίσει τη στιγμή και η μαμά ανέβασε τα Χριστούγεννα τη φωτογραφία στο facebook. Μέσα σε λίγες ώρες η μικρή Νίβα (αναγραμματισμός του Heaven=Παράδεισος) έγινε σταρ, προς έκπληξη των γονιών που περίμεναν αρνητικά σχόλια για μια φωτογραφία εντός του μαιευτηρίου τη στιγμή της γέννησης. Αντιθέτως, άπαντες κατάλαβαν την αλήθεια της φωτογραφίας. Αυτή τη συνταρακτική, μοναδική και διαρκώς επαναλαμβανόμενη ανά την υφήλιο στιγμή της γέννησης ενός νέου ανθρώπου. Αυτό το θαύμα, που φωτίζει τη μιζέρια, εντός της οποίας είμαστε συχνά παγιδευόμαστε είτε λόγω αντικειμενικών συνθηκών, είτε λόγω νοοτροπίας.







Η διαχρονική ρήση του Όσκαρ Ουάιλντ είναι επίκαιρη όσο ποτέ εν μέσω ετούτης της κρίσης που σκεπάζει τη χώρα με ένα πέπλο εθνικής κατάθλιψης: «Είμαστε όλοι μέσα στον υπόνομο, αλλά μερικοί από μας κοιτάζουν τα αστέρια». Βεβαίως και τούτο δεν είναι εύκολο όταν χρωστάς, όταν είσαι απλήρωτος, όταν σου πετσοκόβουν ασφαλιστικά δικαιώματα, που μέχρι χθες θεωρούσες δεδομένα και δικαίως αυτονόητα. Μα, από την άλλη δεν έχουμε παρά να γυρίσουμε το πρόσωπο στον ήλιο για να αφήσουμε πίσω μας τις σκιές κατά την σοφότατη ρήση των Μαορί. Οι πρόγονοι, τους οποίους συχνά επικαλούμαστε αν και ελάχιστοι εξ ημών έχουν ασχοληθεί σοβαρά με την κληρονομιά που άφησαν, πέρασαν από πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις και βγήκαν νικητές.







Το αδιέξοδο είναι δεδομένο, η κρίση καλά κρατεί και ακόμα φως δεν φάνηκε στον ορίζοντα, αλλά δεν υπάρχει χειρότερος σύμβουλος από τα πέπλα της εθνικής κατάθλιψης, που απειλούν να συσκοτίσουν ακόμα και τέτοια μοναδικά και καθημερινά επαναλαμβανόμενα θαύματα σαν τη χειραψία της μικρής Νίβα πριν βγει από την κοιλιά της μάνας της. Άλλωστε, οι ευκαιρίες δεν περιορίζονται μόνο στα γεννητούρια. Είναι τα κύματα αλληλεγγύης ανά τη χώρα, τα τραπεζώματα στα σπίτια που αυξήθηκαν σαν άλλοτε και η συνειδητοποίηση πως η μαγκιά του καθενός δεν μετριέται ούτε με το θηριώδες τζιπ, ούτε με τη λαμογιά τελευταίας κοπής, που χρόνια πριν εξυμνούνταν ως σπουδαίο –κοινά αποδεκτό- κατόρθωμα.







Το λιλιπούτειο χεράκι της Νίβα, που άδραξε τη μέρα πριν καλά-καλά έρθει στον κόσμο μας δείχνει τον δρόμο.







Νίκος Σπιτσέρης

Read More