Είναι η οικονομία ανόητε

Η επικράτηση του κόμματος των Φλαμανδών αυτονομιστών στις εκλογές του Βελγίου είναι μαχαιριά στην καρδιά της Ευρώπης. Αντί της πορείας ενοποίησης και δημιουργίας μιας μεγάλης Ευρώπης, ικανής να σταθεί με αξιώσεις στο διεθνή ανταγωνισμό απέναντι στην Αμερική και την Κίνα, μιας Ευρώπης της αλληλεγγύης και της ευημερίας, οι ευρωπαίοι μοιάζει να γυρνούν στο 19ο αιώνα, στην εποχή της δημιουργίας των σύγχρονων ευρωπαϊκών εθνικών κρατών, για να "διορθώσουν" την ιστορία. Εν προκειμένω, οι πλούσιοι ολλανδόφωνοι Φλαμανδοί του Βορρά διεκδικούν βελούδινο διαζύγιο από τους φτωχότερους γαλλόφωνους Βαλόνους του νότου, δοκιμάζοντας τα όρια της αντοχής του κράτους, που δημιουργήθηκε 177 χρόνια πριν ως ένα πείραμα ειρηνικής συνύπαρξης δυο κοινοτήτων, που στόχο είχε να περιορίσει τις ηγεμονικές βλέψεις της Γαλλίας μετά την ήττα του Ναπολέοντα. Οι συνέπειες του αποκαλούμενου και "διαζυγίου της πραλίνας" στη χώρα όπου εδρεύει η Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν είναι εύκολο να αποτιμηθούν, αλλά είναι βέβαιο πως στον ένα ή στον άλλο βαθμό θα τονώσουν τα αυτονομιστικά κινήματα Βάσκων και Καταλανών στην Ισπανία, τον αγώνα των Ιρλανδών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Θα έχουν αντίκτυπο στην αντίθεση αναπτυγμένου βιομηχανικού βορρά και υποβαθμισμένου νότου στην Ιταλία, που υποβόσκει από την εποχή της συγκρότησής της. Οι εξελίξεις έχουν έναν ιδιαίτερο συμβολισμό δεδομένου ότι συμβαίνουν στην έδρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά το κυριότερο είναι πως θέτουν επιτακτικά το ζήτημα της ουσιαστικής πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης της Ενωσης.

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Οσο συντηρούνται και μάλιστα επιτείνονται οι διαφορές μεταξύ πλούσιων Γερμανών και φτωχών Ελλήνων, ισχυρών οικονομικά Ολλανδών και εξαθλιωμένων ένεκα των οικονομικών συνταγών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ούγγρων, θα ενισχύονται οι τάσεις αυτονόμησης και διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Διότι ναι μεν τα αυτονομιστικά κινήματα έχουν ιστορική και πολιτισμική βάση, αλλά ενισχύονται ή αποδυναμώνονται στη βάση της οικονομίας. "Είναι η οικονομία ανόητε", θα μπορούσε κάποιος να πει στους μετριοτάτου αναστήματος πολιτικούς ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών, που αποδεικνύονται ανίκανοι να διαχειριστούν το όραμα μιας Ευρώπης δίχως σύνορα.

Τούτο είναι το στοίχημα για τα κουστουμαρισμένα "γκόλντεν μπόις" των Βρυξελλών και όχι οι ενημερωτικές καμπάνιες στις οποίες αναλώνονται τάχατες για την ενίσχυση του ξεθωριασμένου οράματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για μια ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση δεξιάς-αριστεράς στις σύγχρονες προκλήσεις των καιρών.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Μέσα από τις στάχτες

Οι ανανεωτικοί του Συνασπισμού βρίσκονται σε ανοιχτή επικοινωνία με οικολόγους και δυσαρεστημένους του σοσιαλιστικού χώρου για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα της δημοκρατικής-μεταρρυθμιστικής αριστεράς, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη επισπεύδει τις διαδικασίες δημιουργίας ενός νέου φιλελεύθερου δεξιού κόμματος. Δεν είναι τυχαίο. Είναι η οξύτητα των προβλημάτων και η αδυναμία του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος να τα διαχειριστεί, που δημιουργούν αυτές τις φυγόκεντρες τάσεις. Μόνο εύκολη δεν είναι η αποστολή τους. Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο, που -με μοναδική εξαίρεση το εθνικιστικό μόρφωμα του Καρατζαφέρη, που φαίνεται ότι ήρθε για να μείνει- μεταπολιτευτικά όλες οι προσπάθειες δημιουργίας νέων πολιτικών φορέων απέτυχαν. Ισως όμως όντως ζούμε την απαρχή μιας "νέας μεταπολίτευσης". Μιας εκ βάθρων αλλαγής του πολιτικού συστήματος, που πια έχει ξεπεράσει τα όριά του. Το "μοντέλο" των δυο μεγάλων κομμάτων που νέμονται την εξουσία και διαπλέκονται συστηματικά με τους μιντιοκράτες-εργολάβους δεν αντέχει πια. Η ψυχρή ομολογία Μαντέλη, που τάχατες συγκλόνισε τους πάντες θαρρείς και ειπώθηκε κάτι πρωτοφανές, ίσως σηματοδοτεί την αρχή του τέλους. Αλλά το αδιέξοδο δεν αφορά μόνο την κεντρική πολιτική σκηνή. Αφορά και το συνδικαλισμό, που στην Καβάλα εκπροσωπείται από το ΕΥΚ του Τιάκα και πανελλαδικά από στελέχη, που στόχο έχουν την κατάληψη υπουργικών θώκων. Αφορά τις συνεταιριστικές οργανώσεις, που όπως κατέδειξαν οι πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις αδυνατούν να εκφράσουν τα αιτήματα και τις ανάγκες αυτών που εκπροσωπούν.

Σε τούτες τις συνθήκες, με την ελληνική κοινωνία σε κατάσταση αποσύνθεσης, νέα σχήματα και νέα πρόσωπα θα κληθούν να δώσουν πειστικές απαντήσεις. Να καλύψουν το πολιτικό κενό. Να συνεγείρουν πολίτες πλήρως απογοητευμένους και οργισμένους. Η επιτυχία των ανανεωτικών του ΣΥΝ και των συμμάχων τους και της κ. Μπακογιάννη δεν είναι καθόλου βέβαιη. Αλλά ακόμα και αν αυτά τα δυο εγχειρήματα αποτύχουν είναι βέβαιο ότι νέα πολιτικά υποκείμενα θα δώσουν τις απαντήσεις.

Συνέβη πριν από χρόνια στην Τουρκία, όταν μέσα από τις στάχτες δημιουργήθηκε το κόμμα του Ερντογάν, που τώρα κυριαρχεί. Συνέβη στην Πορτογαλία πρόσφατα όταν περίπου εκ του μηδενός δημιουργήθηκε ένας νέος πολιτικός πόλος στην αριστερά, που σε χρόνο ρεκόρ έφτασε σε διψήφια ποσοστά. Συνέβη στην Ουγγαρία όπου το σοσιαλιστικό κόμμα που εφάρμοσε πιστά τις εντολές του ΔΝΤ καταβαραθρώθηκε από το 44% στο 19%.

Στην Ουγγαρία, οι οργισμένοι πολίτες στράφηκαν στην ακροδεξιά. Εδώ;

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Καλλιοντζής εναντίον Σιμιτσή

Ο κύβος έχει πια ριφθεί. Στις εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου ο νομάρχης Θόδωρος Καλλιοντζής θα διεκδικήσει το αξίωμα του δημάρχου στο νέο δήμο που συγκροτείται από τους δήμους Καβάλας και Φιλίππων απέναντι από τον Κωστή Σιμιτσή. Άλλωστε, δεν έχει εναλλακτικές επιλογές. Η Νέα Δημοκρατία, κατά κράτος ηττημένη και ταχέως συρρικνούμενη, δεν μπορεί να προσδοκά σε κάτι περισσότερο από τη μία έδρα που έλαβε στις προηγούμενες εθνικές εκλογές. Μια έδρα, που θα διεκδικήσουν μέχρις εσχάτων ο μοναδικός βουλευτής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην εκλογική περιφέρεια Καβάλας Νίκος Παναγιωτόπουλος και ο πρώην βουλευτής και υπουργός Γιώργος Καλαντζής που έχει δηλώσει αποφασισμένος να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή, αδιαφορώντας για τις κομματικές σειρήνες που τον καλούν επίμονα να θέσει υποψηφιότητα στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Αρα ο Καλλιοντζής δεν έχει άλλη επιλογή: Σπεύδει να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την πορεία του στο δεύτερο βαθμό αυτοδιοίκησης τα τελευταία 12 χρόνια, προκειμένου να μη βρεθεί πρόωρα στη γωνία, ως "χρυσή" εφεδρεία. Αλλά ο δρόμος μόνο με ροδοπέταλα δεν είναι στρωμένος. Όχι μόνο γιατί ο Στάθης Εριφυλλίδης επιμένει στην υποψηφιότητά του, αλλά και γιατί εκτός από φίλους, ο Καλλιοντζής έκανε και ουκ ολίγους εχθρούς στην πορεία του, που είναι βέβαιο πως θα τον περιμένουν στη γωνία.

Στην αντίπερα όχθη, ο νυν δήμαρχος Καβάλας Κωστής Σιμιτσής ναι μεν κατέρχεται στις εκλογές με τον αέρα του εν ενεργεία δημάρχου και τη στήριξη του κυβερνώντος κόμματος, η απήχηση του οποίου μπορεί να είναι και διπλάσια της Ν.Δ. παρά τη φθορά λόγω της πρωτοφανούς λιτότητας και του ΔΝΤ, αλλά αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα συσπείρωσης του χώρου που τον ανέδειξε. Οι Αρης Βέρρος και Κώστας Κουνάκος το δηλώνουν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, αλλά υπάρχουν πολύ περισσότεροι στο ΠΑΣΟΚ, που δε βρίσκουν λόγους να υποστηρίξουν με θέρμη τον προεκλογικό του αγώνα.

Το κοινό πλεονέκτημα των δυο αντιπάλων στις εκλογές του Νοεμβρίου είναι ότι έχουν βάσιμες ελπίδες διεμβολισμού του αντιπάλου στρατοπέδου και φανερής ή αφανούς στήριξης από δυσαρεστημένους αντιπάλους της άλλης παράταξης. Το κοινό τους μειονέκτημα είναι ότι αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα αποδοχής εντός των τειχών. Στη δεύτερη Κυριακή το πλεονέκτημα το έχει σαφώς ο Σιμιτσής λόγω γειτνίασης με την αριστερά. Αρκούν όμως δυο τρία ακόμα επικοινωνιακά χαρακίρια σαν αυτό με την επιστολή του στη διοίκηση της ΒΦΛ για να το χάσει.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι σε τούτη την αναμέτρηση δεν πρόκειται να πλήξουμε.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Θέμα προτεραιοτήτων

Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίζει καθημερινά εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις. Από τον κίνδυνο της χρεωκοπίας, τον οποίο φροντίζουν να πολλαπλασιάζουν καθημερινώς τα τηλεοπτικά παπαγαλάκια, μέχρι την αναγκαιότητα της πλήρους ανασύνταξης του δημοσίου τομέα. Του δημόσιου τομέα, που είναι πολυδάπανος, φαύλος, αναποτελεσματικός και παγιδευμένος στη μέγγενη μεγαλοεργολαβικών και συντεχνιακών συμφερόντων. Μια αντικειμενικά δύσκολη αποστολή, που δεν αντιμετωπίζεται με τσιτάτα και τηλεοπτικές ατάκες του ποδαριού, στα οποία συχνά καταφεύγουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ούτε όμως και με την προχειρότητα, που επιδεικνύουν τα κυβερνητικά στελέχη, τα οποία συχνά δίδουν την εντύπωση και στον πλέον καλόπιστο παρατηρητή ότι αυτοσχεδιάζουν, στο ίδιο μοτίβο με τους προκατόχους τους. Μόνο που η άσκηση πολιτικής δεν είναι ούτε τζαζ, ούτε ρεμπέτικα. Περιθώρια αυτοσχεδιασμού δεν υπάρχουν. Αυτό που απαιτείται είναι ολοκληρωμένος σχεδιασμός με σαφείς και προκαθορισμένους στόχους, που θα ελέγχονται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Μόνο έτσι μπορεί να βγει η χώρα από το τέλμα.

Τελευταίο παράδειγμα απαράδεκτης προχειρότητας τα "σχέδια" για έναν "Καλλικράτη" στη δημόσια υγεία. Η υπουργός Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου έκανε λόγο για μια "νέα αρχιτεκτονική των δομών Υγείας, σύμφωνα με τον νέο υγειονομικό χάρτη, που προκύπτει από το πρόγραμμα Καλλικράτης" και ήδη άρχισαν να κυκλοφορούν σενάρια περί το ενδεχόμενο διοικητικής ενοποίησης των νοσοκομείων της περιφέρειας είτε ανά ζεύγη (Καβάλας-Δράμας, Ξάνθης-Κομοτηνής), είτε σε μια προοπτική δημιουργίας δυο μεγάλων σύγχρονων νοσοκομείων, ένα για Καβάλα-Δράμα-Ξάνθη και ένα σε Κομοτηνή-Αλεξανδρούπολη. Απολύτως εύλογη η ένσταση του βουλευτή Δράμας Μαργαρίτη Τζίμα, που με ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή, ρωτά τι πρόκειται να συμβεί με τα έκτακτα περιστατικά από το Παρανέστι εάν το Νοσοκομείο Δράμας υποβαθμιστεί σε ένα μεγάλο Κέντρο Υγείας.

Η απάντηση δεν απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις. Πολλοί θα χάνουν τη μάχη μεσοστρατίς. Μέσα σε ασθενοφόρα εγκλωβισμένα στο δρόμο που συνδέει την Καβάλα με τη Δράμα, που κάθε άλλο παρά ταχείας κυκλοφορίας μπορεί να χαρακτηριστεί.

Μα, ουδέν κακόν αμιγές "καλού". Μια τέτοια προοπτική μπορεί να μειώσει σημαντικά όχι μόνο το λειτουργικό κόστος που απαιτεί η λειτουργία περισσότερων νοσοκομείων, αλλά και τις δαπάνες των ασφαλιστικών ταμείων λόγω της αύξησης των πρόωρων θανάτων. Δίχως να συνυπολογιστεί το κέρδος από την εξοικονόμηση των κονδυλίων για συντάξεις. Σατανικό.

Σαφώς οικονομικότερο του θεσμού των οικογενειακών γιατρών και της δημιουργίας κέντρων υγείας αστικού τύπου, που λειτουργούν ευεργετικά υπέρ της δημόσιας υγείας, αλλά βλάπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Τελικά, όλα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Για την προστασία του πολίτη

"Το χέρι του δράστη την ώρα που πυροβολούσε ήταν στραμμένο προς το πλήθος. Δεν ήταν ούτε πάνω ούτε κάτω... Εμείς είμαστε ιατροδικαστές. "Παζάρια" με τις μοίρες δεν κάνουμε". Ρητά. Κατηγορηματικά. Όχι βάσει απόψεων, αλλά βάσει ευρημάτων. Με τη γλώσσα των ευρημάτων μίλησε στη δίκη για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 ο ιατροδικαστής Συμεών Μεσογίτης. Τα ευρήματα δείχνουν ότι ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας σήκωσε το όπλο του και το έστρεψε προς το συγκεντρωμένο πλήθος σκοτώνοντας τον 15χρονο Αλέξη. Το ξέσπασμα του αγαπημένου των μεσημεριανάδικων εκπομπών Αλέξη Κούγια και συνηγόρου του Κορκονέα κατά του μάρτυρα δεν προκαλεί έκπληξη.

Αυτό που πρέπει να προβληματίσει κάθε στοιχειωδώς νοήμονα κάτοικο ετούτης της χώρας είναι το γεγονός. Ότι δηλαδή, να το ξαναπούμε για να αντιληφθούμε τι συνέβη στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, ένας ένστολος υπερασπιστής του νόμου σήκωσε το κουμπούρι και πυροβόλησε εναντίον του πλήθους. Ενας άνθρωπος, που όφειλε να έχει ως πρώτη προτεραιότητα την προστασία των πολιτών, πολλώ δε μάλλον 15χρονων παιδιών, σήκωσε το όπλο που του έδωσε η ελληνική Πολιτεία για να σκοτώσει. Ή, για να το πούμε αλλιώς, αδιαφορώντας παγερά αν σκοτώσει τα παιδιά που βρέθηκαν απέναντί του. Το ίδιο είναι. Όχι, δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν απόρροια της ηθικής και πολιτικής χρεωκοπίας της χώρας. Της Ελληνικής Αστυνομίας, που επιτρέπει να καλλιεργούνται τέτοια λουλούδια στις τάξεις της. Της ελληνικής κοινωνίας, που έχοντας απωλέσει προ πολλού τη συνοχή της, αφοσιωμένη στην προτεραιότητα της κονόμας και της αρπαχτής, άφησε το περιθώριο τα τελευταία χρόνια να καλλιεργούνται τέτοιες συμπεριφορές.

Το ζητούμενο εν προκειμένω δεν μπορεί να είναι μόνον η αυτονόητη παραδειγματική τιμωρία των δραστών, αλλά η δημιουργία μιας άλλης Ελληνικής Αστυνομίας, που θα έχει προτεραιότητα την προστασία των 15χρονων παιδιών. Των πολιτών που διαδηλώνουν. Με αστυνομικούς καλά εκπαιδευμένους, ικανούς να διακρίνουν τους επικίνδυνους κακοποιούς από εξεγερμένους νεαρούς. Ή για να το πούμε πιο σωστά με αστυνομικούς, που δεν θα κιοτεύουν μπροστά στο οργανωμένο έγκλημα και κατόπιν θα ξεσπούν την οργή τους σε ανυπεράσπιστα 15χρονα παιδιά. Επαγγελματίες ικανούς να κάνουν τη δουλειά σωστά.

Σε μια κοινωνία που ο τίτλος του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, στο οποίο υπάγεται η Ελληνική Αστυνομία θα ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα και δεν θα είναι επικοινωνιακή πομφόλυγα της σειράς.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Εκπλήξεις ενόψει

Οι λογαριασμοί στην πολιτική δεν έχουν άμεση σχέση με τα μαθηματικά. Είναι φορές που 1+1 κάνουν 3 ή 5 και άλλες που το άθροισμά τους αποδεικνύεται μικρότερο και αυτής ακόμα της μονάδας. Άπειρα τα παραδείγματα, καθ' όσον οι ψήφοι ενός κόμματος ή μιας παράταξης δεν είναι δεμένοι σε κάποιο σακκούλι ώστε να μπορεί κανείς να τους μεταφέρει δεξιά και αριστερά κατά το δοκούν. Οι ψήφοι κάθε κόμματος ή παράταξης είναι η αποτύπωση της απήχησής τους στο εκλογικό σώμα σε μια συγκεκριμένη περίοδο, υπό πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Ένα-δυο χρόνια μετά τα πάντα μπορεί να έχουν αλλάξει όπως κατέδειξε με τον πλέον εμφαντικό τρόπο τον περασμένο Σεπτέμβριο η εκλογική πανωλεθρία που υπέστη η Ν.Δ. του "καταλληλότερου" Κ. Καραμανλή. Δυο μόλις χρόνια μετά τον τρίτο αλλεπάλληλο εκλογικό του θρίαμβο επί του Γ. Παπανδρέου, που έθεσε σε σοβαρότατη δοκιμασία και αυτήν ακόμα τη συνοχή του ΠΑΣΟΚ.

Γι αυτό και δεν επιτρέπονται προβλέψεις, πολύ περισσότερο βεβαιότητες, ενόψει των εκλογών που θα γίνουν το Νοέμβριο για τους νέους δήμους και τις περιφέρειες. Πολλώ δε μάλλον όταν το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχει συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση για το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, ειδικά των δύο μεγάλων κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι τα κόμματα που δεν άσκησαν εξουσία δεν αποτελούν μέρος του πολιτικού συστήματος και κατ' επέκταση δεν υφίστανται φθορά.

Με αυτά τα δεδομένα θα διεξαχθούν οι εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου σε δήμους και περιφέρειες. Με το ΠΑΣΟΚ να απειλείται από τις φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό του, που αναπτύσσονται λόγω της πολιτικής που ακολουθεί με τις προσταγές της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Με τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά σε διαδικασία αποσύνθεσης να έχει εγκαταλείψει συνειδητά την πολιτική του μεσαίου χώρου που την έφεραν στην εξουσία επί Κ. Μητσοτάκη και Κ. Καραμανλή και να οδηγείται σε περιχαράκωση στη δεξιά ακρούλα της πολιτικής σκηνής.

Με το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ να επιμένουν στην αυτοπεριθωριοποίησή τους σε σχήματα "καθαρά", αποκλείοντας τη συμμετοχή τους σε ευρύτερα σχήματα συνεργασίας. Με τον ΛΑΟΣ έτοιμο να στριμώξει τη Ν.Δ. στα σχοινιά.

Οι συνθήκες φαντάζουν ιδανικές για τη σύμπραξη των ανανεωτικών με δυνάμεις του κεντρώου χώρου. Αν και οι ανανεωτικοί βρίσκονται ακόμα στο κατώφλι της εξόδου, οι ζυμώσεις σε επίπεδο δήμου Καβάλας έχουν κιόλας ξεκινήσει.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More

Δημιουργία νέων πολιτικών υποκειμένων

Η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από το Συνέδριο του Συνασπισμού

είναι η φυσιολογική εξέλιξη μιας πορείας, που εδώ και χρόνια έθετε

συστηματικά στο περιθώριο τις απόψεις της. Μιας συνειδητής

παρελκυστικής πορείας προς τον αριστερισμό, που είχε ως συνέπεια τη

μετάλλαξη του κόμματος της ανανεωτικής αριστεράς. Η αριστερίστικη

στροφή της ηγεσίας του Συνασπισμού ξεκίνησε από το 2004 και μετά όταν

με πρωτοβουλία του τότε προέδρου του και νυν επικεφαλής του "Μετώπου

Αλληλεγγύης και Ανατροπής" Αλέκου Αλαβάνου δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ένας πολιτικός χυλός δίχως αρχή, μέση και τέλος, που στο όνομα της

ενότητας της αριστεράς, που παραμένει ζητούμενο από τη δημιουργία της,

ουσιαστικό στόχο είχε τη δημιουργία μιας πέραν του ΚΚΕ αριστεράς

καθολικώς διαμαρτυρόμενης.

Μιας αριστεράς, που κύριο στόχο είχε έναν αγώνα άγονο με την ηγεσία

του ΚΚΕ σε θέσεις τάχα αντισυστημικές, πέρα για πέρα αντιευρωπαϊκές,

που έβαζαν την αριστερά οικειοθελώς στη γωνία. Η παγίδα για όσους

εννοούσαν εαυτούς μέλη και στελέχη της ανανεωτικής-μεταρρυθμιστικής

αριστεράς προφανής. Βήμα το βήμα, χρόνο το χρόνο, βρέθηκαν μέλη ενός

κόμματος που στο όνομα στόχων μαξιμαλιστικών για τη δημιουργία μιας

άλλης κοινωνικής-πολιτικής πραγματικότητας, αρνούνταν να ασχοληθεί με

το σήμερα. Ενός κόμματος, που όταν η κρίση του πολιτικά χρεωκοπημένου

δικομματισμού απαιτούσε τη διατύπωση μιας πρότασης ρεαλιστικής για τη

δημιουργία συμμαχικών κυβερνήσεων, γύρισε επιδεικτικά την πλάτη στην

ελληνική κοινωνία, εισπράττοντας το ανάλογο τίμημα. Ενός κόμματος που

άλλοτε ανεπαισθήτως και άλλοτε ευθέως μετατράπηκε συν τω χρόνω από

κόμμα της ευρωπαϊκής αριστεράς σε ένα κόμμα που απέφευγε να πάρει θέση

για την Ευρώπη εις το όνομα της κοινής πολιτικής πορείας με δυνάμεις,

που ουδέποτε έκρυψαν την "αλλεργία" τους για την Ευρωπαϊκή Ενωση όπως

η ΚΟΕ. Ενός κόμματος που στο όνομα ενός ανένδοτου κατά των δυο

μονομάχων του δικομματισμού, τους άφηνε συνειδητά να αλωνίζουν και

στον ανέκαθεν προνομιακό για την αριστερά χώρο της αυτοδιοίκησης.

Οι δραματικοί τόνοι για τη διάσπαση του κόμματος της αριστεράς δεν

πρέπει να καλύψουν το μείζον πολιτικό μήνυμα, που σαφώς υπερβαίνει την

εκλογική απήχηση και του Συνασπισμού και των δυνάμεων της ανανεωτικής

αριστεράς. Διότι το πρόβλημα δεν αφορά ούτε την αριστερά, ούτε τους

ανανεωτικούς. Το συνολικό πολιτικό πρόβλημα της χώρας είναι ότι στην

εποχή του ευρώ, τα κόμματα της δραχμής αδυνατούν να δώσουν λύσεις.

Το ζητούμενο είναι η δημιουργία νέων πολιτικών υποκειμένων, ικανών να

δώσουν πειστικές απαντήσεις στα δύσκολα προβλήματα των καιρών.

Νίκος Σπιτσέρης

Read More