"Επί της ουσίας" για τον μεντρεσέ

Read More

"Επί της ουσίας" για το ΤΕΙ Καβάλας

Read More

Επί της ουσίας στον απόηχο της ψήφισης του προϋπολογισμού

Read More

Συνέντευξη του Φώτη Κουβέλη "Επί της ουσίας"

Read More

"Επί της ουσίας" για τη χάραξη του αγωγού TAP 22/10/2013

Read More

Ο εφιάλτης της Μανωλάδας

Η συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Παγγαίου για τις συνθήκες διαβίωσης των εργατών γης δυτικά του δήμου στα αμπέλια και τις ελιές προκειμένου να αποφευχθούν καταστάσεις τύπου Μανωλάδας ήταν αναμφιβόλως χρήσιμη. Όχι πως σε όλη την Ελλάδα οι επιστάτες μοιάζουν με τους κακούς των γουέστερν έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να βγάλουν το κουμπούρι και να σημαδέψουν μετανάστες, αλλά εργάτες γης υπάρχουν παντού. Σε όλη τη χώρα. Εργάτες μετανάστες από τη Βουλγαρία ή χώρες του τρίτου κόσμου που είναι γεγονός ότι ούτε υψηλόμισθοι είναι, ούτε μένουν σε μεζονέτες εφοδιασμένες με τζακούζι. Το ερώτημα είναι τι μπορεί να συμβεί και ως πού μπορεί να φτάσει η παρέμβαση του δήμου.



Καταρχήν είναι σημαντικό όπως ειπώθηκε να καταβληθεί προσπάθεια ώστε να διασφαλιστούν τα βασικά. Ανθρώπινες συνθήκες διαμονής, τακτική καταβολή των ούτως ή άλλως χαμηλών μεροκάματων που παίρνουν αυτοί οι άνθρωποι και συχνοί έλεγχοι από την Πολιτεία ώστε να εμπεδωθεί ένα κλίμα ασφάλειας. Έτσι, που και οι αγρότες να μην τολμούν να υπερβάλλουν και οι αλλοδαποί εργάτες γης να μην ζουν σαν αγρίμια με ό,τι τούτο συνεπάγεται. Να αντιληφθούν ότι ζουν σε μια ευνομούμενη Πολιτεία όπου έχουν δικαιώματα και δεν χρειάζεται να καταφύγουν στην αυτοδικία για να υπερασπιστούν εαυτόν. Να μην εξωθούνται σε συμπεριφορές που τροφοδοτούν τον ρατσισμό και την ξενοφοβία των τοπικών κοινωνιών.



Ο αντίλογος σε τούτη τη μετριοπαθή προσέγγιση, που δεν έχει στόχο τη δραματική αλλαγή των δεδομένων, αλλά μια στοιχειώδη διαχείριση του προβλήματος, είναι εύκολος και συχνά αφοριστικός. Οι φίλα προσκείμενοι στη φασιστική Χρυσή Αυγή και τις παραφυάδες της θα σπεύσουν να απαιτήσουν την άμεση απομάκρυνση όλων των αλλοδαπών προκειμένου να πάρουν τις δουλειές Έλληνες, που όμως δεν πρόκειται να δεχθούν να δουλεύουν με τέτοιες συνθήκες. Την ίδια ώρα, κάποιοι από αυτούς, θα υψώνουν τη φωνή τους στα καφενεία, ενώ αλλοδαποί θα δουλεύουν σαν είλωτες στα χωράφια τους. Άλλοι πάλι, θα απαιτήσουν τα πάντα: Αξιοπρεπέστατους μισθούς και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, που όμως και οι ίδιοι δεν θα μπορούσαν να παρέχουν εάν βρίσκονταν στη θέση των αγροτών.



Μα στο μεταξύ, υπάρχει και η πραγματικότητα: οι μετανάστες γης που ζουν και εργάζονται στην περιοχή του Παγγαίου και ο εφιάλτης των επεισοδίων της Μανωλάδας.

Read More

Εμείς οι επιζώντες

Στη θέση του Στάθη, του 20χρονου φαντάρου που σκοτώθηκε όταν ανατράπηκε το άρμα μεταφοράς προσωπικού που οδηγούσε, κατευθυνόμενος προς το λιμάνι του Ωρωπού προ ημερών θα μπορούσαμε να είμαστε όλοι ή σχεδόν όλοι εμείς που υπηρετήσαμε σε τέτοια άρματα. Εμείς, που στην ηλικία του Στάθη κάναμε αμέτρητα χιλιόμετρα χωρίς να συνειδητοποιούμε τους κινδύνους που διατρέχαμε. Εμείς οι επιζώντες. Εμείς δεν περιμένουμε το πόρισμα που παρήγγειλε με το γνωστό του ύφος ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος για τα αίτια του ατυχήματος. Τα ξέρουμε. Τα ζήσαμε στο πετσί μας για 12, 14 ή 18 μήνες.



Εμείς ξέρουμε καλά τι εστί άρμα μεταφοράς προσωπικού Μ 113. Είναι κάτι λαμαρινένια κουτιά, που κατασκευάστηκαν 40-45 χρόνια πριν και ακόμα χρησιμοποιούνται ευρέως από εφέδρους με τους κινδύνους που τούτο συνεπάγεται. Εμείς, που δεχθήκαμε πιέσεις για να αναλάβουμε τον χειρισμό τέτοιων αρμάτων αντιλαμβανόμαστε απόλυτα αυτό που είπε ο πατέρας του νεκρού: «Μου είπε μπαμπά δεν θέλω να οδηγήσω, αλλά με πιέζουνε». Όλους μας πιέζανε. Να χρεωθούμε τα άρματα. Να τα συντηρήσουμε. Να τα οδηγήσουμε. Το κάναμε με την τρέλα της νιότης. Αλλά δεν είμασταν εντελώς ανυποψίαστοι. Εξ ου και οι κώδικές μας, όπως εκείνος ο τραγικά προφητικός «Μάνα Τρέχα Πέθανα», αντί του ορθού «Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού».



Η άλλη εξίσου επιτυχημένη απόδοση των αρχικών ΜΤΠ ήταν Μονάδα Ταχείας Πήξεως. Όντως πήζαμε. Μαύριζε το μάτι μας να πάρουμε άδεια, μαύριζε το μάτι μας από τις πολλές ασκήσεις, αλλά και από την απειλή των ποινών για να διασφαλίζεται η σωστή συντήρηση των αρμάτων. Αργότερα συνειδητοποιήσαμε ότι δεν έφταιγαν οι αξιωματικοί. Προσπαθούσαν με τα ελάχιστα μέσα που διέθεταν να καλύψουν τα νώτα τους. Πίεζαν αφόρητα τους οδηγούς των αρμάτων ώστε να αποφύγουν ατυχήματα σαν κι αυτό που έκοψε το νήμα της ζωής του Στάθη. Άλλωστε, δεν ήταν ο μόνος. Κι άλλοι οδηγοί έχασαν τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν σοβαρά, όπως και άλλοι επιβαίνοντες σε τούτα τα λαμαρινένια κουτιά μεταφοράς ψυχών.



Εμείς οι επιζώντες δεν περιμένουμε τίποτα από το πόρισμα. Δυο απαντήσεις μοναχά: Ως πότε αυτά τα παλιά άρματα θα μεταφέρουν ψυχές με τους κινδύνους που τούτο συνεπάγεται και ως πότε θα χρεώνονται σε εφέδρους αντί σε επαγγελματίες.

Read More